Na Skrzydłach (w oryginale Wingspan) to gra, w którą rozegrałem naprawdę sporo partii, zarówno z osobami, które w planszówkach siedzą od dawna, jak i z takimi, które dopiero zaczynają. I właśnie ta różnica między stołami okazała się dla mnie kluczowa przy ocenie tej gry. Czy Na Skrzydłach sprawdzi się w każdym gronie? Przekonajmy się!

Na Skrzydłach – kto zaprojektował grę?

Na Skrzydłach zaprojektowała Elizabeth Hargrave, która jest zapaloną obserwatorką ptaków. Sama mówiła, że wzięła się za ten temat, bo gier o zamkach i kosmosie było jej zdecydowanie za dużo, a o rzeczach, które ją interesują, za mało. Gra ukazała się w 2019 roku nakładem Stonemaier Games, a u nas wydał ją Rebel.

Na Skrzydłach bardzo szybko zrobiło się głośno. Gra zdobyła Kennerspiel des Jahres 2019, czyli nagrodę dla gier dla bardziej zaawansowanych graczy, a do tego całą półkę innych wyróżnień. Za ilustracje odpowiadają Ana Maria Martinez Jaramillo, Natalia Rojas i Beth Sobel (tę ostatnią możecie kojarzyć z Kaskadii). U mnie na blogu Na Skrzydłach jest też w rankingu najlepszych gier planszowych.

Wykonanie

W pudełku znajdziemy 170 kart ptaków, 26 kart bonusów, 5 planszetek graczy, planszę celów z kafelkami celów, 75 żetonów jaj, 103 żetony pożywienia, 5 kości pożywienia, 40 kostek akcji i karmnik, czyli wieżę do rzucania kośćmi.

Wykonanie to jeden z najmocniejszych elementów tej gry. Na Skrzydłach jest wydane naprawdę pięknie. Karty są wysokiej jakości, a ilustracje ptaków robią ogromne wrażenie i aż chce się je oglądać. Nawet instrukcja i papier, na którym ją wydrukowano, zostały dopracowane. Jajka w pastelowych kolorach i karmnik, do którego wrzucamy kości, dopełniają całości.

Całość jest bardzo przyjazna wizualnie i to naprawdę pomaga, kiedy chcemy zainteresować grą kogoś, kto nie jest mocno związany z planszówkami. Tematyka zakładania rezerwatu ptaków jest do tego sympatyczna i świetnie pasuje do rodzinnego charakteru gry.

Zasady gry Na Skrzydłach

Podstawy Na Skrzydłach są stosunkowo przystępne. Nie będę tutaj przepisywał całej instrukcji, ale opowiem o najważniejszych zasadach, żebyście wiedzieli, na czym polega gra i skąd biorą się w niej decyzje.

Planszetka i siedliska

Każdy z nas dostaje planszetkę z trzema rzędami, czyli siedliskami: lasem, łąką i mokradłami. W nich będziemy wykładać karty ptaków, a każdy ptak ma na karcie zaznaczone, w jakim siedlisku może zamieszkać, ile kosztuje (w pożywieniu) i ile jest wart punktów.

Przebieg tury

W swojej turze kładziemy kostkę akcji na planszetce i wykonujemy jedną z czterech akcji:

• zagrywamy ptaka z ręki, płacąc za niego pożywieniem (a od drugiego ptaka w rzędzie również jajkami),
• zdobywamy pożywienie z karmnika (las),
• składamy jaja na naszych ptakach (łąka),
• dobieramy karty ptaków (mokradła).

I tu zaczyna się cała zabawa. Im więcej ptaków mamy w danym rzędzie, tym mocniejsza jest akcja tego siedliska. Do tego, kiedy aktywujemy rząd, po kolei odpalają się zdolności ptaków, które w nim siedzą. Ten ptak dobierze nam dodatkową kartę, tamten weźmie pożywienie, jeszcze inny schowa kartę pod siebie i da nam punkt. Tak właśnie rośnie nasz silniczek.

Rodzaje zdolności ptaków

Zdolności ptaków oznaczone są kolorami. Brązowe odpalają się, kiedy aktywujemy rząd, w którym siedzi ptak. Białe działają raz, w momencie zagrania ptaka. Różowe włączają się raz między naszymi turami, kiedy inny gracz zrobi coś konkretnego, np. złoży jajka albo zagra ptaka w danym siedlisku.

Rundy, cele i punktacja

Gra trwa cztery rundy. W pierwszej mamy 8 kostek akcji, w drugiej 7, w trzeciej 6, a w ostatniej już tylko 5, bo na koniec każdej rundy jedną kostkę odkładamy na planszę celów. Każda runda ma swój cel, np. najwięcej ptaków w lesie albo najwięcej jajek w konkretnym rodzaju gniazd, za który dostajemy punkty.

Na koniec gry punktujemy za ptaki na planszetce, karty bonusów, cele rund, jaja (każde to 1 punkt), pożywienie zgromadzone na kartach ptaków oraz karty schowane pod ptakami. Wygrywa osoba z największą liczbą punktów.

Ile osób do gry w Na Skrzydłach?

W Na Skrzydłach zagramy w 1–5 osób, a partia trwa według pudełka 40–70 minut. W pudełku jest też wariant solo z Automą, czyli sztucznym przeciwnikiem.

Recenzja gry Na Skrzydłach

Wrażenia z rozgrywki

Powiem to na wstępie: Na Skrzydłach to dla mnie przede wszystkim bardzo dobra gra rodzinna, a raczej rodzinna+. Daje możliwość tworzenia bardziej zaawansowanych kombinacji i silniczków, ale podstawy pozostają przystępne. Świetnie sprawdza się też jako kolejny krok dla osób, które dopiero zaczynają przygodę z nowoczesnymi planszówkami.

Budowanie silniczka z kart ptaków jest po prostu bardzo przyjemne. Najwięcej frajdy daje mi moment, kiedy zdolności kilku ptaków zaczynają się ze sobą łączyć i jedna akcja uruchamia całą serię efektów. Szukanie takich kombosów między kartami to serce tej gry.

Wiele dróg do punktów

Bardzo podoba mi się to, że gra nie zmusza mnie do jednego konkretnego sposobu grania. Ptaki mogą mi dawać zasoby, kolejne karty albo stałe źródło punktów, a to ja decyduję, co z tego złożę w całość.

Można w Na Skrzydłach grać stosunkowo prosto i po prostu wykładać fajne ptaki. Bardziej doświadczeni gracze mogą za to próbować wycisnąć więcej z kart i ich wzajemnych zależności. I co ważne, zdobywanie punktów jest satysfakcjonujące nawet dla początkujących. Punkty wpadają z wielu miejsc: z ptaków, z celów, z jajek, z kombinacji kart, więc nawet ktoś, kto gra pierwszy raz, widzi, że jego rezerwat rośnie i coś z tego ma.

Regrywalność

170 kart ptaków robi swoje. Za każdym razem na rękę przychodzą inne ptaki, więc kolejne partie nie wyglądają identycznie. Do tego dochodzą różne cele rund i karty bonusów, które dodatkowo zmieniają to, na co opłaca się stawiać. Regrywalność oceniam wysoko. Oczywiście po wielu partiach niektóre karty zaczynają się powtarzać i poznajemy je już na pamięć, ale to przy takiej liczbie rozgrywek normalne.

Jajka, czyli największy problem podstawki

No i dochodzimy do najważniejszego zarzutu, któremu chcę poświęcić więcej miejsca. W podstawowej wersji środkowy tor, czyli łąka z akcją składania jaj, jest zbyt mocny w stosunku do pozostałych możliwości.

Po kilku partiach bardziej doświadczony gracz jest w stanie tę zależność zauważyć. W bardzo dużej części moich partii strategia oparta na jajkach okazywała się najbardziej opłacalna. Każde jajko to punkt, łąka z kilkoma ptakami składa ich naprawdę sporo, a do tego jajka są potrzebne do zagrywania kolejnych ptaków.

Prowadzi to do powtarzalnych końcówek. Zamiast rozwijać kolejne ciekawe kombinacje, najbardziej opłacalnym ruchem często staje się po prostu składanie kolejnych jajek dla punktów. Powstaje coś w rodzaju optymalnej ścieżki, żeby nie powiedzieć exploitu. Oczywiście każdy może z niej korzystać, więc nie jest to niesprawiedliwe, ale na pewno nie jest ciekawe.

