Tawantinsuyu

Czas gry: 60-120 minut
Wydawca: Portal
Wiek: 14+
Wiek według mnie: ograny 12+, nieograny 14+
Liczba graczy: 1-4
Mechanika: worker placement
Tematyka: Imperium Inków

Zawartość pudełka

• 4 pomoce gracza
• plansza
• 1 płytka święta
• 1 płytka Coricanchy
• 18 żetonów Posągów
• 35 płytek Tkanin
• 39 płytek Budynków
• 72 karty
• 45 robotników
• 4 arcykapłanów
• 20 znaczników Schodów
• 25 znaczników Kamieni
• 25 znaczników Kukurydzy
• 30 znaczników Ziemniaków
• 20 znaczników Złota
• 48 znaczników graczy
• komponenty do gry solo
• instrukcja

Tawantinsuyu recenzja i wrażenia

Wcześniej już wspomniana gra Teotihuacan przekonała mnie do siebie głównie za sprawą prostych zasad, a zarazem polem na dużą ilość decyzji i swobody. Czuć było z czasem, że sam trzon rozgrywki nie jest taki uproszczony, jak mogłoby się wydawać. Mieliśmy sporo możliwości prowadzenia gry i rozwoju. Gdy zobaczyłem Tawantinsuyu na zdjęciach, byłem wręcz pewny, że tytuł będzie trudny, zaawansowany, wypalający zwoje mózgowe na każdym kroku. Bardziej oczekiwałem czegoś bliższego T’zolkina. A jak wyszło?

Takie wrażenie mogła sprawić na pierwszy strzał ikonografia. Sama plansza podoba mi się bardzo, jest żywa i kolorowa, a wraz z ludzikami wygląda naprawdę świetnie. Nadaje się dla mnie jako sztuka na ścianę, a nie plansza od gry. Podczas zabawy jest ona po prostu nieczytelna, co jest bardzo frustrujące, jeśli mechaniką przewodnią jest właśnie worker placement.

Plusem jest jednak to, że wszystko zostało dobrze opisane zarówno w instrukcji, karcie pomocy, czy nawet planszetkach graczy. Jeśli więc macie problem z odczytaniem tego, co znaczą symbole (tak samo jak ja), to wszystkie pomoce Wam to ułatwią.

No dobra ale skoro rozgrywka wydaje się trudna, plansza nie zachęca, to co w tej grze właściwie się robi? Tak jak już zdradziłem, mechaniką przewodnią w Tawantinsuyu jest worker placement, czyli stawianie robotników na planszy. W grze podczas swojej tury gracz ma do wyboru jedną z dwóch opcji: umieszczenie robotnika, lub wykonanie dwóch różnych akcji pobocznych (modlitwa, rekrutacja, szkolenie, poruszanie arcykapłana). Możemy jeszcze odrzucić z ręki karty Armii, jednak jest to już dodatkowa czynność na koniec. To w zasadzie wszystko! Znacie już gierkę możecie siadać do zabawy

Nie no żartowałem, Tawantinsuyu oferuje sobą o wiele więcej. Samo położenie robotnika jest proste, prawda? Bierzecie robotnika, kładziecie, dostajecie bonus. W tej grze jednak odpowiednie układanie ma ogromną rolę. Musimy zwracać szczególną uwagę na symbole, kolory, symbole na karcie, a także robotników sąsiadujących. Sprawia to, że musimy pomyśleć, aby zyskać więcej, zmniejszyć koszty, czy jeszcze aby otrzymać inne bonusiki w grze. No i właśnie tutaj pojawia się całe sedno rozgrywki, zazębia mechanika i zaczyna czacha parować. Kombosy między akcjami, reakcje łańcuchowe, to jest to co lubię.

