Na Skrzydłach (w oryginale Wingspan) to gra, w którą rozegrałem naprawdę sporo partii, zarówno z osobami, które w planszówkach siedzą od dawna, jak i z takimi, które dopiero zaczynają. I właśnie ta różnica między stołami okazała się dla mnie kluczowa przy ocenie tej gry. Czy Na Skrzydłach sprawdzi się w każdym gronie? Przekonajmy się!

Na Skrzydłach – kto zaprojektował grę?

Na Skrzydłach zaprojektowała Elizabeth Hargrave, która jest zapaloną obserwatorką ptaków. Sama mówiła, że wzięła się za ten temat, bo gier o zamkach i kosmosie było jej zdecydowanie za dużo, a o rzeczach, które ją interesują, za mało. Gra ukazała się w 2019 roku nakładem Stonemaier Games, a u nas wydał ją Rebel.

Na Skrzydłach bardzo szybko zrobiło się głośno. Gra zdobyła Kennerspiel des Jahres 2019, czyli nagrodę dla gier dla bardziej zaawansowanych graczy, a do tego całą półkę innych wyróżnień. Za ilustracje odpowiadają Ana Maria Martinez Jaramillo, Natalia Rojas i Beth Sobel (tę ostatnią możecie kojarzyć z Kaskadii). U mnie na blogu Na Skrzydłach jest też w rankingu najlepszych gier planszowych.

Wykonanie

W pudełku znajdziemy 170 kart ptaków, 26 kart bonusów, 5 planszetek graczy, planszę celów z kafelkami celów, 75 żetonów jaj, 103 żetony pożywienia, 5 kości pożywienia, 40 kostek akcji i karmnik, czyli wieżę do rzucania kośćmi.

Wykonanie to jeden z najmocniejszych elementów tej gry. Na Skrzydłach jest wydane naprawdę pięknie. Karty są wysokiej jakości, a ilustracje ptaków robią ogromne wrażenie i aż chce się je oglądać. Nawet instrukcja i papier, na którym ją wydrukowano, zostały dopracowane. Jajka w pastelowych kolorach i karmnik, do którego wrzucamy kości, dopełniają całości.

Całość jest bardzo przyjazna wizualnie i to naprawdę pomaga, kiedy chcemy zainteresować grą kogoś, kto nie jest mocno związany z planszówkami. Tematyka zakładania rezerwatu ptaków jest do tego sympatyczna i świetnie pasuje do rodzinnego charakteru gry.

Zasady gry Na Skrzydłach

Podstawy Na Skrzydłach są stosunkowo przystępne. Nie będę tutaj przepisywał całej instrukcji, ale opowiem o najważniejszych zasadach, żebyście wiedzieli, na czym polega gra i skąd biorą się w niej decyzje.

Planszetka i siedliska

Każdy z nas dostaje planszetkę z trzema rzędami, czyli siedliskami: lasem, łąką i mokradłami. W nich będziemy wykładać karty ptaków, a każdy ptak ma na karcie zaznaczone, w jakim siedlisku może zamieszkać, ile kosztuje (w pożywieniu) i ile jest wart punktów.

Przebieg tury

W swojej turze kładziemy kostkę akcji na planszetce i wykonujemy jedną z czterech akcji:

• zagrywamy ptaka z ręki, płacąc za niego pożywieniem (a od drugiego ptaka w rzędzie również jajkami),
• zdobywamy pożywienie z karmnika (las),
• składamy jaja na naszych ptakach (łąka),
• dobieramy karty ptaków (mokradła).

I tu zaczyna się cała zabawa. Im więcej ptaków mamy w danym rzędzie, tym mocniejsza jest akcja tego siedliska. Do tego, kiedy aktywujemy rząd, po kolei odpalają się zdolności ptaków, które w nim siedzą. Ten ptak dobierze nam dodatkową kartę, tamten weźmie pożywienie, jeszcze inny schowa kartę pod siebie i da nam punkt. Tak właśnie rośnie nasz silniczek.

Rodzaje zdolności ptaków

Zdolności ptaków oznaczone są kolorami. Brązowe odpalają się, kiedy aktywujemy rząd, w którym siedzi ptak. Białe działają raz, w momencie zagrania ptaka. Różowe włączają się raz między naszymi turami, kiedy inny gracz zrobi coś konkretnego, np. złoży jajka albo zagra ptaka w danym siedlisku.

Rundy, cele i punktacja

Gra trwa cztery rundy. W pierwszej mamy 8 kostek akcji, w drugiej 7, w trzeciej 6, a w ostatniej już tylko 5, bo na koniec każdej rundy jedną kostkę odkładamy na planszę celów. Każda runda ma swój cel, np. najwięcej ptaków w lesie albo najwięcej jajek w konkretnym rodzaju gniazd, za który dostajemy punkty.

Na koniec gry punktujemy za ptaki na planszetce, karty bonusów, cele rund, jaja (każde to 1 punkt), pożywienie zgromadzone na kartach ptaków oraz karty schowane pod ptakami. Wygrywa osoba z największą liczbą punktów.

Ile osób do gry w Na Skrzydłach?

W Na Skrzydłach zagramy w 1–5 osób, a partia trwa według pudełka 40–70 minut. W pudełku jest też wariant solo z Automą, czyli sztucznym przeciwnikiem.

Recenzja gry Na Skrzydłach

Wrażenia z rozgrywki

Powiem to na wstępie: Na Skrzydłach to dla mnie przede wszystkim bardzo dobra gra rodzinna, a raczej rodzinna+. Daje możliwość tworzenia bardziej zaawansowanych kombinacji i silniczków, ale podstawy pozostają przystępne. Świetnie sprawdza się też jako kolejny krok dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z nowoczesnymi planszówkami.

Budowanie silniczka z kart ptaków jest po prostu bardzo przyjemne. Najwięcej frajdy daje mi moment, kiedy zdolności kilku ptaków zaczynają się ze sobą łączyć i jedna akcja uruchamia całą serię efektów. Szukanie takich kombosów między kartami to serce tej gry.

Wiele dróg do punktów

Bardzo podoba mi się to, że gra nie zmusza mnie do jednego konkretnego sposobu grania. Ptaki mogą mi dawać zasoby, kolejne karty albo stałe źródło punktów, a to ja decyduję, co z tego złożę w całość.

Można w Na Skrzydłach grać stosunkowo prosto i po prostu wykładać fajne ptaki. Bardziej doświadczeni gracze mogą za to próbować wycisnąć więcej z kart i ich wzajemnych zależności. I co ważne, zdobywanie punktów jest satysfakcjonujące nawet dla początkujących. Punkty wpadają z wielu miejsc: z ptaków, z celów, z jajek, z kombinacji kart, więc nawet ktoś, kto gra pierwszy raz, widzi, że jego rezerwat rośnie i coś z tego ma.

Regrywalność

170 kart ptaków robi swoje. Za każdym razem na rękę przychodzą inne ptaki, więc kolejne partie nie wyglądają identycznie. Do tego dochodzą różne cele rund i karty bonusów, które dodatkowo zmieniają to, na co opłaca się stawiać. Regrywalność oceniam wysoko. Oczywiście po wielu partiach niektóre karty zaczynają się powtarzać i poznajemy je już na pamięć, ale to przy takiej liczbie rozgrywek normalne.

Jajka, czyli największy problem podstawki

No i dochodzimy do najważniejszego zarzutu, któremu chcę poświęcić więcej miejsca. W podstawowej wersji środkowy tor, czyli łąka z akcją składania jaj, jest zbyt mocny w stosunku do pozostałych możliwości.

Po kilku partiach bardziej doświadczony gracz jest w stanie tę zależność zauważyć. W bardzo dużej części moich partii strategia oparta na jajkach okazywała się najbardziej opłacalna. Każde jajko to punkt, łąka z kilkoma ptakami składa ich naprawdę sporo, a do tego jajka są potrzebne do zagrywania kolejnych ptaków.

Prowadzi to do powtarzalnych końcówek. Zamiast rozwijać kolejne ciekawe kombinacje, najbardziej opłacalnym ruchem często staje się po prostu składanie kolejnych jajek dla punktów. Powstaje coś w rodzaju optymalnej ścieżki, żeby nie powiedzieć exploitu. Oczywiście każdy może z niej korzystać, więc nie jest to niesprawiedliwe, ale na pewno nie jest ciekawe.

Najbardziej widać to w gronie doświadczonych graczy. Zdarzały mi się partie, w których bardziej ograni gracze w praktyce rywalizowali o podobne karty i rozwijali się pod dokładnie tę samą strategię. Za to przy początkujących ten problem jest praktycznie niezauważalny. Oni po prostu zagrywają ptaki, które im się podobają, i świetnie się bawią.

Wolny start, mocna końcówka

Drugi zarzut jest zdecydowanie mniejszy i dotyczy tempa. Początek gry potrafi być dość wolny, bo silniczek potrzebuje czasu, żeby zacząć działać. I tu jest ciekawy paradoks: na początku mamy najwięcej tur (8 kostek w pierwszej rundzie), ale pojedyncze akcje są wtedy słabe. Pod koniec tur jest już tylko 5, za to każda z nich uruchamia rozbudowany rząd ptaków i daje znacznie więcej. Na starcie może więc pojawić się wrażenie, że niewiele się robi.

Częściowo jednak bronię tego rozwiązania. Więcej słabszych ruchów na początku i mniej, ale mocniejszych pod koniec, w pewnym stopniu się równoważy. Takie tempo pomaga też początkującym, bo stopniowo uczą się zależności między kartami i rozumieją, jak gra działa, zanim wszystko zacznie się dziać naraz.

Interakcja

W podstawowej wersji interakcji jest stosunkowo niewiele. Różowe zdolności reagują na to, co robią inni, a na cele rund ścigamy się wszyscy, ale to raczej dodatki. Na Skrzydłach to przede wszystkim gra o rozwijaniu własnej planszetki, a nie o przeszkadzaniu przeciwnikom.

Ja osobiście wolałbym, żeby tej interakcji było trochę więcej. Nie jest to jednak wada, która skreśla grę, bo główna przyjemność płynie tu z budowania własnego silniczka.

Na Skrzydłach na tle Terraformacji Marsa

Jeśli graliście w Terraformację Marsa, to od razu odnajdziecie się w budowaniu silniczka z kart. Na Skrzydłach jest jednak lżejsze, krótsze i ma zdecydowanie bardziej rodzinny charakter. To dobra propozycja dla osób, które znają Terraformację albo np. Catana i szukają czegoś trochę innego, ale też dla tych, którzy Terraformację mają dopiero przed sobą.