Najbardziej widać to w gronie doświadczonych graczy. Zdarzały mi się partie, w których bardziej ograni gracze w praktyce rywalizowali o podobne karty i rozwijali się pod dokładnie tę samą strategię. Za to przy początkujących ten problem jest praktycznie niezauważalny. Oni po prostu zagrywają ptaki, które im się podobają, i świetnie się bawią.

Wolny start, mocna końcówka

Drugi zarzut jest zdecydowanie mniejszy i dotyczy tempa. Początek gry potrafi być dość wolny, bo silniczek potrzebuje czasu, żeby zacząć działać. I tu jest ciekawy paradoks: na początku mamy najwięcej tur (8 kostek w pierwszej rundzie), ale pojedyncze akcje są wtedy słabe. Pod koniec tur jest już tylko 5, za to każda z nich uruchamia rozbudowany rząd ptaków i daje znacznie więcej. Na starcie może więc pojawić się wrażenie, że niewiele się robi.

Częściowo jednak bronię tego rozwiązania. Więcej słabszych ruchów na początku i mniej, ale mocniejszych pod koniec, w pewnym stopniu się równoważy. Takie tempo pomaga też początkującym, bo stopniowo uczą się zależności między kartami i rozumieją, jak gra działa, zanim wszystko zacznie się dziać naraz.

Interakcja

W podstawowej wersji interakcji jest stosunkowo niewiele. Różowe zdolności reagują na to, co robią inni, a na cele rund ścigamy się wszyscy, ale to raczej dodatki. Na Skrzydłach to przede wszystkim gra o rozwijaniu własnej planszetki, a nie o przeszkadzaniu przeciwnikom.

Ja osobiście wolałbym, żeby tej interakcji było trochę więcej. Nie jest to jednak wada, która skreśla grę, bo główna przyjemność płynie tu z budowania własnego silniczka.

Na Skrzydłach na tle Terraformacji Marsa

Jeśli graliście w Terraformację Marsa, to od razu odnajdziecie się w budowaniu silniczka z kart. Na Skrzydłach jest jednak lżejsze, krótsze i ma zdecydowanie bardziej rodzinny charakter. To dobra propozycja dla osób, które znają Terraformację albo np. Catana i szukają czegoś trochę innego, ale też dla tych, którzy Terraformację mają dopiero przed sobą.

Dodatek Ptaki Europy

Ja mam w kolekcji dodatek Na Skrzydłach: Ptaki Europy. W środku jest 81 nowych kart ptaków, nowe karty bonusów, kafelki celów i fioletowe jajka. Dodatek zwiększa możliwości budowania silniczka i wprowadza kolejne rodzaje zdolności, m.in. takie, które działają na koniec rundy. Dochodzi też więcej mechanizmów reagujących na działania innych graczy, więc interakcji robi się wyraźnie więcej.

Co dla mnie ważne, Ptaki Europy częściowo poprawiają problem z dominacją jajek. Nie znika on całkowicie, ale gra robi się dzięki temu ciekawsza dla bardziej doświadczonych osób. Z tego, co wiem, kolejne dodatki (np. Ptaki Oceanii z nowymi planszetkami graczy i nektarem) jeszcze mocniej grzebią w tym elemencie balansu.

Jeśli więc gracie głównie w gronie ogranych osób, to dodatek jest moim zdaniem wart rozważenia. Przy grach z początkującymi podstawka w zupełności wystarczy.

Dla kogo jest Na Skrzydłach?

Sam jestem bardziej zaawansowanym graczem i szczerze mówiąc nie wyciągam Na Skrzydłach specjalnie dla siebie. Najczęściej ląduje na stole wtedy, kiedy w ekipie są mniej doświadczeni gracze. I w tej roli sprawdza się znakomicie. Grałem w nią sporo m.in. z moim bratem, który jest średnio zaawansowanym graczem, i z osobami, które w planszówkach dopiero raczkują. To właśnie przy początkujących Na Skrzydłach pokazuje swoją najlepszą stronę.

Na Skrzydłach najlepiej sprawdzi się:

• dla początkujących, którzy chcą poznać nowoczesne planszówki,
• dla rodzin,
• dla osób, które mają za sobą kilka prostszych tytułów i chcą zrobić kolejny krok (np. po grach z mojego rankingu gier planszowych dla początkujących),
• dla graczy, którzy znają Catana albo Terraformację Marsa i szukają czegoś trochę innego,
• dla mieszanych grup początkujących i średnio zaawansowanych,
• dla wszystkich, którzy lubią karty, budowanie silniczka i odkrywanie kombinacji.

Mniej polecam ją:

• osobom, które szukają dużej bezpośredniej interakcji,
• bardzo zaawansowanym ekipom, które oczekują mocno zbalansowanej gry strategicznej,
• graczom, którzy po wielu partiach chcą wciąż odkrywać nowe optymalne strategie, bo w podstawce dominacja jajek może stać się problemem.

Więcej tytułów w podobnym klimacie znajdziecie w kategorii gier rodzinnych.

Czy warto kupić Na Skrzydłach? Podsumowanie

Na Skrzydłach to bardzo udane połączenie przystępności z możliwością kombinowania. Początkujący może po prostu zagrywać fajne ptaki, zbierać pożywienie i cieszyć się z rosnącej liczby punktów, a bardziej doświadczony gracz szukać zależności między kartami i budować coraz mocniejszy silniczek. Do tego dochodzi piękne wykonanie, które przyciąga do stołu nawet osoby niezwiązane z planszówkami.

Problem zaczyna się wtedy, gdy ekipa nauczy się grę optymalizować. Podstawowa wersja pokazuje wtedy swoje problemy z balansem, przede wszystkim przez zbyt mocną strategię opartą na jajkach. Częściowo ratują to dodatki, ale warto o tym wiedzieć przed zakupem.

Dlatego dla mnie Na Skrzydłach to świetna gra rodzinna i wprowadzająca, bardzo dobra dla średnio zaawansowanych, ale znacznie mniej atrakcyjna jako stały tytuł dla grupy zaawansowanych graczy. Jeśli szukacie gry, którą wprowadzicie znajomych i rodzinę w świat nowoczesnych planszówek, to śmiało polecam!

Artykuł Na skrzydłach – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Terraformacja Marsa to gra, którą znam już od kilku lat i rozegrałem w nią naprawdę wiele partii. Ostatnio, jakieś dwa tygodnie temu, znowu wyciągnąłem ją z półki i bawiłem się dokładnie tak samo dobrze jak kiedyś. I to jest dla mnie ważne, bo ta recenzja nie powstaje po pierwszych kilku partiach, kiedy wszystko jest nowe i ekscytujące. Czy Terraformacja po latach nadal daje radę? Sprawdźmy!

Terraformacja Marsa – skąd się wzięła?

Terraformację Marsa zaprojektował Jacob Fryxelius, a za ilustracje odpowiada Isaac Fryxelius. Gra ukazała się w 2016 roku nakładem szwedzkiego FryxGames, a u nas wydało ją wydawnictwo Rebel. W 2017 roku zgarnęła w konkursie Gra Roku zarówno nagrodę w kategorii gier zaawansowanych, jak i Nagrodę Główną, stąd na pudełkach obecnego wydania znajdziecie dopisek „edycja Gra Roku”.

Od tamtej pory Terraformacja urosła do rangi całej serii, z mnóstwem dodatków i kilkoma osobnymi grami, ale o tym więcej za chwilę. Na blogu Terraformacja jest w moim rankingu najlepszych gier planszowych, a teraz w końcu doczeka się pełnej recenzji.

Wykonanie

W pudełku znajdziemy planszę główną, 5 planszetek graczy, 233 karty, 400 znaczników (w tym kosteczki zasobów) i 80 kafelków oceanów, lasów, miast i terenów specjalnych.