Możliwości i paraliż decyzyjny

Sama rozgrywka daje wiele miejsca do popisy, właśnie dzięki prostej mechanice układania robotników. Wsparcie dodatkowymi pomocnymi akcjami też pozwala fajnie się rozkręcić. Problem jest jednak taki, że może pojawić się paraliż decyzyjny. Akcji i możliwości sporo w tym momencie, a co dopiero za dwie trzy tury! Przecież to też trzeba rozmyśleć. Znam takich, co spędzą przy grze więcej czasu niż pudełkowe 120 minut…

Ze względu na sporą planszę, dużo miejsca i możliwości, gra nabiera tempa nie czasowego, a tego, co na planszy się dzieje. Sytuacja zmienia się diametralnie już po jednym ruchu, a co za tym idzie, trzeba cały czas zmieniać plan, kontrolować pole gry i rozmyślać. Dwie godziny ciągłego parowania może być ciężkie, to prawda!

Nie można też powiedzieć, że gra jest powtarzalna. Nie mowa tutaj oczywiście tylko o zmieniającej się sytuacji na planszy, ale też o tym, że tytuł oferuje wiele różnych taktyk grania i możliwości. Można zająć się budynkami, wspierać się akcjami ze świątyni czy iść w karty armii i surowce. Możliwości mamy tutaj wiele, a wszystko zależy od nas. Inni gracze nie narzucają nam stylu gry, co bardzo mi się spodobało. Nie lubię jak gracze wciskają się do moich akcji i mówią mi, co muszę teraz zrobić!

Warto jednak zwrócić uwagę, że mogą w nią grać osoby nawet średniozaawansowane. Nie mamy tutaj nastawienia tylko na geeków, bowiem od czegoś trzeba zacząć. Dla takich osób mniej ogranych Tawantinsuyu może być ciekawą możliwością spróbowania i nauczenia się czegoś trudniejszego.

Tawantinsuyu ma w sobie bardzo wiele, czasem mam wrażenie, że zbyt wiele. Wszystkiego jest dużo, co może przytłoczyć niektórych graczy. Plansza staje się niekiedy nieczytelna, a ilość elementów, które powinny się zazębiać przy wykonaniu akcji może być zbyt wymagająca. Lubię takie gry, więc nie mam nic przeciwko takiemu rozwiązaniu, jednak gracze, którzy wolą bardziej rozproszone akcje, mam na myśli np. 7 do wyboru, mogą czuć frustrację podczas zabawy.

Podsumowanie gry Tawantinsuyu

Tawantinsuyu to solidna i ciekawa pozycja dla zaawansowanych i średniozaawansowanych graczy. Na początku może przytłoczyć swoim „suchym” klimatem i mechanikami, jednak po czasie to ciekawa gra z głębią, dająca ogromną satysfakcje przy dobrze wykonanymi akcjami. Do tej gry trzeba jednak podejść z dystansem, bo przez poziom trudności i paraliż decyzyjny może nie spodobać się każdemu.

Plusy

• Proste akcje
• Satysfakcja przy reakcjach podczas akcji
• Sporo możliwości i swobody
• Wiele dróg do zwycięstwa
• dynamicznie zmieniająca się akcja na planszy

Minusy

• napaćkane na planszy
• niekiedy nieczytelna
• paraliż decyzyjny

---

Przydatne odnośniki

Tawantinsuyu w Taniej Książce!
Inne gry planszowe i karciane znajdziecie w Taniej Książce!

---

Grę Tawantinsuyu otrzymałem z księgarni TaniaKsiazka.pl
Dzięki!

Artykuł Tawantinsuyu – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Za grą stoi Uwe Rosenberg – jeden z najbardziej rozpoznawalnych projektantów w świecie ciężkich gier euro, twórca między innymi Kawerny czy Pól Arle. Ilustracje przygotował Dennis Lohausen, który odpowiada też za oprawę graficzną kilku innych tytułów Rosenberga. Oryginalny tytuł gry to A Feast for Odin, a premiera światowa odbyła się w 2016 roku nakładem niemieckiego wydawnictwa Feuerland Spiele. Za polską edycję odpowiada Lacerta. Do dziś gra utrzymuje się w ścisłej czołówce rankingu BoardGameGeek wśród gier ekonomicznych, z notą w okolicach 8,2 na 10 – to wynik, który stawia ją obok najwyżej ocenianych ciężkich euro na rynku.