Dodatek Ptaki Europy

Ja mam w kolekcji dodatek Na Skrzydłach: Ptaki Europy. W środku jest 81 nowych kart ptaków, nowe karty bonusów, kafelki celów i fioletowe jajka. Dodatek zwiększa możliwości budowania silniczka i wprowadza kolejne rodzaje zdolności, m.in. takie, które działają na koniec rundy. Dochodzi też więcej mechanizmów reagujących na działania innych graczy, więc interakcji robi się wyraźnie więcej.

Co dla mnie ważne, Ptaki Europy częściowo poprawiają problem z dominacją jajek. Nie znika on całkowicie, ale gra robi się dzięki temu ciekawsza dla bardziej doświadczonych osób. Z tego, co wiem, kolejne dodatki (np. Ptaki Oceanii z nowymi planszetkami graczy i nektarem) jeszcze mocniej grzebią w tym elemencie balansu.

Jeśli więc gracie głównie w gronie ogranych osób, to dodatek jest moim zdaniem wart rozważenia. Przy grach z początkującymi podstawka w zupełności wystarczy.

Dla kogo jest Na Skrzydłach?

Sam jestem bardziej zaawansowanym graczem i szczerze mówiąc nie wyciągam Na Skrzydłach specjalnie dla siebie. Najczęściej ląduje na stole wtedy, kiedy w ekipie są mniej doświadczeni gracze. I w tej roli sprawdza się znakomicie. Grałem w nią sporo m.in. z moim bratem, który jest średnio zaawansowanym graczem, i z osobami, które w planszówkach dopiero raczkują. To właśnie przy początkujących Na Skrzydłach pokazuje swoją najlepszą stronę.

Na Skrzydłach najlepiej sprawdzi się:

• dla początkujących, którzy chcą poznać nowoczesne planszówki,
• dla rodzin,
• dla osób, które mają za sobą kilka prostszych tytułów i chcą zrobić kolejny krok (np. po grach z mojego rankingu gier planszowych dla początkujących),
• dla graczy, którzy znają Catana albo Terraformację Marsa i szukają czegoś trochę innego,
• dla mieszanych grup początkujących i średnio zaawansowanych,
• dla wszystkich, którzy lubią karty, budowanie silniczka i odkrywanie kombinacji.

Mniej polecam ją:

• osobom, które szukają dużej bezpośredniej interakcji,
• bardzo zaawansowanym ekipom, które oczekują mocno zbalansowanej gry strategicznej,
• graczom, którzy po wielu partiach chcą wciąż odkrywać nowe optymalne strategie, bo w podstawce dominacja jajek może stać się problemem.

Więcej tytułów w podobnym klimacie znajdziecie w kategorii gier rodzinnych.

Czy warto kupić Na Skrzydłach? Podsumowanie

Na Skrzydłach to bardzo udane połączenie przystępności z możliwością kombinowania. Początkujący może po prostu zagrywać fajne ptaki, zbierać pożywienie i cieszyć się z rosnącej liczby punktów, a bardziej doświadczony gracz szukać zależności między kartami i budować coraz mocniejszy silniczek. Do tego dochodzi piękne wykonanie, które przyciąga do stołu nawet osoby niezwiązane z planszówkami.

Problem zaczyna się wtedy, gdy ekipa nauczy się grę optymalizować. Podstawowa wersja pokazuje wtedy swoje problemy z balansem, przede wszystkim przez zbyt mocną strategię opartą na jajkach. Częściowo ratują to dodatki, ale warto o tym wiedzieć przed zakupem.

Dlatego dla mnie Na Skrzydłach to świetna gra rodzinna i wprowadzająca, bardzo dobra dla średnio zaawansowanych, ale znacznie mniej atrakcyjna jako stały tytuł dla grupy zaawansowanych graczy. Jeśli szukacie gry, którą wprowadzicie znajomych i rodzinę w świat nowoczesnych planszówek, to śmiało polecam!

Artykuł Na skrzydłach – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Terraformacja Marsa to gra, którą znam już od kilku lat i rozegrałem w nią naprawdę wiele partii. Ostatnio, jakieś dwa tygodnie temu, znowu wyciągnąłem ją z półki i bawiłem się dokładnie tak samo dobrze jak kiedyś. I to jest dla mnie ważne, bo ta recenzja nie powstaje po pierwszych kilku partiach, kiedy wszystko jest nowe i ekscytujące. Czy Terraformacja po latach nadal daje radę? Sprawdźmy!

Terraformacja Marsa – skąd się wzięła?

Terraformację Marsa zaprojektował Jacob Fryxelius, a za ilustracje odpowiada Isaac Fryxelius. Gra ukazała się w 2016 roku nakładem szwedzkiego FryxGames, a u nas wydało ją wydawnictwo Rebel. W 2017 roku zgarnęła w konkursie Gra Roku zarówno nagrodę w kategorii gier zaawansowanych, jak i Nagrodę Główną, stąd na pudełkach obecnego wydania znajdziecie dopisek „edycja Gra Roku”.

Od tamtej pory Terraformacja urosła do rangi całej serii, z mnóstwem dodatków i kilkoma osobnymi grami, ale o tym więcej za chwilę. Na blogu Terraformacja jest w moim rankingu najlepszych gier planszowych, a teraz w końcu doczeka się pełnej recenzji.

Wykonanie

W pudełku znajdziemy planszę główną, 5 planszetek graczy, 233 karty, 400 znaczników (w tym kosteczki zasobów) i 80 kafelków oceanów, lasów, miast i terenów specjalnych.

Ogólnie wykonanie oceniam jako dobre, ale zdecydowanie nie idealne. Zacznijmy od pozytywów. W recenzji Podwodnych Miast pisałem, że jakość elementów przypomina mi Terraformację i trochę boję się, jak będzie to wyglądać po parunastu partiach. W przypadku samej Terraformacji mogę Was uspokoić: karty dobrze znoszą wielokrotne granie i nawet po kilkunastu partiach nie pojawiły się u mnie żadne istotne problemy z ich trwałością.

Zawartości jest też sporo w stosunku do ceny. A jeśli weźmiemy pod uwagę, ile godzin można przy tej grze spędzić, to stosunek ceny do liczby rozgrywek wypada naprawdę bardzo dobrze.

Planszetki graczy

Tu niestety zaczynają się schody. Standardowe planszetki, na których zaznaczamy produkcję i zasoby, są zbyt proste i mało praktyczne. To zwykłe płaskie plansze, na których leżą luźne kosteczki, więc bardzo łatwo przypadkowo je przesunąć i stracić informację o tym, ile czego aktualnie produkujemy.

U mnie dochodzi do tego jeszcze bardzo praktyczny problem, bo mam kota. A kot plus luźne kosteczki na planszetce to potencjalna katastrofa dla całej ekonomii Marsa

Da się to rozwiązać, bo istnieją lepsze, dokupowane planszetki z zagłębieniami na kostki (Rebel wydał zresztą oficjalny zestaw pięciu plansz graczy z wycięciami). Dzięki nim znaczniki zostają na swoich miejscach i uważam to za świetne rozwiązanie. Tylko że coś takiego powinno być lepiej przemyślane już w podstawowej wersji gry.

Brak wypraski

Drugi minus wydania to pudełko. W środku brakuje sensownej wypraski, a nawet prostych przegródek. Elementy trzymamy głównie w woreczkach strunowych, które swobodnie latają po całym pudełku. Szczególnie irytujące jest to dla osób, które przechowują gry pionowo, a ja właśnie tak trzymam swoje pudełka, więc ten problem jest dla mnie bardzo zauważalny.

Nie psuje to oczywiście samej gry, ale przy tak popularnym i rozbudowanym tytule lepsza organizacja pudełka byłaby mile widziana. Dla najbardziej zaangażowanych jest co prawda duży organizer (Big Storage Box), ale to znowu coś, co trzeba dokupić osobno.

Zasady gry Terraformacja Marsa

Zasad w Terraformacji Marsa nie ma aż tak dużo, jak mogłoby się wydawać po rozłożeniu gry na stole. Nie będę przepisywał całej instrukcji, ale opowiem o najważniejszych rzeczach, żebyście wiedzieli, na czym polega gra i skąd biorą się w niej decyzje.

Cel gry i parametry globalne

Wspólnie terraformujemy Marsa, a gra kończy się w momencie, gdy wszystkie trzy parametry globalne osiągną swoje maksimum. Musimy podnieść temperaturę z -30 do +8 stopni Celsjusza, zwiększyć poziom tlenu do 14% i wyłożyć na planszy 9 oceanów. Każdy krok w stronę tych celów podnosi nasz współczynnik terraformacji (każdy zaczyna z wartością 20), który jest jednocześnie naszym dochodem i punktami na koniec gry.

Choć terraformujemy wspólnie, to gramy przeciwko sobie. Wygrywa korporacja, która na koniec zdobędzie najwięcej punktów.

Przebieg pokolenia

Gra dzieli się na pokolenia, czyli rundy. Na początku każdego pokolenia (poza pierwszym) dobieramy 4 karty projektów i decydujemy, które z nich chcemy zatrzymać, płacąc za każdą 3 megakredyty. Potem przychodzi czas na akcje. W swojej turze wykonujemy jedną lub dwie akcje, np. zagrywamy kartę, korzystamy z projektu standardowego, zamieniamy 8 roślin na las albo 8 jednostek ciepła na podniesienie temperatury. Tury krążą przy stole tak długo, aż wszyscy spasują.

Na koniec pokolenia przychodzi produkcja. Cała niewykorzystana energia zamienia się w ciepło, a każdy z nas dostaje zasoby zgodnie ze swoimi torami produkcji na planszetce i megakredyty równe swojemu współczynnikowi terraformacji. I właśnie tutaj widać, dlaczego te nieszczęsne kosteczki na planszetkach są tak ważne.

Karty projektów i korporacje

Serce gry to karty. W pudełku jest ich ponad 200 i każda przedstawia jakiś projekt: od fabryk i elektrowni, przez sprowadzanie asteroid i lodu, aż po mikroby, rośliny i zwierzęta. Karty dzielą się na zielone (jednorazowy efekt, najczęściej zwiększenie produkcji), niebieskie (stałe efekty albo akcje, które możemy wykonywać raz na pokolenie) i czerwone, czyli wydarzenia. Na kartach są też symbole, np. Ziemi, rośliny, mikroba czy zwierzęcia, które łączą się z efektami innych kart.

Na początku gry każdy dostaje korporację. Ona określa, z czym zaczynamy, i daje nam jakąś przewagę, np. tańsze zagrywanie kart z określonym symbolem albo dodatkową produkcję. Dla pierwszych partii przygotowano też prostsze korporacje dla początkujących.