Ogólnie wykonanie oceniam jako dobre, ale zdecydowanie nie idealne. Zacznijmy od pozytywów. W recenzji Podwodnych Miast pisałem, że jakość elementów przypomina mi Terraformację i trochę boję się, jak będzie to wyglądać po parunastu partiach. W przypadku samej Terraformacji mogę Was uspokoić: karty dobrze znoszą wielokrotne granie i nawet po kilkunastu partiach nie pojawiły się u mnie żadne istotne problemy z ich trwałością.

Zawartości jest też sporo w stosunku do ceny. A jeśli weźmiemy pod uwagę, ile godzin można przy tej grze spędzić, to stosunek ceny do liczby rozgrywek wypada naprawdę bardzo dobrze.

Planszetki graczy

Tu niestety zaczynają się schody. Standardowe planszetki, na których zaznaczamy produkcję i zasoby, są zbyt proste i mało praktyczne. To zwykłe płaskie plansze, na których leżą luźne kosteczki, więc bardzo łatwo przypadkowo je przesunąć i stracić informację o tym, ile czego aktualnie produkujemy.

U mnie dochodzi do tego jeszcze bardzo praktyczny problem, bo mam kota. A kot plus luźne kosteczki na planszetce to potencjalna katastrofa dla całej ekonomii Marsa

Da się to rozwiązać, bo istnieją lepsze, dokupowane planszetki z zagłębieniami na kostki (Rebel wydał zresztą oficjalny zestaw pięciu plansz graczy z wycięciami). Dzięki nim znaczniki zostają na swoich miejscach i uważam to za świetne rozwiązanie. Tylko że coś takiego powinno być lepiej przemyślane już w podstawowej wersji gry.

Brak wypraski

Drugi minus wydania to pudełko. W środku brakuje sensownej wypraski, a nawet prostych przegródek. Elementy trzymamy głównie w woreczkach strunowych, które swobodnie latają po całym pudełku. Szczególnie irytujące jest to dla osób, które przechowują gry pionowo, a ja właśnie tak trzymam swoje pudełka, więc ten problem jest dla mnie bardzo zauważalny.

Nie psuje to oczywiście samej gry, ale przy tak popularnym i rozbudowanym tytule lepsza organizacja pudełka byłaby mile widziana. Dla najbardziej zaangażowanych jest co prawda duży organizer (Big Storage Box), ale to znowu coś, co trzeba dokupić osobno.

Zasady gry Terraformacja Marsa

Zasad w Terraformacji Marsa nie ma aż tak dużo, jak mogłoby się wydawać po rozłożeniu gry na stole. Nie będę przepisywał całej instrukcji, ale opowiem o najważniejszych rzeczach, żebyście wiedzieli, na czym polega gra i skąd biorą się w niej decyzje.

Cel gry i parametry globalne

Wspólnie terraformujemy Marsa, a gra kończy się w momencie, gdy wszystkie trzy parametry globalne osiągną swoje maksimum. Musimy podnieść temperaturę z -30 do +8 stopni Celsjusza, zwiększyć poziom tlenu do 14% i wyłożyć na planszy 9 oceanów. Każdy krok w stronę tych celów podnosi nasz współczynnik terraformacji (każdy zaczyna z wartością 20), który jest jednocześnie naszym dochodem i punktami na koniec gry.

Choć terraformujemy wspólnie, to gramy przeciwko sobie. Wygrywa korporacja, która na koniec zdobędzie najwięcej punktów.

Przebieg pokolenia

Gra dzieli się na pokolenia, czyli rundy. Na początku każdego pokolenia (poza pierwszym) dobieramy 4 karty projektów i decydujemy, które z nich chcemy zatrzymać, płacąc za każdą 3 megakredyty. Potem przychodzi czas na akcje. W swojej turze wykonujemy jedną lub dwie akcje, np. zagrywamy kartę, korzystamy z projektu standardowego, zamieniamy 8 roślin na las albo 8 jednostek ciepła na podniesienie temperatury. Tury krążą przy stole tak długo, aż wszyscy spasują.

Na koniec pokolenia przychodzi produkcja. Cała niewykorzystana energia zamienia się w ciepło, a każdy z nas dostaje zasoby zgodnie ze swoimi torami produkcji na planszetce i megakredyty równe swojemu współczynnikowi terraformacji. I właśnie tutaj widać, dlaczego te nieszczęsne kosteczki na planszetkach są tak ważne.

Karty projektów i korporacje

Serce gry to karty. W pudełku jest ich ponad 200 i każda przedstawia jakiś projekt: od fabryk i elektrowni, przez sprowadzanie asteroid i lodu, aż po mikroby, rośliny i zwierzęta. Karty dzielą się na zielone (jednorazowy efekt, najczęściej zwiększenie produkcji), niebieskie (stałe efekty albo akcje, które możemy wykonywać raz na pokolenie) i czerwone, czyli wydarzenia. Na kartach są też symbole, np. Ziemi, rośliny, mikroba czy zwierzęcia, które łączą się z efektami innych kart.

Na początku gry każdy dostaje korporację. Ona określa, z czym zaczynamy, i daje nam jakąś przewagę, np. tańsze zagrywanie kart z określonym symbolem albo dodatkową produkcję. Dla pierwszych partii przygotowano też prostsze korporacje dla początkujących.

Punktacja i koniec gry

Kiedy wszystkie parametry globalne są na maksimum, dogrywamy pokolenie do końca i liczymy punkty. Punktujemy za współczynnik terraformacji, lasy, lasy sąsiadujące z naszymi miastami, punkty z kart oraz kamienie milowe i nagrody. Kamienie milowe to cele, które możemy „zaklepać” w trakcie gry (tylko trzy z pięciu zostaną zdobyte), a nagrody finansujemy i dostaje je na koniec ten, kto najlepiej spełni ich warunek.

Warianty i liczba graczy

W Terraformację Marsa zagramy w 1–5 osób. Instrukcja przewiduje grę podstawową i wariant ery korporacji, w którym dochodzą dodatkowe karty skupione na ekonomii i technologii. Jest też wariant solo, w którym musimy zdążyć zterraformować Marsa w określonej liczbie pokoleń.

Recenzja gry Terraformacja Marsa

Wrażenia po latach grania

Powiem to na wstępie: Terraformacja Marsa to dla mnie przede wszystkim gra strategiczna średniej ciężkości i zdecydowanie nie jest to tytuł familijny. Mechanicznie opiera się na budowaniu silniczka: pozyskujemy karty, zagrywamy je, generujemy produkcję i zasoby, zdobywamy punkty, a przy okazji terraformujemy Marsa i walczymy o miejsce na wspólnej planszy. Te wszystkie elementy bardzo dobrze się ze sobą łączą.

Najlepszy dowód na to, że gra jest dobra, to fakt, że po kilku latach i wielu partiach nadal chętnie do niej wracam. Kiedy ostatnio wyciągnąłem ją ponownie, nie było efektu „fajnie było kiedyś”. Bawiłem się równie dobrze jak wcześniej.

Korporacja daje możliwości, a nie instrukcję grania

W grach strategicznych bardzo cenię sobie to, że mogę dostosowywać strategię do tego, co się dzieje w danej chwili, zamiast realizować od początku do końca jeden zaprogramowany schemat. Terraformacja Marsa robi to bardzo dobrze i to jest dla mnie jej najważniejszy atut.

Weźmy korporację, która pozwala taniej zagrywać karty z symbolem Ziemi. To bonus, który warto wykorzystać, ale wcale nie oznacza, że przez całą partię muszę budować strategię wyłącznie wokół takich kart. Korporacja daje mi pewien kierunek albo przewagę, ale nie zamyka mnie w jednej ścieżce. Daje możliwości, a nie instrukcję grania, i bardzo to lubię.

Karty rządzą grą

To karty w dużej mierze odpowiadają za to, jak wygląda dana partia. I tutaj dochodzimy do czegoś, co bardzo mi się w Terraformacji podoba. Nie da się przed partią założyć, że „dzisiaj gram tylko pod strategię X”. Trzeba spojrzeć na to, co faktycznie przyszło na rękę, i zastanowić się, jak to najlepiej wykorzystać.

Zdaję sobie sprawę, że dla części graczy to może być wada. Jeśli lubicie od początku konsekwentnie realizować wcześniej zaplanowaną strategię, możecie się frustrować, kiedy odpowiednie karty po prostu nie przyjdą. U mnie działa to jednak dokładnie odwrotnie. Konieczność adaptacji jest dla mnie jednym z największych plusów tej gry.