Wykonanie gry Uczta dla Odyna

Tym razem na naszym ringo-stole waga ciężka. Pudełko z gry Uczta dla Odyna jest naprawdę ogromne, a jego waga to ponad trzy kilogramy. Jednak nie jest to nic szczególnego, jeśli znacie autora gry, czyli Uwe Rosenberga – to jego znak rozpoznawczy. Podobnych rozmiarów są jego inne gry, takie jak Kawerna czy Pola Arle. Przyznaję, miałem problem upchnąć pudełko na półkę, ale w końcu się udało. Zatem co waży aż trzy kilogramy?

Wszystkie elementy z gry są wykonane naprawdę solidnie i można tutaj zdecydowanie pochwalić jakość wykonania. Wszystkie tekturowe komponenty zostały przygotowane z bardzo grubego materiału, starannie, co przy ciągłym ruszaniu, przekładaniu, przesuwaniu elementów jest świetnym rozwiązaniem. Nie brakuje tutaj fajnych i ciekawych grafik, które w moim odczuciu ciekawie wpasowują się w tematykę gry. Klimat może nie jest tutaj znacząco odczuwalny, jednak estetyka jak dla mnie na duży plus. Jeśli chodzi o drugą część komponentów, czyli te drewniane, to są wykonane raczej standardowo. Wykonane z tego materiału zostały pionki graczy, surowce, a także pionek pierwszego gracza.

Wypraska

W pudełku nie znajdziemy żadnej specjalnej wypraski na wszystkie elementy. Jedyne co to dwie plastikowe plansze na towary, aby wygodniej było je zbierać i wykorzystywać podczas gry. Muszę przyznać, że bez nich byłby ogromny chaos w układaniu i dobieraniu żetonów. Podczas gry nie musimy ich nawet z tego wyjmować. Są one specjalnie posegregowane kolorami oraz wielkością, a także ułożone poziomami, co jest ważne przy różnych akcjach.

Plansze

Tak jak wspomniałem wcześniej, są wykonane z twardej i wytrzymałej tektury. W grze możemy znaleźć sporo różnych plansz, jednak mają wiele wspólnych cech. Graficznie są bardzo zrozumiałe, co pozwoliło nam bardzo szybko wejść w rozgrywkę. Na każdej znajdują się również ikony, które są bardzo proste i jasne. Na duży plus małe pomoce na każdej z plansz, które mówią, w jaki sposób możemy układać mniejsze towary i łupy. Nie trzeba dzięki temu za każdym razem szukać w instrukcji informacji o tym.

Jeśli chodzi o instrukcję, to jest dobrze napisana. Po pierwszym czytaniu nie zostawiła wiele wątpliwości, dzięki czemu mogłem szybko przysiąść do pierwszej partii. Do gry został również dołączony almanach, który jest ciekawym dodatkiem dla osób, które chcą dowiedzieć się więcej o tej kulturze. W instrukcji znajdziemy też praktyczne wyjaśnienia, przez co można szybko zrozumieć zasady.

Biorąc pod lupę Ucztę dla Odyna, wykonanie jest bardzo dobre. Mamy tutaj ogrom żetonów i komponentów, które ważą naprawdę sporo, a ich jakość stoi na wysokim poziomie.

Czas Uczty!

Nie będę Was zamęczał wszystkimi mikro zasadami, dlatego przejdźmy od razu do głównych mechanik i założeń, które oferuje Uczta dla Odyna. Ten tytuł to gra typu worker placement, gdzie będziemy wysyłać naszych wikingów na różne przygody, akcje, zbieranie itd. Gra składa się z 7 dużych rund, a każda z nich z poszczególnych faz. W każdej z faz będziemy otrzymywać pieniądze, rozmnażać zwierzęta, czy odkrywać nowe wyspy, jednak najważniejsze, o których trzeba tutaj wspomnieć, to faza akcji oraz faza uczty.