Punktacja i koniec gry

Kiedy wszystkie parametry globalne są na maksimum, dogrywamy pokolenie do końca i liczymy punkty. Punktujemy za współczynnik terraformacji, lasy, lasy sąsiadujące z naszymi miastami, punkty z kart oraz kamienie milowe i nagrody. Kamienie milowe to cele, które możemy „zaklepać” w trakcie gry (tylko trzy z pięciu zostaną zdobyte), a nagrody finansujemy i dostaje je na koniec ten, kto najlepiej spełni ich warunek.

Warianty i liczba graczy

W Terraformację Marsa zagramy w 1–5 osób. Instrukcja przewiduje grę podstawową i wariant ery korporacji, w którym dochodzą dodatkowe karty skupione na ekonomii i technologii. Jest też wariant solo, w którym musimy zdążyć zterraformować Marsa w określonej liczbie pokoleń.

Recenzja gry Terraformacja Marsa

Wrażenia po latach grania

Powiem to na wstępie: Terraformacja Marsa to dla mnie przede wszystkim gra strategiczna średniej ciężkości i zdecydowanie nie jest to tytuł familijny. Mechanicznie opiera się na budowaniu silniczka: pozyskujemy karty, zagrywamy je, generujemy produkcję i zasoby, zdobywamy punkty, a przy okazji terraformujemy Marsa i walczymy o miejsce na wspólnej planszy. Te wszystkie elementy bardzo dobrze się ze sobą łączą.

Najlepszy dowód na to, że gra jest dobra, to fakt, że po kilku latach i wielu partiach nadal chętnie do niej wracam. Kiedy ostatnio wyciągnąłem ją ponownie, nie było efektu „fajnie było kiedyś”. Bawiłem się równie dobrze jak wcześniej.

Korporacja daje możliwości, a nie instrukcję grania

W grach strategicznych bardzo cenię sobie to, że mogę dostosowywać strategię do tego, co się dzieje w danej chwili, zamiast realizować od początku do końca jeden zaprogramowany schemat. Terraformacja Marsa robi to bardzo dobrze i to jest dla mnie jej najważniejszy atut.

Weźmy korporację, która pozwala taniej zagrywać karty z symbolem Ziemi. To bonus, który warto wykorzystać, ale wcale nie oznacza, że przez całą partię muszę budować strategię wyłącznie wokół takich kart. Korporacja daje mi pewien kierunek albo przewagę, ale nie zamyka mnie w jednej ścieżce. Daje możliwości, a nie instrukcję grania, i bardzo to lubię.

Karty rządzą grą

To karty w dużej mierze odpowiadają za to, jak wygląda dana partia. I tutaj dochodzimy do czegoś, co bardzo mi się w Terraformacji podoba. Nie da się przed partią założyć, że „dzisiaj gram tylko pod strategię X”. Trzeba spojrzeć na to, co faktycznie przyszło na rękę, i zastanowić się, jak to najlepiej wykorzystać.

Zdaję sobie sprawę, że dla części graczy to może być wada. Jeśli lubicie od początku konsekwentnie realizować wcześniej zaplanowaną strategię, możecie się frustrować, kiedy odpowiednie karty po prostu nie przyjdą. U mnie działa to jednak dokładnie odwrotnie. Konieczność adaptacji jest dla mnie jednym z największych plusów tej gry.

Nie ma dwóch takich samych partii

Grałem już pod mikroby, pod zwierzęta, pod lasy, pod podnoszenie temperatury, pod produkcję ciepła, pod różne rodzaje zasobów i pod przeróżne kombinacje, które wynikały z kart, jakie akurat dostałem. Mimo tylu rozegranych partii nie pamiętam dwóch identycznych rozgrywek.

Co ciekawe, nawet ponowne zagranie tą samą korporacją nie oznacza podobnej partii, bo inne karty wymuszają zupełnie inne decyzje. Na regrywalność pracuje tu wszystko naraz: ogromna liczba kart, różne korporacje, przeróżne kombinacje kart, możliwość rozwijania różnych silniczków, wiele źródeł punktów i różne podejścia do samego terraformowania. Do tego dochodzi konieczność dostosowywania się do sytuacji, która za każdym razem jest inna.

Dla mnie Terraformacja Marsa to gra na lata. Kupując ją, nie kupujecie tytułu na pięć partii, który potem będzie zbierał kurz na półce. Można do niej regularnie wracać nawet po kilku latach i dalej mieć satysfakcjonujące rozgrywki, co sam ostatnio sprawdziłem.

Interakcja

Poziom interakcji w Terraformacji bardzo mi odpowiada. Bezpośredniej negatywnej interakcji jest stosunkowo niewiele. Rywalizujemy o miejsca na wspólnej planszy, a niektóre karty pozwalają zabrać przeciwnikowi zasoby, obniżyć mu produkcję albo w inny sposób mu przeszkodzić. Takie efekty to jednak niewielka część całej gry i to nie one ją definiują.

Najważniejsze pozostaje rozwijanie własnego planu i własnego silniczka, a przeszkadzanie innym jest tylko dodatkiem. Dzięki temu mogę skupić się na swoich kartach i zastanawiać się, jak wycisnąć jak najwięcej z tego, co dostałem, zamiast przez całą partię reagować na to, że ktoś mi coś zniszczył.

Wygląda groźniej, niż jest

To kolejna rzecz, którą bardzo w Terraformacji cenię. Gra wygląda na dużo bardziej skomplikowaną, niż jest w praktyce. Grałem w nią z bardziej zaawansowanymi graczami, ze średnio zaawansowanymi i z osobami dość świeżymi w hobby, dla których Terraformacja była wtedy najbardziej zaawansowaną grą, w jaką w ogóle grali. I we wszystkich tych przypadkach gra się sprawdziła.

Skąd to się bierze? Podstawowe zasady są stosunkowo proste, a po ich poznaniu większość dodatkowych informacji mamy bezpośrednio na kartach. Nie trzeba przed pierwszą partią tłumaczyć każdej możliwej zależności i wyjątku, bo karty w dużej mierze tłumaczą się same. Dzięki temu, mimo sporej głębi, Terraformacja Marsa nie jest molochem zasad.

Czas gry

Na pudełku znajdziemy 90–120 minut. U mnie Terraformacja sprawdza się jako gra na mniej więcej półtorej do dwóch godzin, kiedy bardziej zaawansowana ekipa chce zagrać w coś strategicznego, ale bez rozkładania się na cały wieczór. Trzeba jednak pamiętać, że realny czas mocno zależy od liczby graczy i od tego, jak dobrze znają grę. Pierwsze partie z nowymi osobami potrafią potrwać dłużej.

Tematyka

Temat terraformowania Marsa działa tu bardzo dobrze i dla mnie jest jednym z elementów, które budują atrakcyjność gry. Podnosimy temperaturę, tworzymy oceany, rozwijamy zieleń, budujemy infrastrukturę, wykorzystujemy zasoby i prowadzimy działalność korporacji. Wszystko to ma swoje odbicie w mechanice, więc temat nie jest przyklejony na siłę, tylko dobrze pasuje do strategicznego charakteru gry.

Dodatki do Terraformacji Marsa

Podstawowa wersja sama w sobie oferuje bardzo dużo zawartości i do dobrej zabawy żadne dodatki nie są potrzebne. Podstawka już zapewnia naprawdę wysoką regrywalność.

Jeśli jednak mocno wciągnie Was Terraformacja, to jest w czym wybierać. Po polsku ukazały się m.in. Preludium (karty przyspieszające początek gry), Wenus, Kolonie, Niepokoje, dodatkowe mapy (Hellas i Elysium, Amazonis i Vastitas, Utopia i Cimmeria), a do tego sporo zestawów z nowymi kartami. Powstały też osobne gry w tym świecie, czyli karciana Ekspedycja Ares i gra kościana. Traktujcie to jednak jako dalszą ścieżkę rozwoju gry, a nie coś, bez czego nie da się zacząć.

Dla kogo jest Terraformacja Marsa?

To bardzo dobry następny krok w planszówkach. Szczególnie poleciłbym ją osobom, które mają już za sobą prostsze gry (np. takie jak z mojego rankingu gier planszowych dla początkujących) i chcą wejść poziom wyżej. Jeśli chcecie spróbować bardziej strategicznego tytułu, szukacie gry, która daje dużo decyzji, ale nie wymaga godzinnego tłumaczenia zasad, albo chcecie zacząć wciągać znajomych w bardziej zaawansowane planszówki, to Terraformacja nada się do tego świetnie.

To dobry pomost pomiędzy prostszymi planszówkami a cięższymi grami strategicznymi. Jednocześnie nie jest to wyłącznie gra przejściowa, którą odstawia się na półkę po kilku partiach. Bardziej zaawansowani gracze nadal mogą czerpać z niej sporo satysfakcji, co widzę po sobie.

Nie szukałbym tu natomiast gry dla całej rodziny. To nie jest tytuł familijny i lepiej sprawdzi się przy stole, przy którym wszyscy mają ochotę trochę dłużej pokombinować. Więcej takich tytułów znajdziecie w kategorii gier strategicznych.

Czy warto kupić Terraformację Marsa?

Terraformacja Marsa daje mi coś, czego szczególnie szukam w grach strategicznych, czyli swobodę podejmowania decyzji i konieczność adaptacji. Korporacja podpowiada kierunek, ale go nie narzuca. Karty tworzą możliwości, ale to ja muszę zdecydować, jak najlepiej je wykorzystać. Dzięki temu nawet po wielu partiach i kilku latach od pierwszego kontaktu z grą kolejne rozgrywki potrafią wyglądać zupełnie inaczej.

To tytuł na tyle przystępny, że można nim wprowadzać ludzi w bardziej zaawansowane planszówki, a jednocześnie na tyle strategiczny i regrywalny, że ja jako bardziej doświadczony gracz nadal świetnie się przy nim bawię. Moje największe zastrzeżenia nie dotyczą mechaniki, tylko fizycznego wydania, przede wszystkim planszetek graczy i bałaganu w pudełku.

Czy warto? Zdecydowanie tak. Jeśli szukacie gry strategicznej, do której będziecie wracać przez lata, a nie tylko przez kilka partii, Terraformacja Marsa jest do tego stworzona. Tylko pilnujcie kostek na planszetkach, szczególnie jeśli w domu jest kot!