Nie ma dwóch takich samych partii

Grałem już pod mikroby, pod zwierzęta, pod lasy, pod podnoszenie temperatury, pod produkcję ciepła, pod różne rodzaje zasobów i pod przeróżne kombinacje, które wynikały z kart, jakie akurat dostałem. Mimo tylu rozegranych partii nie pamiętam dwóch identycznych rozgrywek.

Co ciekawe, nawet ponowne zagranie tą samą korporacją nie oznacza podobnej partii, bo inne karty wymuszają zupełnie inne decyzje. Na regrywalność pracuje tu wszystko naraz: ogromna liczba kart, różne korporacje, przeróżne kombinacje kart, możliwość rozwijania różnych silniczków, wiele źródeł punktów i różne podejścia do samego terraformowania. Do tego dochodzi konieczność dostosowywania się do sytuacji, która za każdym razem jest inna.

Dla mnie Terraformacja Marsa to gra na lata. Kupując ją, nie kupujecie tytułu na pięć partii, który potem będzie zbierał kurz na półce. Można do niej regularnie wracać nawet po kilku latach i dalej mieć satysfakcjonujące rozgrywki, co sam ostatnio sprawdziłem.

Interakcja

Poziom interakcji w Terraformacji bardzo mi odpowiada. Bezpośredniej negatywnej interakcji jest stosunkowo niewiele. Rywalizujemy o miejsca na wspólnej planszy, a niektóre karty pozwalają zabrać przeciwnikowi zasoby, obniżyć mu produkcję albo w inny sposób mu przeszkodzić. Takie efekty to jednak niewielka część całej gry i to nie one ją definiują.

Najważniejsze pozostaje rozwijanie własnego planu i własnego silniczka, a przeszkadzanie innym jest tylko dodatkiem. Dzięki temu mogę skupić się na swoich kartach i zastanawiać się, jak wycisnąć jak najwięcej z tego, co dostałem, zamiast przez całą partię reagować na to, że ktoś mi coś zniszczył.

Wygląda groźniej, niż jest

To kolejna rzecz, którą bardzo w Terraformacji cenię. Gra wygląda na dużo bardziej skomplikowaną, niż jest w praktyce. Grałem w nią z bardziej zaawansowanymi graczami, ze średnio zaawansowanymi i z osobami dość świeżymi w hobby, dla których Terraformacja była wtedy najbardziej zaawansowaną grą, w jaką w ogóle grali. I we wszystkich tych przypadkach gra się sprawdziła.

Skąd to się bierze? Podstawowe zasady są stosunkowo proste, a po ich poznaniu większość dodatkowych informacji mamy bezpośrednio na kartach. Nie trzeba przed pierwszą partią tłumaczyć każdej możliwej zależności i wyjątku, bo karty w dużej mierze tłumaczą się same. Dzięki temu, mimo sporej głębi, Terraformacja Marsa nie jest molochem zasad.

Czas gry

Na pudełku znajdziemy 90–120 minut. U mnie Terraformacja sprawdza się jako gra na mniej więcej półtorej do dwóch godzin, kiedy bardziej zaawansowana ekipa chce zagrać w coś strategicznego, ale bez rozkładania się na cały wieczór. Trzeba jednak pamiętać, że realny czas mocno zależy od liczby graczy i od tego, jak dobrze znają grę. Pierwsze partie z nowymi osobami potrafią potrwać dłużej.

Tematyka

Temat terraformowania Marsa działa tu bardzo dobrze i dla mnie jest jednym z elementów, które budują atrakcyjność gry. Podnosimy temperaturę, tworzymy oceany, rozwijamy zieleń, budujemy infrastrukturę, wykorzystujemy zasoby i prowadzimy działalność korporacji. Wszystko to ma swoje odbicie w mechanice, więc temat nie jest przyklejony na siłę, tylko dobrze pasuje do strategicznego charakteru gry.

Dodatki do Terraformacji Marsa

Podstawowa wersja sama w sobie oferuje bardzo dużo zawartości i do dobrej zabawy żadne dodatki nie są potrzebne. Podstawka już zapewnia naprawdę wysoką regrywalność.

Jeśli jednak mocno wciągnie Was Terraformacja, to jest w czym wybierać. Po polsku ukazały się m.in. Preludium (karty przyspieszające początek gry), Wenus, Kolonie, Niepokoje, dodatkowe mapy (Hellas i Elysium, Amazonis i Vastitas, Utopia i Cimmeria), a do tego sporo zestawów z nowymi kartami. Powstały też osobne gry w tym świecie, czyli karciana Ekspedycja Ares i gra kościana. Traktujcie to jednak jako dalszą ścieżkę rozwoju gry, a nie coś, bez czego nie da się zacząć.

Dla kogo jest Terraformacja Marsa?

To bardzo dobry następny krok w planszówkach. Szczególnie poleciłbym ją osobom, które mają już za sobą prostsze gry (np. takie jak z mojego rankingu gier planszowych dla początkujących) i chcą wejść poziom wyżej. Jeśli chcecie spróbować bardziej strategicznego tytułu, szukacie gry, która daje dużo decyzji, ale nie wymaga godzinnego tłumaczenia zasad, albo chcecie zacząć wciągać znajomych w bardziej zaawansowane planszówki, to Terraformacja nada się do tego świetnie.

To dobry pomost pomiędzy prostszymi planszówkami a cięższymi grami strategicznymi. Jednocześnie nie jest to wyłącznie gra przejściowa, którą odstawia się na półkę po kilku partiach. Bardziej zaawansowani gracze nadal mogą czerpać z niej sporo satysfakcji, co widzę po sobie.

Nie szukałbym tu natomiast gry dla całej rodziny. To nie jest tytuł familijny i lepiej sprawdzi się przy stole, przy którym wszyscy mają ochotę trochę dłużej pokombinować. Więcej takich tytułów znajdziecie w kategorii gier strategicznych.

Czy warto kupić Terraformację Marsa?

Terraformacja Marsa daje mi coś, czego szczególnie szukam w grach strategicznych, czyli swobodę podejmowania decyzji i konieczność adaptacji. Korporacja podpowiada kierunek, ale go nie narzuca. Karty tworzą możliwości, ale to ja muszę zdecydować, jak najlepiej je wykorzystać. Dzięki temu nawet po wielu partiach i kilku latach od pierwszego kontaktu z grą kolejne rozgrywki potrafią wyglądać zupełnie inaczej.

To tytuł na tyle przystępny, że można nim wprowadzać ludzi w bardziej zaawansowane planszówki, a jednocześnie na tyle strategiczny i regrywalny, że ja jako bardziej doświadczony gracz nadal świetnie się przy nim bawię. Moje największe zastrzeżenia nie dotyczą mechaniki, tylko fizycznego wydania, przede wszystkim planszetek graczy i bałaganu w pudełku.

Czy warto? Zdecydowanie tak. Jeśli szukacie gry strategicznej, do której będziecie wracać przez lata, a nie tylko przez kilka partii, Terraformacja Marsa jest do tego stworzona. Tylko pilnujcie kostek na planszetkach, szczególnie jeśli w domu jest kot!

Źródła

• Rebel – Terraformacja Marsa (edycja Gra Roku): https://www.rebel.pl/gry-planszowe/terraformacja-marsa-edycja-gra-roku-99856.html
• Wydawnictwo Rebel – przegląd gier i dodatków z serii: https://www.wydawnictworebel.pl/pages/przeglad-gier-i-dodatkow-z-serii-terraformacja-marsa-1467.html
• Instrukcja Terraforming Mars (RulesPal): https://www.rulespal.com/terraforming-mars/rulebook
• Wikipedia – Terraforming Mars (board game): https://en.wikipedia.org/wiki/Terraforming_Mars_(board_game)

Artykuł Terraformacja Marsa – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Co znajdziemy w pudełku gry Podwodne Miasta?

Pudełko gry Podwodne Miasta odbiega od standardowych rozmiarów i zostało zredukowane, co jest korzystne ze względu na kompleksowość gry. Niby tak, ale przez jej niestandardowy format nie mam za bardzo gdzie jej wepchać, żeby naturalnie to na półce wyglądało Graficznie okładka już mi się podoba, dodatkowo wiem, co będę w tej grze robić

Po otwarciu pudełka, może pojawić się początkowe rozczarowanie związane z jakością elementów i grafiką plansz – tak jak z chipsami, tutaj opakowanie otwieram i wielka chmara powietrza uderza w me oczy. Pudełko śmiało mogłoby być mniejsze. Plansze graczy są zwykłymi, błyszczącymi kartami. Plansza główna ma styl retro, choć jest solidna. W grze znajdziemy wiele papierowych elementów, żetony, karty, plastikowe znaczniki, w tym widowiskowe kopuły reprezentujące podwodne miasta. Są wykonane w porządku, jednak jakościowo bardzo przypomina to Terraformacje Marsa – na początku jest spoko, ale boje się, jak będzie gra wyglądać po parunastu partiach.

Instrukcja gry ma 19 stron, co może wydawać się długie, ale jest logicznie ułożona i pozwala szybko zrozumieć zasady. Wykonanie gry budzi mieszane uczucia – niektóre elementy prezentują się dobrze, inne nieco gorzej.

Rozgrywka w grze Podwodne Miasta

Gra Podwodne Miasta polega na rozwijaniu podwodnych nacji poprzez budowę tuneli łączących je z lądem. Plansza główna skupia się na podstawowych akcjach, które są wykonywane podczas aktywacji pól. Karty, którymi dysponujemy, odpowiadają kolorom pól na planszy. Optymalny ruch to dopasowanie karty do koloru pola, co pozwala na skorzystanie z dodatkowych profitów. Losowość jest obecna, ale nie dominująca – podobna sytuacja znowu, jak w Terraformacji Marsa

W grze Podwodne Miasta punktuje się za różne aspekty, takie jak budowa kapsuł, rozbudowa budynków czy realizacja celów z kart specjalnych. Rozgrywka jest angażująca i skaluje się dobrze w różnych konfiguracjach graczy. Baliśmy się, że na małą liczbę graczy będzie średnio, ale spoko się to skaluje. Nie ma tutaj odczuwalnej negatywnej interakcji między graczami, a downtime jest minimalny dzięki ograniczeniu ilości kart na ręce. Osoby więc, które nie lubią bezpośredniej rywalizacji będą zadowoleni

Mimo pewnych mankamentów w wykonaniu i grafice, „Podwodne Miasta” oferuje ciekawą i intensywną rozgrywkę. Warto dać jej szansę, zwłaszcza jeśli lubisz gry euro średniej trudności z różnorodnymi ścieżkami do zwycięstwa. Trzeba nieco pokminić, jak układać i wykorzystywać karty, jednak to dość prosta rozgrywka nieporównywalna do trudniejszej Uczty dla Odyna.

Podwodne Miasta to gra, która może być przyjemnym wyzwaniem dla fanów średnio-zaawansowanych gier planszowych. Mechanika gry jest dobrze przemyślana, a dostępność ograniczonej liczby kart na ręce i wspólnych pól akcji na planszy minimalizuje downtime i sprawia, że każdy gracz jest zaangażowany przez większość czasu rozgrywki. Nie jest to pozycja dla początkujących – jeśli jesteś początkujący, sprawdź propozycje planszówek dla początkujących!

Różnorodność ścieżek do zdobycia punktów sprawia, że każda rozgrywka jest inna. Gracze mogą wybierać różne strategie, eksperymentować z różnymi kartami i podejściami. To sprawia, że Podwodne Miasta ma dużą przyjazność dla graczy, którzy lubią eksplorować nowe rozwiązania i dostosowywać swoje podejście w trakcie rozgrywki. Czyli dokładnie takich jak ja – jest tu sporo miejsca na kombinowanie i wykorzystywanie różnych możliwości.

Recenzja gry Podwodne Miasta – czy warto ją kupić?

Gra Podwodne Miasta oferuje głęboką rozgrywkę, która może przyciągnąć graczy na długie godziny. Jeśli jesteś gotów przejść nad pewnymi wadami wykonania i wydania, ta gra może okazać się satysfakcjonującym doświadczeniem planszowym, zwłaszcza jeśli lubisz gry o rozbudowanych mechanikach i różnorodności możliwych strategii.

Podczas rozgrywki w Podwodne Miasta można dostrzec, że autor gry, Vladimir Suchy, dokładnie przemyślał każdą kartę i mechanikę. Każda karta ma swoje miejsce i znaczenie, co przekłada się na różnorodność strategii. Nawet jeśli początkowo wydaje się, że niektóre karty dają przewagę, to ostateczne wyniki potrafią zaskoczyć. Gra Podwodne Miasta skupia się na umiejętności graczy i ich zdolności do wykorzystania dostępnych kart.

Ciekawym aspektem gry jest skalowanie – Podwodne Miasta działa dobrze zarówno w grze w dwie osoby, jak i w większym składzie, na przykład w cztery osoby. Gra w większym gronie może być dłuższą rozrywką, ale nie jest to uciążliwe ze względu na zaangażowanie graczy w swoje tury.

Ikonografia gry Podwodne Miasta jest intuicyjna, ale znajomość języka jest niezbędna, aby zrozumieć szczegóły zawarte na kartach – nie jest to gra niezależna językowo!

Podsumowanie recenzji gry planszowej Podwodne Miasta

Podsumowując, Podwodne Miasta jest grą, która może przyciągnąć graczy o różnym doświadczeniu. Preferowani są jednak gracze średniozaawansowani, jednak doświadczeni gracze nie będą się nudzić! Choć ma pewne mankamenty w wykonaniu i grafice, to oferuje głęboką i angażującą rozgrywkę. Sama jakość wykonania jest jednak sprzeczna, bo wielu osobom może się spodobać. Osobiście polecam wypróbować tytuł i zaopatrzyć się w niego do swojej kolekcji!

Dziękuję wydawnictwu Portal Games za egzemplarz do recenzji!

Artykuł Podwodne Miasta – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Wykonanie gry Sagrada

Sagrada to przepięknie wykonana gra, która już od samego początku przykuła moją uwagę za sprawą bardzo kolorowego pudełka. Jest ono średnich rozmiarów, żywe, jasne, przedstawiające witraż, czyli tematykę podejmowaną w tym tytule. W środku pudełka znajdziemy wiele elementów, które są odpowiednio ułożone w praktycznej wyprasce. Za tym designem stoi kanadyjski duet Adrian Adamescu i Daryl Andrews, a grę wydało w 2017 roku amerykańskie Floodgate Games. Do Polski trafiła w październiku 2018 roku dzięki wydawnictwu FoxGames.

Zacznijmy od głównego elementu gry, czyli od kostek. W woreczku znajdziemy ich aż 90 w 5 różnych kolorach. Są one przeźroczyste, co jeszcze bardziej pasuje do motywu witraży, a ich rozmiar jest lekko mniejszy niż standardowa sześciościenna kostka. Innym, bardzo ważnym elementem są plansze graczy, na których będziemy układać nasze witraże. Mają one specjalną dziurę, przez którą będziemy wsuwali różne układy i sekwencje kart z zadaniami. Są one wykonane z bardzo trwałej tektury, co znacząco poprawia trwałość naszej gry. W każdej rozgrywce będziemy je losować i układać na odpowiedni sposób. Gra oferuje nam talię takich układów składającą się z 12 dwustronnych kart.

W pudełku znajdziemy również wiele innych kart, standardowych rozmiarów. Możemy je podzielić na trzy rodzaje: misje, tajne misje i karty narzędzi. Są one normalnej jakości, kolorowe i nie wyginają się tak bardzo po parunastu rozgrywkach. Oprócz tego gra oferuje nam tekturowy licznik rund oraz tor punktacji. Plansza jest dwustronna, również bardzo kolorowa i dobrze wykonana. Ostatnim elementem są białe specjalne Tokeny, dzięki którym będziemy odpalać nasze odpowiednie narzędzia. Są one standardowej jakości. Wszystko prezentuje się naprawdę świetnie – ładne i solidne wykonanie pod każdym względem! Sagrada ma czym się pochwalić

Rozgrywka w Sagradę

Choć Sagrada to na pozór dość prosta gra, to jednak dość szybko okazuje się, że jest zarazem grą bardzo wymagającą. Zasady są zrozumiałe i intuicyjne, jednak sama rozgrywka oferuje nam wiele różnych możliwości i sposobów myślenia. Za każdym razem będziemy losować różne karty i różne okna, co pozytywnie wpływa na regrywalność i jakość zabawy.