Źródła

• Rebel – Terraformacja Marsa (edycja Gra Roku): https://www.rebel.pl/gry-planszowe/terraformacja-marsa-edycja-gra-roku-99856.html
• Wydawnictwo Rebel – przegląd gier i dodatków z serii: https://www.wydawnictworebel.pl/pages/przeglad-gier-i-dodatkow-z-serii-terraformacja-marsa-1467.html
• Instrukcja Terraforming Mars (RulesPal): https://www.rulespal.com/terraforming-mars/rulebook
• Wikipedia – Terraforming Mars (board game): https://en.wikipedia.org/wiki/Terraforming_Mars_(board_game)

Artykuł Terraformacja Marsa – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Spektrum – gra imprezowa Rebel w skrócie

Spektrum to drużynowa gra imprezowa wydawnictwa Rebel, w której jednym hasłem naprowadzasz swoją drużynę na ukryty cel na skali między dwoma przeciwieństwami, na przykład „ciepły – zimny”. To polska edycja gry Wavelength, którą stworzyli Alex Hague, Justin Vickers i Wolfgang Warsch. Zagracie w niej w 2–12 osób, partia trwa 30–45 minut, a wiek na pudełku to 14+. Wydawca podaje też, że Spektrum zostało uznane za najlepszą grę imprezową w plebiscycie Golden Geek 2019.

Wiek według mnie: ograny 11+, nieograny 14+.

Jednym słowem – recenzja

Inna świetna imprezówka słowna!

Jednym słowem – recenzja →

Skąd się wzięło Spektrum? Od Wavelength do polskiej edycji

Oryginalne Wavelength powstało dzięki zbiórce na Kickstarterze, w której, jak wspominają twórcy w instrukcji, wsparło je 8674 osób. Polską wersję Spektrum wydał Rebel, a za projekt pudełka odpowiada duet Hvass&Hannibal, czyli ten sam, który sprawia, że pudełko trudno minąć obojętnie. Twórcy nazywają drużyny „lewą” i „prawą półkulą mózgu”, ale w praktyce każdy może je nazwać jak chce.

Sam pomysł jest prosty: ktoś zna położenie ukrytego celu na skali, a reszta drużyny próbuje je odgadnąć wyłącznie na podstawie jednej podpowiedzi. Przez to Spektrum jest bliższe grom na skojarzenia niż klasycznym quizom, a co za tym idzie, o wyniku decyduje nie wiedza, tylko to, jak myślą osoby przy stole.

Wykonanie i zawartość pudełka

Kolejne imprezówki pojawiają się na polskim rynku jak grzyby po deszczu. Większość to odgrzewany kotlet powtarzający mechaniki i pomysły z innych tytułów. Spektrum wyróżnia się jednak czymś nowym, w dodatku z ciekawym gadżetem. To w grach jest fajne, dlatego bardzo mnie to zainteresowało. Dlatego też powstała recenzja Spektrum!

Zawartość pudełka

• 126 dwustronnych kart spektrum
• 3 znaczniki
• plastikowy mechanizm
• instrukcja

Wykonanie

Pięknie i solidnie wykonana, głównie za sprawą nieniszczących się i nierozwalających elementów. Specjalne koło z pokrętłem i znacznikiem działa nadzwyczaj dobrze – nie zacina się, nie rozlatuje i wszystko siedzi na swoim miejscu. W dodatku rozgrywka jest dość wygodna, bowiem wszystko układa się i zaznacza w pudełku. Podczas przenoszenia nic się nie rozlatuje, co daje spory plus. Bardzo przyciągnęło mnie też pudełko, nie ma co Jest super zaprojektowane! Nie da się przejść koło niego obojętnie.

Zasady gry Spektrum

W grze Spektrum dzielimy się na dwie drużyny, najlepiej równe, choć przy grze nieparzystej spokojnie można już grać dwójka przeciwko trójce. Przygotowanie trwa mniej niż minutę, bo gramy bezpośrednio z pudełka. Drużyny będą grać na zmianę, odgadując hasła w celu zdobywania punktów – pierwsza, która zdobędzie 10 pkt, wygrywa grę.

Jedna z osób z drużyny (podpowiadacz) otrzymuje pudełko wraz ze specjalnym kołem. Dobiera jedną kartę i na jej podstawie będzie wymyślała hasło. Na kartach znajdują się hasła przeciwne sobie, takie jak „ciepły – zimny” lub „praktyczny – niepraktyczny”. Jedno słowo jest bardziej w lewą stronę, drugie natomiast w prawo. Do tego będzie nam potrzebne koło, którym kręcimy, odkrywamy i sprawdzamy, gdzie znalazło się punktowanie. I teraz najważniejsza część. Mamy kartę, mamy miejsce, gdzie na kole są punkty. Zadaniem osoby jest użycie takiego hasła, aby nakierować swoją drużynę na miejsce punktowania.

Dla przykładu jest karta „ciepły – zimny”, a punktowanie jest skrajnie po prawej stronie. Hasłem, które użyję do pomocy mojej drużynie, będzie „lód”. Hasła wymyśla się dość swobodnie (kilka zasad znajdziesz niżej), a kart i możliwości punktowania na kole jest mnóstwo.

Przebieg tury krok po kroku

Każda runda w Spektrum składa się z czterech faz:

1. Faza podpowiadacza – podpowiadacz zasuwa ekran, wybiera jedną ze stron dwustronnej karty, porządnie kręci kołem, odkrywa ekran, zerka na cel, a potem zasuwa ekran z powrotem i podaje podpowiedź.
2. Faza aktywnej drużyny – drużyna dyskutuje i ustawia czerwoną wskazówkę tam, gdzie jej zdaniem znajduje się cel. Każdy może ją przesunąć, więc trzeba dojść do porozumienia.
3. Faza wyboru strony – drużyna przeciwna obstawia, czy środek celu leży po lewej, czy po prawej stronie wskazówki.
4. Faza punktacji – podpowiadacz odsłania cel i obie drużyny dostają punkty.

Instrukcja radzi, żeby przy ustawianiu wskazówki nie posługiwać się procentami i liczbami, tylko określeniami w stylu „dużo bardziej na prawo” albo „nieco w dół”. Nie ma za to kary, ale liczby psują intuicyjną zabawę.

Punktacja i koniec gry

Gdy moja drużyna ustawi wskaźnik tam, gdzie jej zdaniem są punkty, druga drużyna ma szansę na ekstra punkt. Stwierdza, czy jej zdaniem środek celu (te „4 punkty”) leży na lewo czy na prawo od wskaźnika. Jeśli miała rację, dostaje 1 punkt. Aktywna drużyna zdobywa od 2 do 4 punktów, zależnie od tego, na którym polu koła wylądował wskaźnik. Jeśli trafi w sam środek, drużyna przeciwna punktu nie dostaje. Teraz zmiana, hasło przygotowuje drużyna przeciwna.

Drużyna, która gra jako druga, zaczyna z 1 punktem. Jest też zasada wyrównywania szans: jeśli aktywna drużyna zdobędzie 4 punkty, a mimo to wciąż przegrywa, od razu gra kolejną turę. Według instrukcji drużyna przegrywająca 9 punktami może więc teoretycznie rozegrać trzy tury z rzędu i wygrać. Gra w Spektrum kończy się, gdy któraś drużyna zdobędzie 10 punktów. W razie remisu obie drużyny rozgrywają turę nagłej śmierci.

Ile osób do gry w Spektrum i wariant kooperacyjny

Spektrum jest przewidziane dla 2–12 graczy, ale podstawowy wariant wymaga podziału na dwie drużyny. Przy mniejszej liczbie osób instrukcja proponuje wariant kooperacyjny, który według niej najlepiej działa w grupach liczących od 2 do 5 graczy. Wszyscy grają wtedy razem: do stosu trafia 7 losowych kart spektrum, środek celu daje 3 punkty (i dokłada jedną kartę do stosu, czyli dodatkową turę), a fazę wyboru strony pomijamy. Wynik sprawdzacie w tabeli w instrukcji.

Czy w Spektrum można grać w dwie osoby? Tak, ale w wariancie kooperacyjnym, bo zwykła rozgrywka drużynowa wymaga co najmniej dwóch drużyn. Ile trwa jedna partia? Wydawca podaje 30–45 minut.

Zasady podpowiadania

Podpowiedzią może być jedno hasło albo krótkie skojarzenie, ale instrukcja ustala kilka reguł, żeby nikt nie psuł zabawy:

• przekaż jedną myśl, bez łączenia kilku podpowiedzi,
• nie wymyślaj – podpowiedź ma dotyczyć czegoś, co istnieje lub jest powszechnie znane,
• trzymaj się tematu karty,
• nie używaj haseł z karty ani ich synonimów,
• nie używaj liczb, wartości procentowych ani proporcji (poza nazwami własnymi).

Po podaniu podpowiedzi podpowiadacz nie może już nic dodać ani zdradzać emocji, czyli pokerowa twarz obowiązkowa. Wydawca zaznacza, że wszystkie te reguły można swobodnie modyfikować pod swoją ekipę.

Przykłady podpowiedzi ze Spektrum

Instrukcja pokazuje, jak wygląda dobra podpowiedź. Przy karcie „niebezpieczne – bezpieczne” prawidłowa będzie na przykład „przeglądanie Instagrama, gdy prowadzisz” albo „Honda Civic”. Nieprawidłowa byłaby „pisanie SMS-a, gdy prowadzisz Hondę Civic”, bo łączy kilka myśli i staje się zbyt oczywista. Twórcy dodają też kilka dobrych rad:

• starajcie się zmieścić w 5 słowach,
• unikajcie słów typu „bardzo”, „prawie” i „jakby”, bo odciągają uwagę od reszty podpowiedzi,
• korzystajcie z nazw własnych zamiast konstrukcji w stylu „ktoś, kto…”.

Recenzja gry Spektrum

Przejdźmy do najważniejszej części wpisu – czy warto zainteresować się Spektrum. Pierwszym kryterium, za sprawą którego kupiłem grę, było wykonanie. Tutaj do niczego nie mogę się przyczepić, a ponadto jestem zadowolony, bowiem nie spodziewałem się tak solidnego wykonania „dziwnych” elementów tej gry. Kolejnym kryterium była duża popularność gry za granicą i prestiżowa nagroda za najlepszą imprezówkę Golden Geek 2019. Czy spełniła moje oczekiwania?

Mamy tutaj ciekawe połączenie skojarzeń z bajeranckim kołem do zaznaczania punktów. Niby znowu to samo, jakieś skojarzenia, ale tym razem przedstawione w inny sposób. Mamy tutaj narzucone punktowanie, skrajności i do tego właśnie musimy dać podpowiedź. Nie można w takim razie schematycznie podpowiadać, bowiem jeśli karta nawet się powtórzy, to i tak będzie inne punktowanie. Ogromny plus za to, bowiem tytuł oferuje mnóstwo możliwości.

Dzięki takiemu rozwiązaniu nie tylko odgadujemy myśli innych graczy, ale też to, jak postrzegają świat. Wychodzi dzięki temu mnóstwo ciekawych dyskusji, gdy drużyna próbuje rozgryźć osobę dającą hasło.