Zadaniem graczy będzie ułożenie jak najlepszego okna z kostek tak, aby otrzymać najwięcej punktów. Punkty będziemy otrzymywać za wypełnianie zadań, które losujemy na początku gry. Mogą to być różne kolory w pionie, czy poziomie, albo pary odpowiednich oczek. Różnych kombinacji misji jest aż 120 (wykładamy 3 karty na stół). Dodatkowo na start rozdajemy tajne misje, za które otrzymamy następne punkty. Przykładowo, jeśli spośród nich wylosujemy zieloną kartę, to otrzymujemy punkty równe sumie oczek na naszym witrażu w odpowiednim kolorze (tutaj zielony). Aby tego było mało, na start wykładamy również 3 karty narzędzi, które usprawnią pracę nad naszym arcydziełem.

Dostępne ruchy

Sagrada trwa 10 rund, w których każdy gracz zbiera dwie kostki i dokłada do swojego okna. Ruchy wykonywane są w inny sposób, nie jak w tradycyjnym kółku. Pierwszy gracz zabiera jedną kostkę, następnie idziemy w jedną stronę i ostatni gracz zabiera dwie. Kolejność zbierania kości idzie teraz z powrotem do rozpoczynającego. Przy układaniu kostek ważne jest, aby trzymać się paru prostych zasad:

• pierwsza kostka w grze musi zostać ułożona po zewnętrznej stronie okna;
• następne muszą znajdować się obok jakiejkolwiek kostki (można też układać na skos);
• obok siebie kostki muszą się różnić kolorem oraz liczbą oczek (na skos ta zasada nie obowiązuje);
• na niektórych polach mamy już narzucone z góry, jaki kolor albo ile oczek ma mieć dana kostka.

Jeśli gracz nie ma możliwości wzięcia kostki, nie bierze jej. Zawsze podczas tury losujemy odpowiednią ilość kostek (ilość graczy razy 2 plus 1), wtedy ostatnią kostką zaznaczamy turę, która właśnie minęła. Podczas ruchu, albo w innych momentach, jak mówią karty narzędzi, można wykorzystać swoje Tokeny, aby uzyskać pomoc. Może to być zmiana wartości kostki czy jej przesunięcie. Jest to bardzo pomocne w niektórych sytuacjach, bo zapełnienie całej planszy jest nie lada wyzwaniem. Po zakończeniu 10 tur liczymy punkty i wyłaniamy zwycięzcę. Każda zbita szybka (puste pole) jest warte -1 punkt, a Tokeny pozostałe na planszy 1 punkt. Gra oferuje również wariant gry solo, jednak ja nie miałem jeszcze okazji zagrać w tym trybie.

Recenzja gry Sagrada

W ostatnim czasie wiele osób porównuje Sagradę do Azula – i nie bez powodu, bo obie gry pojawiły się na rynku w tym samym, 2017 roku, a Sagrada rywalizowała nawet z Azulem o nominację do Origin Awards. Gry niby podobne, ale jednak bardzo różne. Tutaj mamy wiele możliwości, przeróżnych zadań i kombinacji. Zaczynając od tego ogromnego plusu, można jasno stwierdzić, że jest to tytuł bardzo regrywalny. Nigdy nie wiemy, ile oczek wypadnie na kostkach, jakie zadania wylosujemy i jakie narzędzia zostaną nam zaserwowane.

Sama mechanika gry jest naprawdę prosta i intuicyjna, więc można spokojnie wprowadzić nowych graczy. Jest to jednak gra wymagająca – wymusza sporo myślenia, planowania i odpowiedniego układania kostek. Ze względu na dużą ilość kostek i różnych kolorów można jasno stwierdzić, że jest to też dość losowa gra. Niekiedy po rzucie kostkami okazuje się, że żadna z nich nie będzie nam pasować. Tutaj pomagają nam narzędzia, jednak niekiedy nawet to nie wystarcza.

Po parunastu rozgrywkach tylko dwa razy udało mi się ułożyć cały witraż. Na początku wydaje się to proste, jednak odpowiednie zasady i kolory znacząco to utrudniają. Jest to gra prosta, ale wymagająca wiele od gracza. Skalowanie jest bardzo dobre, bo losujemy różną ilość kostek w zależności od liczby graczy. Samo rozłożenie gry, rozgrywka i złożenie nie zajmuje więcej niż 45 minut. Jest to bardzo dobra, szybka i „mądra gra”.

Podsumowanie gry Sagrada

Jak zawsze na początku, teraz na końcu wspomnę nieco o wykonaniu. Zostawiłem tym razem najlepsze na koniec! Gra bardzo, ale to bardzo spodobała mi się ze względu na jakość wykonania. Wszystko jest bardzo kolorowe, żywe, a kostki świetnie komponują się jako witraż. Ta gra, choć na początku przede wszystkim zachęciła mnie swoim wyglądem, to jednak oferuje zdecydowanie więcej. Proste zasady, sporo myślenia, dużo kostek to tylko część zalet, jakie posiada ten tytuł. Kupujcie od razu! Polecam każdemu Sagrada ląduje na najwyższej i najlepszej półce

Artykuł Sagrada – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Wykonanie

Rzuć na tacę to gra typu roll and write i jak na tego typu grę przystało, jest niewielka. Pudełko kompaktowe, schowa się w każdym plecaku czy torebce. W środku też nie wystrzeli ogromna ilość komponentów, a tylko arkusze, kostki i pisaczki. Tylko tyle potrzeba nam do dobrej zabawy.

Pisaczki i kosteczki kolorowe jakościowo wypadają standardowo, Ameryki tutaj nie odkryjemy. Arkusze jednak to inna bajka, wyjęte jakby z gry komputerowej. Styl w pierwszym momencie przypominał mi jakby salon gier albo neony. Na pierwszy rzut oka arkusz może wydawać się nieczytelny, a to dlatego, że nie znacie jeszcze symboli i stref kolorów. Po zaznajomieniu z instrukcją wszystko stanie się proste i klarowne.

Rozgrywka

No dobra, ale jak się w to gra? Rzuć na tacę to trochę inny roll and write niż wszystkie, bo prezentuje tutaj jakiś poziom rozgrywki. Nie mam tutaj na celu obrazić innych gier z tej kategorii – mam na myśli, że Rzuć na tacę jest grą po prostu trudniejszą, stawiającą wyżej poprzeczkę nawet dla geeków wyjadaczy.

W zależności od ilości grających gra będzie trwać mniej lub więcej rund. W każdej z nich gracze będą dzielić się na gracza aktywnego i graczy pasywnych, idąc w kółko. Gdy wszyscy zrobią akcje aktywnego gracza, przechodzimy do kolejnej rundy. Są to bardzo ważne akcje, bo każda rola ma swoje działanie. Aktywny gracz rzuca kośćmi i wybiera jedną z nich. Kolor i wartość ma tutaj OGROMNE znaczenie. Kolor mówi, w której strefie na arkuszu zapisujemy wynik – każdy z nich ma inne zasady punktowania i zdobywania bonusów. Wartość jest ważna w dwóch aspektach. Pierwszy to wpisanie danej liczby na arkusz, a druga przy braniu kości. Jeśli wybrana wartość jest najniższa ze wszystkich, nic się nie dzieje. Jeśli jednak np. bierzemy kość o wartości 2, to wszystkie kości pokazujące 1 trafiają na tacę. Nie biorą one już udziału w dalszym rzucaniu. Gracz wykonuje w sumie 3 takie rzuty.

Teraz kości z tacy są używane przez graczy pasywnych. Wybierają jedną z nich i zapisują wartość na swoich arkuszach. Kilku graczy może wykorzystać jedną kość.

W grze każdy będzie zdobywać bonusy do wykorzystania oraz punkty w wielkości zależnej od strefy, w której zapisują wyniki. Po określonej liczbie rund zliczamy punkty – osoba, która uzbierała ich najwięcej, zostaje zwycięzcą.