Wrażenia z rozgrywki

Właśnie ta zabawa daje największą frajdę. Przemyślenia, rozszyfrowanie, a potem odpowiednie zaznaczanie na kole punktowania. TO JEST SEDNO ROZGRYWKI. Rozmowa, dyskusja i to, czy sznurowadła są zbędne czy praktyczne. Niby trzymają buta na nodze, ale są też rzepy? Trzeba zgadywać, kombinować i myśleć nieszablonowo.

Ogromnym plusem Spektrum jest też brak narzuconego czasu na zgadywanie, dzięki czemu nie trzeba się spieszyć i denerwować jak w 5 sekund. Kolejną ważną sprawą jest gra z introwertykami! Wiem, że wielu osobom granie w imprezówki sprawia spory dyskomfort. Tutaj mogą wyrażać swoje emocje właśnie za pomocą pojedynczych haseł. To też świetny tytuł, aby poznać nowe otoczenie i ludzi.

Ja przy tej planszówce bawię się za każdym razem świetnie, a uśmiech nie schodzi mi z twarzy. Dzięki różnym ciekawym hasłom i pomysłom można się idealnie bawić i spędzić ciekawy czas na imprezie. Graliśmy już około 50 rund i śmiało mogę stwierdzić, że wpada do naszej topki imprezówek. Chyba ani razu hasło nam się nie powtórzyło.

Spektrum na tle innych gier imprezowych na skojarzenia

Spektrum łatwo wrzucić do jednego worka z grami słownymi, ale działa inaczej niż większość z nich. Tu nie ma zakazanych słów, quizowych pytań ani liczenia sekund. Poniżej krótkie zestawienie z grami, które opisywałem na blogu i w rankingu imprezówek:

Jeśli szukasz więcej pomysłów na wieczór ze znajomymi, zajrzyj do rankingu najlepszych gier imprezowych albo do wszystkich recenzji gier imprezowych.

Dla kogo jest Spektrum?

Z moich obserwacji Spektrum dobrze sprawdza się w kilku sytuacjach. To gra dla ekip, które lubią rozmawiać i dyskutować przy stole, a niekoniecznie chcą się ścigać z zegarem. Sprawdzi się też u osób, którym imprezówki zwykle sprawiają dyskomfort, bo wystarczy pojedyncze hasło. Wiele osób grę zachwala, zarówno młodsi odbiorcy, jak i starsi, a mnie zdarzyło się ją już podarować na prezent.

Trzeba jednak pamiętać, że jak podkreśla sama instrukcja, główna część rozgrywki to swobodna dyskusja. Dlatego dużo zależy od osób, z którymi gramy: jeśli nikt nie chce się wypowiadać i argumentować, gra straci sporo ze swojego uroku. Z tego samego powodu Spektrum lepiej sprawdza się w grupie, która chce się nawzajem poznać, niż przy stole, gdzie każdy siedzi z telefonem.

Czy warto kupić Spektrum? Podsumowanie

Czy grę polecam? Jak najbardziej tak. Imprezówek jest bardzo dużo, jednak Spektrum zajmuje zaszczytne miejsce w gronie tych lepszych gier imprezowych. Wiele osób grę zachwala, zarówno młodsi odbiorcy, jak i starsi. Zdarzyło mi się już grę podarować na prezent, osoba była zachwycona. Recenzja Spektrum była ciekawym doświadczeniem!

Artykuł Spektrum – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Splendor – najważniejsze informacje

Zawartość gry

• instrukcja
• 90 kart rozwoju
• 40 znaczników klejnotów

Nagrody i uznanie Splendora

Splendor nie jest przypadkową pozycją na rynku – od premiery w 2014 roku zebrał całkiem sporo wyróżnień. Był nominowany do prestiżowej nagrody Spiel des Jahres 2014 (przegrał wtedy z Camel Up), a w tym samym roku zdobył Golden Geek Award w kategoriach Gra Roku oraz Gra Rodzinna. Dostał też Origin Award dla najlepszej tradycyjnej gry karcianej 2015 roku, a w Polsce otrzymał tytuł Gry Roku 2015. To dobry punkt odniesienia, jeśli zastanawiasz się, czy warto zaufać opiniom o tej grze – nie jest to wyłącznie mój entuzjazm, tylko szersze uznanie w branży.

Ciekawie wykonane kamienie?

Po rozpakowaniu można się nieco rozczarować, bo wszystkie elementy mogłyby spokojnie zmieścić się w pudełku nawet mniejszym o połowę. Z drugiej strony, Splendor w mniejszym pudełku nie wyglądałby tak „okazale” jak teraz. W środku znajdziemy bardzo funkcjonalną wypraskę, dzięki której możemy zachować porządek. Każdy rodzaj klejnotu posiada swoje oddzielne miejsce, a karty nawet zakoszulkowane mieszczą się w wyznaczonych miejscach.

Wszystkie elementy gry są wyśmienicie wykonane – karty bardzo kolorystyczne i żywe, a zarazem bardzo czytelne. To samo można powiedzieć o płytkach arystokratów, które wizualnie cieszą oko. Najlepsze są tu jednak żetony, które są wręcz niesamowite. Są twarde, masywne i zabawa nimi podczas gry sprawia ogromną radość.

Największym atutem gry Splendor są przede wszystkim twarde i solidne żetony kamieni, które zbieramy podczas rozgrywki. Przypominają one żetony pokerowe i podczas gry zaczynają się gracze nimi bawić, przesuwać czy układać w stacki. W pewnym momencie robi się to całkowicie nieświadomie! Co ważne, nie rysują się i nie ubijają, co jest dużym plusem.

A jak się w Splendor gra?

Celem graczy w grze Splendor jest pozyskanie 15 punktów rozwijając swoje „imperium handlowe”. Każdy ma za zadanie zbierać klejnoty i kupować coraz to lepsze karty i zdobywać przychylność arystokracji. W grze wyróżniamy 5 zwykłych klejnotów oraz złoto (joker). Za ich pomocą będziemy kupować karty, ponosząc odpowiedni za nie koszt. Po wykupieniu karta trafia do naszych zasobów i od teraz posiadamy dodatkowe kryształy – permanentnie! Oprócz tego karty mogą nam dawać punkty, które są nam bardzo potrzebne do zwycięstwa. Im więcej posiadamy kart w swoich zasobach, tym mniej będziemy potrzebowali do dalszych zakupów. Dla przykładu, jeśli w magazynie posiadamy 2 karty z diamentem, a karta, którą chcemy kupić, kosztuje 3 takie klejnoty, potrzebny nam będzie tylko jeden żeton tego rodzaju do zakupu. Karty nadal pozostają w naszych zasobach! Podczas rozgrywki trzeba dobrze przygotować nasz „silniczek”, aby w dalszej części gry szybko wysunąć się na prowadzenie.

Dostępne akcje w turze

W swojej turze gracz może wykonać jedną z następujących akcji:

• Pozyskać dwa klejnoty tego samego koloru (jeśli w stosie leżą przynajmniej cztery)
• Pozyskać po jednym klejnocie z trzech różnych kolorów
• Pozyskać żeton złota poprzez rezerwację karty ze stołu (to jedyny sposób na zdobycie złota)
• Wykupić kartę ze stołu lub kartę wcześniej zarezerwowaną

Trzeba pamiętać, że można posiadać maksymalnie tylko 10 kryształów oraz 3 zarezerwowane karty. Trzeba dobrze dysponować zasobami i poważnie rozważać zakupy, jeden błąd może odebrać nam zwycięstwo.

Gra Splendor jest dość szybka, a to za sprawą prostych zasad i bardzo przystępnych możliwości ruchu. Nie mamy tutaj dużej ilości liczenia ani skomplikowanych możliwości, jedynie szybkie ruchy, które postępują po sobie raz za razem. Tytuł jest o tyle łatwy, że każdy po kilku kolejkach załapie, o co w grze Splendor chodzi.

Dodatki i inne wersje Splendora

Jeśli podstawowa wersja Ci się spodoba, a chcesz nieco urozmaicić rozgrywkę, na rynku znajdziesz kilka wariantów i dodatków:

• Splendor: Miasta – dodatek wprowadzający nowe zasady zwycięstwa, zaklepywanie kart i możliwość zdobywania ich „za darmo”. Można go dorzucać do gry osobno albo dowolnie mieszać jego elementy z podstawką.
• Splendor: Pojedynek – samodzielna wersja przeznaczona wyłącznie dla 2 graczy, stworzona przez Marca André wspólnie z Bruno Cathalą. To zupełnie inna, szybsza gra niż podstawowy Splendor, dedykowana pojedynkom.
• Splendor Kids – uproszczona wersja gry, dostosowana do najmłodszych graczy.

To dobra informacja dla osób, które po podstawce poczują niedosyt – gra ma już rozbudowaną rodzinę wariantów na różne okazje i składy graczy.

Ciekawy ten tytuł?

Splendor to bardzo prosta i wciągająca gra, w której każdy z graczy wciela się w renesansowego kupca. Głównym celem gry jest stworzenie silniczka, dzięki któremu będziemy mogli kupować coraz to lepsze karty. Gra jest fajna, dobrze wykonana, jednak nie porywa mnie w dużym stopniu. Czegoś tutaj brakuje… może dodatek Splendor: Miasta coś zmienia w rozgrywce i bardziej zachęca do częstszego wyjmowania tego tytułu na stół. Znam parę osób, które mówią bardzo pozytywnie na temat tej gry. Wszystko zależy od tego, czy komuś podejdzie mechanika i sposób rozgrywki. Polecam przetestować przed zakupem. Można jednak jasno powiedzieć, że Splendor to naprawdę niezła gra.

Kiedy ostatnio graliśmy w ten tytuł, wpadł mi do głowy jeden pomysł, który znacznie mógłby podnieść atrakcyjność tego tytułu. Do gry wystarczyłoby dołożyć… klepsydrę. Kiedy gracze mieliby ograniczony czas na działanie, grałoby się zdecydowanie lepiej. Co sądzicie o tym rozwiązaniu?

Dla kogo jest Splendor?

Splendor sprawdzi się przede wszystkim jako gra na wieczór rodzinny lub spotkanie ze znajomymi, gdy zależy Ci na czymś szybkim i niewymagającym długiego tłumaczenia zasad. Dzięki prostocie mechaniki dobrze wprowadza w hobby osoby, które nigdy wcześniej nie miały kontaktu z grami planszowymi – po pierwszej, może dwóch partiach każdy rozumie, o co chodzi. Z drugiej strony gra ma na tyle sensowny system budowania przewagi, że nie znudzi się od razu bardziej doświadczonym graczom, którzy szukają czegoś na rozgrzewkę przed cięższym tytułem.

Recenzja gry Splendor – podsumowanie

Splendor to bardzo przystępna pozycja, która świetnie sprawdzi się jako gra dla całkowicie początkujących, ale też wyjadaczy planszówkowego świata. Jeśli szukasz szybkiej rozgrywki z niewielką ilością negatywnej interakcji, a zarazem lubisz ładne i niewielkie gry, to Splendor jest właśnie dla Ciebie! Świetnie sprawdzi się jako filler, gra rodzinna czy tytuł, który pozwoli Ci wciągnąć kolejnych znajomych do planszówkowego świata!

Źródła

• Splendor – strona wydawcy Rebel

Grę Splendor otrzymałem z księgarni TaniaKsiazka.pl. Dzięki!

Artykuł Splendor – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Wiem lepiej to polska edycja duńskiej gry Bezzerwizzer, zaprojektowanej przez Jespera Bülowa. Zanim trafiła do Polski w 2020 roku nakładem wydawnictwa Rebel, na świecie sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy, a w Szwecji została uznana za najlepszą grę roku 2009. Do naszego kraju dotarła więc z niemałym opóźnieniem – aż 13 lat po skandynawskiej premierze – ale przyniosła ze sobą reputację jednego z większych hitów quizowych w Europie.

Wykonanie Wiem lepiej

Wiem lepiej to bardzo elegancko wydana gra planszowa bez zbędnych bajerów, grafik i rysunków. Pudełko minimalistyczne z tytułem gry na środku i nic poza tym. W środku znajdziemy fajnie wykonaną wypraskę, która trzyma każdy element na swoim miejscu, bez wypadania czy rozlatywania podczas przenosin pudełka.

Jakie mamy komponenty? No oczywiście pytania! Przecież bez tego jak grać w grę quizową? Na każdej karcie znajdziemy 20 różnych kategorii (symbole), a do nich przypisane pytania o różnym poziomie trudności. Na odwrocie znajdziemy odpowiedzi, więc w łatwy sposób sprawdzimy, czy dana osoba ma rację.

Dodatkowo mamy główną planszę oraz planszetki graczy, oczywiście też wykonane w prosty, ale jakże elegancki sposób. Planszetki graczy? A po co, a dlaczego? No właśnie… w grze Wiem lepiej będziemy losować cztery kategorie i będziemy ustawiać, jaką wartość punktową będą przynosić prawidłowe odpowiedzi.

Żetony to ostatni komponent gry. Na nich znajdują się kategorie do losowania, ale też żetony dla odpowiedniego koloru (jak działają, opisuję w następnej części). Twarde, plastikowe, świetnie wykonane.

Podsumowując wykonanie, mogę śmiało powiedzieć, że to najładniejsza gra quizowa, jaką miałem okazję spotkać. Bez zbędnego przepychu, jakościowo super, a w dodatku elegancko.

Rozgrywka w planszówce

Wiem lepiej to gra quizowa, w której gracze mogą grać samemu lub w drużynach. Każdy team wybiera kolor, a także zbiera żetony odpowiadające wybranemu kolorowi.

Każdą rundę będziemy zaczynać od wylosowania czterech kategorii i ustawienia ich na swoich planszetkach. Kategorie są unikatowe, więc każdy kolor będzie mieć cztery różne! Trzeba je ustawiać mądrze, bo pytania będą warte od 1 do 4 punktów w zależności od naszego układu. Jeśli czujecie się w czymś lepsi, postawcie na więcej punktów.

Gracze na zmianę odpowiadają na pytania przypisane do kategorii, zaczynając od najmniej punktowanych, aż po najważniejsze pytania. No właśnie, ale to nie wszystko. Wspominałem wcześniej o żetonach, które każda drużyna posiada. Są to dwa żetony WIEM LEPIEJ i jeden ZAMIANA. Ten drugi pozwala zamienić kategorię z inną na planszach graczy, np. ze swoją. Jeśli mamy sport, a nie mamy żadnego pojęcia o nim, możemy go śmiało oddać komuś innemu i zabrać coś fajnego dla siebie.

Drugi żeton, WIEM LEPIEJ, to już inna bajka. Pozwala nam przejąć pytanie innego gracza, aby zdobyć dodatkowe punkty. Żeton można rzucić przed, albo po podaniu pytania – jest to ważne, bo przed daje 3 pkt, a po przeczytaniu 1 pkt, jeśli dobrze odpowiemy. Nie ma tak łatwo, bo przy podaniu błędnej odpowiedzi w tym przypadku tracimy 1 pkt! Trzeba grać te żetony z rozwagą.

Gdy skończą się żetony na planszetkach, zaczynamy nową rundę – losujemy nowe kategorie i resetujemy żetony WIEM LEPIEJ i ZAMIANA. Gracz, który jako pierwszy przejdzie całą planszę, wygrywa grę. Pod koniec, w ostatniej linii punktowania, pytania mogą przynieść maksymalnie jeden pkt, więc wtedy kolejność nie ma już za bardzo znaczenia.

Zasady gry znajdziesz również na moim kanale YouTube.

Recenzja gry Wiem lepiej

Przejdźmy teraz do sedna tego tekstu, czyli czy Wiem lepiej to kolejna nudna gra quizowa? Jeśli wszystkie gry tego typu są dla Ciebie nudne, to pewnie ta też taka będzie. Nie ma tu nic bardzo odkrywczego, ani nie przebudowano całego mechanizmu gier opartych o wiedzę. Recenzja Wiem lepiej stanowiła jednak dla mnie wyzwanie, dlaczego?

To dobra gra w swojej kategorii, co mogę śmiało przyznać. Zacznijmy od wykonania, które według mnie stawia wysoko poprzeczkę kolejnym tego typu grom. Minimalizm i prostota bardzo pasują do gry quizowej – nie brakuje mi tutaj tandetnych rysunków, które często towarzyszą imprezowym gierkom.

A jak zasady? Bardzo sobie cenię wprowadzenie żetonów drużyny. Dzięki temu gra nie jest tylko nudnym odpowiadaniem na pytania, ale wprowadza rywalizację i ciągłe skupienie, nawet jeśli nie ma naszej kolejki. Często osoby podbierały mi pytania, co powodowało frustrację, ale też uśmiech, gdy ktoś wywalał się na prostym dla mnie pytaniu.

Kategorii mamy aż 20, kart 150, czyli Wiem lepiej ma dla nas przygotowane 3000 różnych pytań. Dla mnie to sporo, więc można mówić o dużej regrywalności, ALE jak to bywa z ciągłym graniem w takie gry, można wyćwiczyć pytania. Każda gra quizowa jest podatna na powtarzalność, ta też jest i nie ma co tego ukrywać. Umówmy się też, takiej gry nie wyjmuje się dzień w dzień i nie ćwiczy pytań Wyjmując okazjonalnie tytuł na granie z rodzicami, dziadkami czy dużą imprezę, nie ma mowy o powtarzalności.

Wiem lepiej to naprawdę ciekawy tytuł imprezowo-quizowy, jednak mam do niego jeden zarzut (dla niektórych to plus!) – pytania są bardzo niezbalansowane. Czuć różnicę poziomu między niektórymi pytaniami, co może powodować frustrację u innych graczy, tak było i u mnie. Wiele razy w jednej kategorii dostawałem pytanie z kosmosu, a inny gracz mega oczywiste dla każdego. Dla mnie to minus, dla niektórych plus… czemu? Bo pytania można przecież podbierać i ustawiać punktowo. Jeśli czujemy się w czymś naprawdę dobrzy, po prostu ustawiamy na max punktów. To już kwestia preferencji, trzeba samemu wyrobić sobie zdanie na ten temat po zagraniu.

Warto też wiedzieć, że sukces podstawowej wersji sprawił, iż Rebel rozbudował później serię o dodatkowe, mniejsze zestawy pytań oraz o Wiem lepiej. Wersja familijna – uproszczoną odsłonę przeznaczoną dla 2–4 osób lub drużyn, w której kategorie porządkuje się od najtrudniejszych do najłatwiejszych na wspólnym arkuszu zamiast osobnych planszetek. To dobra opcja, jeśli podstawowa wersja spodoba Ci się, ale szukasz czegoś prostszego do grania z młodszymi graczami.

Recenzja Wiem lepiej – podsumowanie

Wiem lepiej to fajna gra quizowa, która w swojej kategorii ląduje u mnie wysoko. Wykonanie fajne, sporo pytań i dorzucony element rywalizacji i interakcji. Pamiętajmy jednak, że jeśli nie lubisz gry quizowej, dzięki temu tytułowi raczej nie zmienisz swojego przekonania do tej kategorii. Szukasz quizówki? Wiem lepiej to dobry tytuł i warto przemyśleć jego zakup. Recenzja Wiem lepiej była dla mnie priorytetem, bo to jedna z naszych kluczowych gier imprezowych!

Wiem lepiej to świetny tytuł, który sprawdzi się do gry ze znajomymi czy rodziną. Dzięki różnorodności kart możesz grać w nią wielokrotnie, a za każdym razem nadal będziesz się świetnie bawić! Jeśli szukasz czegoś w podobnym, imprezowym klimacie, ale opartym bardziej na skojarzeniach niż na wiedzy, zerknij też na moją recenzję Spektrum.

Dziękuję wydawnictwu Rebel za przekazanie egzemplarza do recenzji!

Artykuł Wiem lepiej – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Nie jest to zresztą przypadkowy sukces. Jednym słowem to polska edycja francuskiej gry Just One, zaprojektowanej przez Ludovica Roudy’ego i Bruno Sauttera, wydanej przez Repos Production. W 2019 roku gra zdobyła najbardziej prestiżową nagrodę w świecie planszówek – Spiel des Jahres, pokonując konkurencję w kategorii Gra Roku. To najlepsza rekomendacja, jaką gra słowna może dostać, i moim zdaniem w pełni zasłużona.

Wykonanie gry Jednym Słowem

Jednym słowem to jedna z tych gier, która nie potrzebuje ogromnej ilości komponentów, żeby dobrze się przy niej bawić. Po otwarciu pierwsze co rzuci się nam w oczy to MAZACZKI! Kto w grach mazaczków nie lubi, powiedźcie mi Każdy w innym kolorze dla grających. Połowa moich już się niestety wypisała, bo namiętnie ten tytuł męczymy na stole na każdym spotkaniu

Oprócz tego mamy plastikowe tabliczki, na których będziemy pisać hasła. Jeśli znacie Scrabble (a musicie znać, inaczej wstyd!) to kojarzycie pewnie tabliczki z tamtej gry. Tutaj są bardzo podobne, na jednej stronie piszemy, a na drugiej kładziemy kartę do zgadywania. Najważniejsze jest to, że piszemy hasła naszymi mazakami na planszach i są one ścieralne! Nie trzeba bawić się w jakieś karty, czy mówić na głos. Tak proste, a działa świetnie w grze imprezowej.