Recenzja gry Rzuć na tacę

Wiele osób już to wie, ale przypomnę raz jeszcze. Jestem graczem, który nie lubi rysowanek i omija je bardzo szerokim łukiem. Tutaj jednak nie tylko zagrałem, polubiłem, ale też pograłem w tryb solo (tego typu zabawy też nie lubię, wyznaję zasadę, że planszówki przede wszystkim łączą).

Rzuć na tacę to gra z wykonania bardzo prosta. Nie mamy tutaj zjawiskowych kafli, pozłacanych kości i brokatowych pisaczków. Najprostsze komponenty, a w nie wpakowana świetna gra.

Zasady same w sobie do trudnych nie należą, ale jeśli chcecie wymasterować grę, to muszę Was rozczarować – nie będzie to proste. Przy pierwszych podejściach troszkę się odbiłem od tytułu, nie bardzo wiedziałem co mam robić. I nie była to kwestia zasad, a tego, co mam w sumie na arkuszu zaznaczać. Kilka stref, bonusy, combosy… co tu robić człowieku?! Na początku wyniki były niskie, bardzo niskie. Z czasem jednak gdy poznałem grę, otworzyła mi oczy i zaprezentowała możliwości, jakie oferuje. Ogrom ruchów i decyzji wpływających na wynik końcowy jest tak duży, że obliczenie i znalezienie zwycięskiej taktyki mija się z celem.

Rzuć na tacę otrzymała w 2018 nominację do zaawansowanej gry nie bez powodu – w oryginale gra nazywa się Ganz Schön Clever i stworzył ją Wolfgang Warsch, ten sam autor, który odpowiada za Szarlatanów z Pasikurowic i The Mind. Ganz Schön Clever walczyło wtedy o Kennerspiel des Jahres właśnie z jego własnymi Szarlatanami – i to Szarlatani ostatecznie zdobyli nagrodę, więc Warsch konkurował sam ze sobą. To dobry dowód na to, że gra jest tytułem bardzo dobrym, który męczy opony mózgowe nawet planszowych wyjadaczy. Nie mamy tutaj cudownego wykonania, świetnego klimatu – po prostu my, mechanika, kości i kartka papieru.

Czy dużo zależy od losowości? Otóż nie. Mamy tutaj możliwości manipulacji, korzystania z bonusów, a wartości kości trafiają nie tylko do nas, ale też współgraczy. Nie można jednak w tej grze na siłę ciągnąć zamierzonego celu. Tytuł jest nastawiony na to, aby wykorzystać to, co oferują nam kości. Jeśli zrobimy to gorzej niż nasi oponenci, po prostu przegrywamy. Wygrywa lepszy – i tyle, bez wymówek!

Regrywalność i skalowanie

Regrywalność słaba? A skąd! Ogromna ilość możliwości, combosów między kolorowymi strefami, decyzje przeciwników – tyle wpływa na poziom regrywalności, który oceniam na wysoki+.

Skalowanie też świetnie. Ilość graczy nie ma tutaj kompletnie znaczenia. W każdym wariancie mamy tyle samo kości do wykorzystania, a dodatkowo inni nie ingerują w nasze decyzje na arkuszu.

Tryb solo

Tak, zdarzyło mi się zasiąść do trybu solo. Koniec świata! Kuba grał w coś sam

Tryb solo bardzo przypomina grę w „normalnym” składzie, różni się tylko nieco zasadą gracza pasywnego. Rzucamy kośćmi i te z najmniejszym wynikiem trafiają na tacę, a następnie z nich wybieramy. Zadaniem jest zdobycie jak największej liczby punktów – swój wynik gwiazdkowy można sprawdzić na końcu instrukcji. Na początku mój wynik był w dolnej części tabelki, jednak z czasem udało się dobić do górnej granicy rankingu Polecam, jeśli nie macie z kim pograć, a szukacie fajnego rozruszania opon mózgowych

Podsumowanie gry Rzuć na tacę

Rzuć na tacę to najlepsza gra typu roll and write, w jaką grałem. Inna od reszty, trudna, potrafiąca wycisnąć pot z gracza. Jeśli szukasz gry trudniejszej, niewielkiej, to Taca wydaje się wyborem oczywistym. Polecam osobiście nawet tryb solo, jeśli nie macie z kim pograć. Jeśli lubicie karcianki z podobnym, szybkim tempem rozgrywki, sprawdźcie też moją recenzję 6 bierze.

Dziękuję wydawnictwu G3 za przekazanie egzemplarza do recenzji!

Artykuł Rzuć na tacę – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

7 Cudów Świata Pojedynek – najważniejsze informacje

Zawartość pudełka

• 66 kart Budowli
• 7 kart Gildii
• 12 kart Cudów
• 4 znaczniki militarne
• 10 żetonów postępu
• 1 pion konfliktu
• 31 monet
• 1 notes punktacji
• instrukcja
• 1 podsumowanie
• plansza do gry

Wykonanie gry

7 Cudów Świata Pojedynek to bardzo dobrze wykonana gra, która grafikami i swoją jakością przypomina swoją poprzedniczkę – 7 Cudów Świata. Ta jednak odsłona jest niewielka, mieści się w niedużym pudełku, a elementów jest mniej. W środku pudełka znajdziemy odpowiednią planszę, na której będziemy zaznaczać nasz postęp militarny. Wszystkie pola są odpowiednio pozaznaczane, co tworzy ciekawy i prosty efekt, nieprzeszkadzający w rozgrywce. Naszą siłę armii będziemy zaznaczać za pomocą specjalnego pionka, przypominającego dwa skrzyżowane miecze z tarczą na środku. Nie spotkałem się wcześniej z tego typu znacznikiem, a jego wykonanie i nietypowość przypadły mi do gustu. Oprócz tego, na naszej planszy będziemy kładli żetony postępu, które usprawnią rozwój naszej gospodarki. Są one wykonane z twardej tektury, a po parunastu rozgrywkach nadal się nie starły.

Większość kart, jak również te żetony, informują o swoim działaniu za pomocą ikon. Są one proste i zrozumiałe, co jest ważne w późniejszej rozgrywce przy większym natłoku kart. Tak kart, w pudełku znajdziemy ich 73. Możemy je podzielić na 4 różne typy: I epoki, II epoki, III epoki oraz gildii. Wszystkie karty mają swoje unikalne działanie, a grafiki na nich się nie powtarzają. One same są narysowane w bardzo ciekawy i klimatyczny sposób. Karty są małych rozmiarów, ale to dobrze – jest to gra dwuosobowa, a rozłożenie jej nie zajmuje wiele miejsca. Możemy je również podzielić na różne kolory, czyli sposób ich działania. Takie rozwiązanie świetnie się sprawdza, bo przy budowie naszego miasta będziemy mogli je dzielić na odpowiednie stosy, co nie wprowadza chaosu w grze.

Więcej kart

W pudełku znajdziemy też duże karty – Cuda. Przedstawiają one Cuda Świata, które będziemy mogli wybudować i otrzymać stałe bonusy na dalszą część gry. One również mają swoje odpowiednie grafiki, które nie odstają od reszty. Podczas rozgrywki będziemy używali odpowiedniej waluty do budowy i zdobywania coraz to nowych, lepszych kart. Aby nam to ułatwić, w pudełku znajdziemy monety przygotowane na wzór tych antycznych. Są one o nominałach 1, 3, 6 w odpowiednich dla siebie kolorach. Wszystko prezentuje się świetnie, a to dopiero początek, bo gra jest naprawdę świetna.

Rozgrywka

7 Cudów Świata Pojedynek to nie tylko świetne wykonanie, ale również wspaniały gameplay połączony z ciekawą mechaniką. Dwóch graczy będzie ze sobą rywalizowało, kto zostanie lepszym starożytnym władcą. Istnieją jednak 3 różne drogi do zwycięstwa. Możemy zdominować naszego przeciwnika za pomocą wojsk, nauki lub rozwoju naszej cywilizacji. Każda droga do zwycięstwa różni się, przez co gra nigdy się nie znudzi.

Gra składa się z 3 różnych epok, w których z każdej z nich będzie można kupić odpowiednie karty. Im późniejsza epoka, tym lepsze karty. Każda epoka posiada swoje unikatowe ułożenie (piramida, odwrócona piramida), z nich będziemy dobierali karty do naszej cywilizacji.