Ostatnim elementem są karty, na których znajdziemy hasła. Ponumerowane od 1-5, aby zgadujący losował i nie trafiał na te same pytania. Gra wykonana bardzo ładnie, minimalistycznie – podoba mi się i to bardzo!

Rozgrywka w Jednym Słowem

No dobra, ale jak się w to gra? To tak się pisze i zgaduje? – pyta klient w sklepie

W sumie to tak! Nic więcej Pan wiedzieć nie musi! – odpowiadam zza lady

Jednym słowem to gra kooperacyjna, w której będziemy współpracować, aby odgadnąć jak najwięcej haseł. Podczas rozgrywki losujemy 13 kart z puli i to je będziemy używać do tej rozgrywki – resztę można odłożyć. Im więcej zgadniemy, tym lepiej.

Gracze po kolei będą starali się odgadywać wylosowane przez nich hasło, aby otrzymać punkt. Wybierają oni hasło od 1-5 i słowo do odgadnięcia będzie przypisane do wcześniej podanego numeru. Teraz do gry wchodzą wszystkich ulubione i najlepsze pisaczki. Gracze na swoich tabliczkach piszą jedno słowo, które kojarzy im się z odgadywanym słowem. Dla przykładu, naszym hasłem w tej recenzji będzie „lustro”. Gracze wypisali hasła: odbicie, twarz, piękno, przedmiot, twarz. Jak pewnie zauważyliście, słowo „twarz” się powtarza. Nie będzie ono pokazywane zgadującemu. Ma więc ograniczone ruchy.

Osoba zgaduje i próbuje trafić w hasło. Udało się! Dostajemy punkt. Jeśli jednak osoba nie trafi i się pomyli, odrzucamy tę kartę i jeszcze następną! Czyli tracimy za błędny strzał. Czasem warto spasować, gdy hasła są średnie, albo dużo wypadło, bo taki ruch kosztuje nas tylko odrzucenie jednej, aktualnej karty.

Gdy jedna osoba skończy, kolejna karta idzie do następnego gracza i zgadujemy. Tak wygląda rozgrywka w grę planszową Jednym słowem. Możecie już siadać i grać!

Recenzja gry Jednym słowem

Nie będę obwijał w bawełnę, powiem to wprost – Jednym słowem to według mnie najlepsza gra słowna-imprezowa, w jaką grałem. Tytuł wykonany nie tylko pięknie, ale też minimalistycznie. Nie ma tutaj miliona elementów, tylko karty i mazaki.

Mechanicznie tytuł śmiga, aż dziw że nikt wcześniej na to nie wpadł. Losujemy hasło, numerek, piszemy i zgadujemy. Zasady gry wytłumaczycie w 5 minut dziecku, dziadkowi, czy nawet nietrzeźwemu znajomemu na imprezie

Powiem Wam, że po kilkunastu rozgrywkach hasła dalej nam się nie powtarzają. To ogromny plus w grze słownej, w której hasła odgrywają kluczową rolę. Bardzo podoba mi się, że w przypadku wypisania dwóch takich samych słów przez innych graczy, odpadają, a nie zostają w grze. To bardzo utrudnia grę i czasem potrafi nieźle namieszać. Czy potrafilibyście zgadnąć hasło „drabina”, mając tylko jedną podpowiedź – „nieszczęście”? Może być ciężko

Tytuł zabieram praktycznie na każde spotkanie ze znajomymi. Jednym słowem za każdym razem sprawuje się świetnie, a rozgrywka wywołuje uśmiech na twarzy każdego grającego.

Trzeba też wspomnieć o tym, że Jednym słowem to nie tylko tytuł imprezowy. Hasła są dość uniwersalne, więc pogracie w to z każdym. Ze znajomymi, z rodzeństwem, rodzicami, a nawet dziadkami (ostatnio testowali) – bardzo im się gra spodobała.

Podsumowanie gry Jednym słowem

Tytuł must have w każdym polskim domu. Jedna z lepszych gier w swojej kategorii, która sprawdzi się nie tylko do grania ze znajomymi, ale też na rodzinne spotkania. Mogliby dawać dodatkowe mazaki, bo gra jest tak dobra, że bardzo szybko się wypisują po ciągłym graniu Jeśli lubicie ten typ rozgrywki i szukacie czegoś więcej z podobnej półki, koniecznie sprawdźcie też moją recenzję Wiem lepiej od tego samego wydawcy.

Artykuł Jednym słowem – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

7 Cudów Świata Pojedynek – najważniejsze informacje

Zawartość pudełka

• 66 kart Budowli
• 7 kart Gildii
• 12 kart Cudów
• 4 znaczniki militarne
• 10 żetonów postępu
• 1 pion konfliktu
• 31 monet
• 1 notes punktacji
• instrukcja
• 1 podsumowanie
• plansza do gry

Wykonanie gry

7 Cudów Świata Pojedynek to bardzo dobrze wykonana gra, która grafikami i swoją jakością przypomina swoją poprzedniczkę – 7 Cudów Świata. Ta jednak odsłona jest niewielka, mieści się w niedużym pudełku, a elementów jest mniej. W środku pudełka znajdziemy odpowiednią planszę, na której będziemy zaznaczać nasz postęp militarny. Wszystkie pola są odpowiednio pozaznaczane, co tworzy ciekawy i prosty efekt, nieprzeszkadzający w rozgrywce. Naszą siłę armii będziemy zaznaczać za pomocą specjalnego pionka, przypominającego dwa skrzyżowane miecze z tarczą na środku. Nie spotkałem się wcześniej z tego typu znacznikiem, a jego wykonanie i nietypowość przypadły mi do gustu. Oprócz tego, na naszej planszy będziemy kładli żetony postępu, które usprawnią rozwój naszej gospodarki. Są one wykonane z twardej tektury, a po parunastu rozgrywkach nadal się nie starły.

Większość kart, jak również te żetony, informują o swoim działaniu za pomocą ikon. Są one proste i zrozumiałe, co jest ważne w późniejszej rozgrywce przy większym natłoku kart. Tak kart, w pudełku znajdziemy ich 73. Możemy je podzielić na 4 różne typy: I epoki, II epoki, III epoki oraz gildii. Wszystkie karty mają swoje unikalne działanie, a grafiki na nich się nie powtarzają. One same są narysowane w bardzo ciekawy i klimatyczny sposób. Karty są małych rozmiarów, ale to dobrze – jest to gra dwuosobowa, a rozłożenie jej nie zajmuje wiele miejsca. Możemy je również podzielić na różne kolory, czyli sposób ich działania. Takie rozwiązanie świetnie się sprawdza, bo przy budowie naszego miasta będziemy mogli je dzielić na odpowiednie stosy, co nie wprowadza chaosu w grze.

Więcej kart

W pudełku znajdziemy też duże karty – Cuda. Przedstawiają one Cuda Świata, które będziemy mogli wybudować i otrzymać stałe bonusy na dalszą część gry. One również mają swoje odpowiednie grafiki, które nie odstają od reszty. Podczas rozgrywki będziemy używali odpowiedniej waluty do budowy i zdobywania coraz to nowych, lepszych kart. Aby nam to ułatwić, w pudełku znajdziemy monety przygotowane na wzór tych antycznych. Są one o nominałach 1, 3, 6 w odpowiednich dla siebie kolorach. Wszystko prezentuje się świetnie, a to dopiero początek, bo gra jest naprawdę świetna.

Rozgrywka

7 Cudów Świata Pojedynek to nie tylko świetne wykonanie, ale również wspaniały gameplay połączony z ciekawą mechaniką. Dwóch graczy będzie ze sobą rywalizowało, kto zostanie lepszym starożytnym władcą. Istnieją jednak 3 różne drogi do zwycięstwa. Możemy zdominować naszego przeciwnika za pomocą wojsk, nauki lub rozwoju naszej cywilizacji. Każda droga do zwycięstwa różni się, przez co gra nigdy się nie znudzi.

Gra składa się z 3 różnych epok, w których z każdej z nich będzie można kupić odpowiednie karty. Im późniejsza epoka, tym lepsze karty. Każda epoka posiada swoje unikatowe ułożenie (piramida, odwrócona piramida), z nich będziemy dobierali karty do naszej cywilizacji.

Ruch będzie odbywał się naprzemiennie. Gracz w swoim ruchu może kupić i wybudować daną kartę, opłacając jej koszt w postaci monet, surowców czy symbolu (jeśli posiadamy już budynek z danym symbolem w naszej cywilizacji). Możemy również wykonać akcję sprzedaży – odrzucamy wybraną kartę na stos odrzuconych, otrzymując przy tym 2 monety +1 za każdą złotą kartę w naszej cywilizacji.

Widać tutaj, że karty łączą się ze sobą i współgrają, więc musimy odpowiednio planować nasz rozwój. W późniejszym czasie, gdy już będziemy posiadać większą ilość surowców, możemy się zabrać za budowę jednego z naszych Cudów. Przy wybudowaniu automatycznie otrzymujemy bonus z nim związany. Tak jak nazwa wskazuje, w grze można wybudować tylko 7 Cudów, więc ostatni, który pozostaje w grze u któregoś z graczy, zostaje odrzucony bezpowrotnie. Jeśli brakuje nam surowców do wybudowania naszego Cudu albo zakupu jakiejś karty, możemy ponieść odpowiedni koszt w postaci monet. Jest to jednak średnio opłacalne, bo jeśli przeciwnik posiada dane dobra, musimy zapłacić więcej.

Atak!

Przy dobieraniu kart wojsk przesuwamy pionek na planszy w odpowiednią stronę. Tak samo, jeśli posiadamy dwie zielone karty (nauki) z takim samym symbolem, możemy wtedy dobrać dodatkowy żeton postępu. Ruchy wykonujemy naprzemiennie, dopóki nie skończą nam się karty danej epoki. Jeśli to nastąpi, przygotowujemy następną w odpowiedni sposób. W przypadku III, ostatniej już epoki, dokładamy karty gildii, które dadzą nam sporo dodatkowych punktów. Gra kończy się, gdy któryś z graczy wygra przewagą wojskową lub naukową. Jeśli to nie nastąpi, podliczamy punkty ze wszystkich kart po zakończeniu III epoki. Gracz, który zdobył ich najwięcej, wygrywa pojedynek.

Dodatki do 7 Cudów Świata Pojedynek

Jeśli podstawka Cię wciągnie, na rynku znajdziesz dwa dodatki, które rozszerzają rozgrywkę o nowe mechaniki:

• Panteon – wprowadza antycznych bogów z pięciu kręgów kulturowych. W II i III epoce możesz zamiast dobrania karty „obudzić” bóstwo w Panteonie i, spełniając jego żądania, przeciągnąć je na swoją stronę. Dodatek dorzuca też karty Wielkich Świątyń, które można wznieść za darmo, jeśli masz przychylność odpowiadającego im bóstwa.
• Agora – dodaje planszę senatu podzieloną na 6 sal posiedzeń oraz nowych bohaterów: senatorów i spiskowców. Wprowadza też zupełnie nowy warunek zwycięstwa – dominację polityczną, którą osiągasz, przejmując kontrolę nad wszystkimi salami senatu.

Oba dodatki można łączyć ze sobą i z podstawową wersją gry jednocześnie, co jeszcze bardziej rozbudowuje rozgrywkę. Warto pamiętać, że żaden z nich nie jest samodzielną grą – zawsze wymagają podstawowej wersji 7 Cudów Świata Pojedynek.

Nagrody i uznanie

7 Cudów Świata Pojedynek nie jest przypadkowym sukcesem. Gra zdobyła nagrodę Golden Geek Award jako zwycięzca w kategoriach „gra dwuosobowa” i „gra karciana”, a dodatkowo zajęła trzecie miejsce w kategorii „gra roku” i drugie w kategorii „gra strategiczna”. W Polsce otrzymała też „Nagrodę Graczy 2015″ przyznaną w głosowaniu widzów kanału GameTroll TV. Do dziś gra utrzymuje się w ścisłej czołówce rankingu BoardGameGeek wśród gier dwuosobowych, co przy setkach nowych tytułów wydawanych każdego roku jest naprawdę solidnym wynikiem.

Recenzja gry 7 Cudów Świata Pojedynek

7 Cudów Świata Pojedynek pod każdym aspektem prezentuje się bardzo dobrze. Jej wykonanie stoi na wysokim poziomie, patrząc na całokształt. Grafiki świetnie wpasowują się w dany klimat, a przygotowanie kart jest bardzo jasne i przejrzyste. Niczego mi tutaj nie brakuje. Wszystko dobrze ze sobą współgra – grafiki, kolorystyka, jakość kart, ich wielkość. Tutaj gra ma ode mnie spory plus. Kolejnym bardzo ważnym aspektem jest jej regrywalność. Rozłożenie kart jest zawsze w takiej samej sekwencji, ale przecież karty wylosują się w różnych miejscach. Zawsze musimy dostosować się do odpowiedniej sytuacji na stole. Gra oferuje również 12 Cudów Świata, które będą losowane na początku gry. Mają one naprawdę duży wpływ na rozgrywkę, dlatego połączenie ich działania może zapewnić wiele plusów w dalszej części gry.

Aby tego było mało, gra oferuje trzy zupełnie różne drogi do zwycięstwa. Nie mamy tutaj liniowej taktyki wygrywającego, co można spotkać w niektórych grach. Jeśli przeciwnik przewyższa nas pod względem siły wojsk, musimy zacząć się bronić. Nie wolno nam tutaj odpuszczać żadnej z tych dziedzin. W paru grach po prostu nie zwróciłem uwagi, jak brat wyleciał z przewagą wojskową – niestety wtedy było już za późno. Mechanika gry jest naprawdę prosta, jednak oferuje wiele zabawy i frajdy dla każdego, nawet wielkiego wyjadacza planszówkowego. Gra może stanowić świetny tytuł do wprowadzenia nowych graczy, nie znaczy to jednak, że bardziej doświadczeni gracze będą się nudzić – nic z tych rzeczy!

Splendor – recenzja

Rodzinna gra ekonomiczna, w której zbierasz żetony klejnotów i karty, by jako pierwszy zdobyć 15 punktów prestiżu.

Splendor – recenzja →

Dla kogo jest ta gra?

7 Cudów Świata Pojedynek to dla mnie pozycja obowiązkowa dla każdego, kto szuka dobrej gry na dwie osoby. Sprawdzi się świetnie jako gra z kolegą, z drugą połówką, albo w gronie rodzinnym z jednym dzieckiem. Dzięki prostym zasadom poradzą sobie z nią osoby dopiero wchodzące w hobby, a jednocześnie trzy różne drogi do zwycięstwa i mnogość kombinacji sprawiają, że doświadczeni gracze też znajdą tu dla siebie wyzwanie. Jeśli szukasz gry, którą można rozłożyć na małym stoliku i rozegrać w 30 minut, a jednocześnie chcesz poczuć realne planowanie strategiczne, to trudno o lepszy wybór w tej kategorii.

Podsumowanie gry 7 Cudów Świata Pojedynek

Mamy tutaj naprawdę sporo planowania, dróg ku chwale, więc nikt nie będzie się nudzić. Gra jest bardzo szybka i dynamiczna, więc gracze nie muszą długo czekać na swoją kolejkę. Po parunastu rozgrywkach nadal jest to moje TOP1, jeśli chodzi o gry dwuosobowe. Klimat jest ciekawy, jednak nie ma tutaj ogromnego znaczenia. Gra otrzymała wiele prestiżowych nagród i nadal cieszy się bardzo dobrą opinią w środowisku planszówkowym. Odniosła ona niesamowity sukces, ale nie ma się co dziwić. Jest to gra, którą każdy powinien mieć! Jeśli jednak to dla Was zbyt mało, możecie dokupić sobie dodatek Panteon lub Agorę i cieszyć się jeszcze bardziej! 7 Cudów Świata Pojedynek to naprawdę solidny tytuł.

Źródła

• 7 Cudów Świata: Pojedynek – strona wydawcy Rebel
• 7 Cudów Świata: Pojedynek – Panteon – opis nagród i dodatku

Artykuł 7 Cudów Świata Pojedynek – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Za grą stoi Alan R. Moon, dwukrotny laureat najbardziej prestiżowej nagrody w świecie gier planszowych – Spiel des Jahres, którą zdobył w 1998 roku za Elfenland oraz w 2004 roku za bazową wersję Wsiąść do pociągu z mapą Stanów Zjednoczonych. Wersja europejska, wydana przez Days of Wonder w 2005 roku, poszła w ślady poprzedniczki i zdobyła między innymi International Gamers Award oraz tytuł Gry Roku w kilku krajach, w tym we Francji, Finlandii, Szwecji i Hiszpanii. Ilustracje przygotował Julien Delval, a za polską edycję odpowiada wydawnictwo Rebel.

Jak grać we Wsiąść do pociągu: Europa?

Każdy z graczy posiada pewną liczbę wagoników i dworców w swoim kolorze, dzięki którym będziemy wykonywać swoją pracę jako konstruktor dróg kolejowych! Każdy ma za zadanie zbudować trasy, w celu otrzymania punktów. Aby je zdobyć, trzeba wykonywać zadania (w grze nazywamy je biletami), a na każdym z nich widnieje informacja, które miasta należy ze sobą połączyć w celu otrzymania odpowiedniej ilości punktów.

Kartoniki biletów otrzymujemy na samym początku gry, jednak jeśli nam mało, to możemy pociągnąć kolejne, ale o tym później porozmawiamy. Aby budować nasze pociągi na planszy, potrzebne nam są kolorowe karty przedstawiające wagony lub lokomotywy (zastępuje ona dowolny kolor, który potrzebujemy). Oprócz tego, na mapie widnieją również specjalne miejsca zwane tunelami. Do ich zbudowania potrzebujemy trochę szczęścia, bo podczas ich budowy wyjmujemy pierwsze trzy karty z góry kupki wagonów, pokazujemy je, a jeśli będzie tam widnieć wagon koloru, za pomocą którego budujemy, musimy dołożyć kolejne, za każdy nasz kolor.

Dla przykładu, jeśli budujemy tunel z czerwonych wagonów i pociągniemy dwa wagony tego koloru, to musimy dorzucić jeszcze dwa!

Wśród tras znajdują się również mosty, do wykonania których potrzebujemy przynajmniej jednej lokomotywy. Nie powiedziałem jeszcze, do czego służą nam dworce. Za ich pomocą możemy użyć trasy przeciwnika jako przedłużenia naszej kolei – to zresztą jedna z rzeczy, które odróżniają europejską mapę od bazowej wersji amerykańskiej, gdzie dworców w ogóle nie ma.

Wsiąść do pociągu: Europa kończy się, gdy jednemu z graczy zostaną dwa wagoniki, wtedy każdy wykonuje swoją ostatnią kolejkę. Zasady może nie wydają się proste, ale uwierzcie mi na słowo, po pierwszej grze już je opanujecie!

Nasza kolej, co robić?

Podczas naszej kolejki możemy wykonać różne działania. Najczęściej wykonywaną akcją jest ciągnięcie kolorowych kart wagonów, potrzebnych, aby wykonać nasze trasy i stawiać wagony na planszy. Naszą kolejną akcją, którą możemy wykonać podczas naszego ruchu, jest budowanie. Trzeba również pamiętać, żeby ciągnąć zlecenia, w miarę możliwości. Bez nich nie uda nam się zdobyć punktów, które potrzebujemy, aby dojść do zwycięstwa.

Wykonanie gry

Wsiąść do pociągu: Europa wykonana jest w ciekawy sposób, pociągi są plastikowe, w ładnych kolorach. Kart jest sporo, one również trzymają poziom, są dobrze wykonane i przejrzyste, nie są przeładowane informacjami i łatwo się w nich odnaleźć. Gra jest utrzymana w stonowanej, przyjemnej dla oka kolorystyce, między innymi dlatego nie bolą oczy, gdy na planszy znajduje się już wiele pociągów. Plansza jest bardzo duża, daje nam wiele możliwości i wariantów, jest jednak równocześnie przejrzysta i zrozumiała. Na początku można się pogubić, jednak gdy załapie się zasady, frajda z rozgrywki jest ogromna.

Opinia o grze Wsiąść do pociągu: Europa

Wsiąść do pociągu: Europa nie należy do wymagających, jednak trzeba trochę ruszyć głową, a takie gry właśnie bardzo lubię. Czasami gra może stać się losowa, poprzez bilety, jednak właśnie dzięki nim trzeba bardziej pokombinować. Ciekawy wygląd, pomysł i wykonanie sprawiają, że miło patrzy się na planszę pełną tras i wagoników. Gra nie zabiera wiele czasu, a rozkręca się już na samym początku. Czasami jednak brakuje nam czasu albo pociągów, do osiągnięcia naszego celu wyznaczonego na grę. Podobny próg wejścia ma gra Carcassonne, która pojawiła się ostatnio na blogu.

Jeśli po podstawce zechcecie czegoś więcej, do gry powstał też dodatek Wsiąść do pociągu: Europa 1912, wprowadzający dodatkowe trasy i bilety do tej samej mapy – to naturalny kolejny krok dla osób, które już dobrze poznały bazową wersję i szukają odrobiny świeżości.

Artykuł Wsiąść do pociągu: Europa – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.