Ruch będzie odbywał się naprzemiennie. Gracz w swoim ruchu może kupić i wybudować daną kartę, opłacając jej koszt w postaci monet, surowców czy symbolu (jeśli posiadamy już budynek z danym symbolem w naszej cywilizacji). Możemy również wykonać akcję sprzedaży – odrzucamy wybraną kartę na stos odrzuconych, otrzymując przy tym 2 monety +1 za każdą złotą kartę w naszej cywilizacji.

Widać tutaj, że karty łączą się ze sobą i współgrają, więc musimy odpowiednio planować nasz rozwój. W późniejszym czasie, gdy już będziemy posiadać większą ilość surowców, możemy się zabrać za budowę jednego z naszych Cudów. Przy wybudowaniu automatycznie otrzymujemy bonus z nim związany. Tak jak nazwa wskazuje, w grze można wybudować tylko 7 Cudów, więc ostatni, który pozostaje w grze u któregoś z graczy, zostaje odrzucony bezpowrotnie. Jeśli brakuje nam surowców do wybudowania naszego Cudu albo zakupu jakiejś karty, możemy ponieść odpowiedni koszt w postaci monet. Jest to jednak średnio opłacalne, bo jeśli przeciwnik posiada dane dobra, musimy zapłacić więcej.

Atak!

Przy dobieraniu kart wojsk przesuwamy pionek na planszy w odpowiednią stronę. Tak samo, jeśli posiadamy dwie zielone karty (nauki) z takim samym symbolem, możemy wtedy dobrać dodatkowy żeton postępu. Ruchy wykonujemy naprzemiennie, dopóki nie skończą nam się karty danej epoki. Jeśli to nastąpi, przygotowujemy następną w odpowiedni sposób. W przypadku III, ostatniej już epoki, dokładamy karty gildii, które dadzą nam sporo dodatkowych punktów. Gra kończy się, gdy któryś z graczy wygra przewagą wojskową lub naukową. Jeśli to nie nastąpi, podliczamy punkty ze wszystkich kart po zakończeniu III epoki. Gracz, który zdobył ich najwięcej, wygrywa pojedynek.

Dodatki do 7 Cudów Świata Pojedynek

Jeśli podstawka Cię wciągnie, na rynku znajdziesz dwa dodatki, które rozszerzają rozgrywkę o nowe mechaniki:

• Panteon – wprowadza antycznych bogów z pięciu kręgów kulturowych. W II i III epoce możesz zamiast dobrania karty „obudzić” bóstwo w Panteonie i, spełniając jego żądania, przeciągnąć je na swoją stronę. Dodatek dorzuca też karty Wielkich Świątyń, które można wznieść za darmo, jeśli masz przychylność odpowiadającego im bóstwa.
• Agora – dodaje planszę senatu podzieloną na 6 sal posiedzeń oraz nowych bohaterów: senatorów i spiskowców. Wprowadza też zupełnie nowy warunek zwycięstwa – dominację polityczną, którą osiągasz, przejmując kontrolę nad wszystkimi salami senatu.

Oba dodatki można łączyć ze sobą i z podstawową wersją gry jednocześnie, co jeszcze bardziej rozbudowuje rozgrywkę. Warto pamiętać, że żaden z nich nie jest samodzielną grą – zawsze wymagają podstawowej wersji 7 Cudów Świata Pojedynek.

Nagrody i uznanie

7 Cudów Świata Pojedynek nie jest przypadkowym sukcesem. Gra zdobyła nagrodę Golden Geek Award jako zwycięzca w kategoriach „gra dwuosobowa” i „gra karciana”, a dodatkowo zajęła trzecie miejsce w kategorii „gra roku” i drugie w kategorii „gra strategiczna”. W Polsce otrzymała też „Nagrodę Graczy 2015″ przyznaną w głosowaniu widzów kanału GameTroll TV. Do dziś gra utrzymuje się w ścisłej czołówce rankingu BoardGameGeek wśród gier dwuosobowych, co przy setkach nowych tytułów wydawanych każdego roku jest naprawdę solidnym wynikiem.

Recenzja gry 7 Cudów Świata Pojedynek

7 Cudów Świata Pojedynek pod każdym aspektem prezentuje się bardzo dobrze. Jej wykonanie stoi na wysokim poziomie, patrząc na całokształt. Grafiki świetnie wpasowują się w dany klimat, a przygotowanie kart jest bardzo jasne i przejrzyste. Niczego mi tutaj nie brakuje. Wszystko dobrze ze sobą współgra – grafiki, kolorystyka, jakość kart, ich wielkość. Tutaj gra ma ode mnie spory plus. Kolejnym bardzo ważnym aspektem jest jej regrywalność. Rozłożenie kart jest zawsze w takiej samej sekwencji, ale przecież karty wylosują się w różnych miejscach. Zawsze musimy dostosować się do odpowiedniej sytuacji na stole. Gra oferuje również 12 Cudów Świata, które będą losowane na początku gry. Mają one naprawdę duży wpływ na rozgrywkę, dlatego połączenie ich działania może zapewnić wiele plusów w dalszej części gry.

Aby tego było mało, gra oferuje trzy zupełnie różne drogi do zwycięstwa. Nie mamy tutaj liniowej taktyki wygrywającego, co można spotkać w niektórych grach. Jeśli przeciwnik przewyższa nas pod względem siły wojsk, musimy zacząć się bronić. Nie wolno nam tutaj odpuszczać żadnej z tych dziedzin. W paru grach po prostu nie zwróciłem uwagi, jak brat wyleciał z przewagą wojskową – niestety wtedy było już za późno. Mechanika gry jest naprawdę prosta, jednak oferuje wiele zabawy i frajdy dla każdego, nawet wielkiego wyjadacza planszówkowego. Gra może stanowić świetny tytuł do wprowadzenia nowych graczy, nie znaczy to jednak, że bardziej doświadczeni gracze będą się nudzić – nic z tych rzeczy!

Splendor – recenzja

Rodzinna gra ekonomiczna, w której zbierasz żetony klejnotów i karty, by jako pierwszy zdobyć 15 punktów prestiżu.

Splendor – recenzja →

Dla kogo jest ta gra?

7 Cudów Świata Pojedynek to dla mnie pozycja obowiązkowa dla każdego, kto szuka dobrej gry na dwie osoby. Sprawdzi się świetnie jako gra z kolegą, z drugą połówką, albo w gronie rodzinnym z jednym dzieckiem. Dzięki prostym zasadom poradzą sobie z nią osoby dopiero wchodzące w hobby, a jednocześnie trzy różne drogi do zwycięstwa i mnogość kombinacji sprawiają, że doświadczeni gracze też znajdą tu dla siebie wyzwanie. Jeśli szukasz gry, którą można rozłożyć na małym stoliku i rozegrać w 30 minut, a jednocześnie chcesz poczuć realne planowanie strategiczne, to trudno o lepszy wybór w tej kategorii.

Podsumowanie gry 7 Cudów Świata Pojedynek

Mamy tutaj naprawdę sporo planowania, dróg ku chwale, więc nikt nie będzie się nudzić. Gra jest bardzo szybka i dynamiczna, więc gracze nie muszą długo czekać na swoją kolejkę. Po parunastu rozgrywkach nadal jest to moje TOP1, jeśli chodzi o gry dwuosobowe. Klimat jest ciekawy, jednak nie ma tutaj ogromnego znaczenia. Gra otrzymała wiele prestiżowych nagród i nadal cieszy się bardzo dobrą opinią w środowisku planszówkowym. Odniosła ona niesamowity sukces, ale nie ma się co dziwić. Jest to gra, którą każdy powinien mieć! Jeśli jednak to dla Was zbyt mało, możecie dokupić sobie dodatek Panteon lub Agorę i cieszyć się jeszcze bardziej! 7 Cudów Świata Pojedynek to naprawdę solidny tytuł.

Źródła

• 7 Cudów Świata: Pojedynek – strona wydawcy Rebel
• 7 Cudów Świata: Pojedynek – Panteon – opis nagród i dodatku

Artykuł 7 Cudów Świata Pojedynek – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.