Faza akcji i uczty

Zaczynając od tej pierwszej – to sedno całej rozgrywki, w której wszystko będzie się działo. Gracze naprzemiennie będą wysyłać swoich wikingów na główną planszę, gdzie będą zdobywać różne towary, materiały czy polować, a nawet odkrywać nowe tereny. Każda akcja jest przedstawiona w postaci ikon. Niektóre z nich są mało wymagające, a niektóre wymagają więcej pracy, co za tym idzie – więcej robotników. Część akcji jest droższa od reszty, jednak przynoszą większe korzyści w postaci dodatkowych materiałów, a nawet ulepszeń. Wykonywanie tych akcji jest tak ważne, bo to one napędzają naszą osadę.

Drugą kluczową akcją jest uczta, czyli wyżywienie wodzów oraz wojowników. Każdy z graczy będzie musiał przygotować ze zdobytych przez siebie materiałów ucztę. Zdobyte towary muszą być różnorodne, bo wikingowie będą niezadowoleni.

Podbijanie wysp i plansze graczy

Główną mechaniką i silniczkiem gry jest wcześniej wspomniane wykonywanie akcji. Robimy to przede wszystkim po to, aby wykorzystywać zdobyte materiały i ulepszenia na naszych planszach. Większość łupów i (zielonych) towarów będziemy układać na naszych planszach i zakrywać pola na planszach. Ja to nazywam magazynami. Im więcej zakryjemy pól, tym mniej będziemy otrzymywać punktów ujemnych, oraz otrzymywać będziemy większe bonusy w postaci większego przychodu, czy nawet dodatkowych materiałów. W późniejszej fazie po podbiciu wysp możemy kłaść nasze zdobycze również tam, w celu dodatkowych profitów.

Podczas dowolnych faz będziemy mogli kłaść nasze zdobyte materiały na plansze. Nie musi być to wykonywane w określonym momencie, co pozwala nam zmaksymalizować nasze zyski.

Innymi akcjami, które są w grze i warto o nich wspomnieć, to migracja, polowania, ciągnięcie kart pomocników, dochód, a nawet rozmnażanie zwierząt. Są to pomniejsze zasady, które nie są aż tak istotne.

Rozgrywkę w Uczta dla Odyna wygrywa gracz, który zdobędzie najwięcej punktów. Można je zdobyć na wiele różnych sposobów, co pozwala na różny styl gry.

Gra oferuje też pełnoprawny wariant dla jednej osoby, co jest sporym plusem, biorąc pod uwagę skalę i długość rozgrywki. To jedna z niewielu tak rozbudowanych gier ekonomicznych, które dobrze sprawdzają się także bez drugiego gracza przy stole.

Do gry powstało też kilka rozszerzeń, choć nie wszystkie doczekały się polskiej edycji od Lacerty. Najprostszy w dodaniu jest mały dodatek Norwegowie, wprowadzający nową planszę osady i kilka dodatkowych opcji bez większego komplikowania zasad – wielu graczy poleca włączenie go już przy pierwszych partiach. Poza nim istnieją też większe rozszerzenia z nowymi wyspami do podboju, jednak w Polsce były dotąd dostępne głównie w wersji anglojęzycznej.

Recenzja gry Uczta dla Odyna

Uczta dla Odyna to gra dobrze wykonana pod względem jakości oraz wyglądu. Jeśli oceniałbym grę na podstawie jej wielkości i wagi, to na pewno byłaby w topce! Większość komponentów wykonana jest solidnie, z twardej tektury. Grafiki są zrozumiałe, instrukcja przystępna, a kolorystyka bardzo mi się podoba. Wykonanie na duży plus.

Rozgrywka w Ucztę dla Odyna to szalona przygoda!… nie. Jest to typowa euro gra, która jest sucha jak chleb zostawiony na trzy dni. Jedyny klimat, jaki można poczuć w rozgrywce, to nieliczne smaczki i almanach dołączony do gry. Ciężko się tutaj wczuć w życie osady czy podboje wysp, bo to tylko przesunięcie pionków na odpowiednie pole. Mechanicznie jednak gra jest świetna. Na początku wysyłamy robotników, zdobywamy materiały, ulepszamy, a następnie na tej podstawie rozwijamy naszą osadę. Jest tutaj sporo planowania w zdobywaniu, a następnie układaniu zdobytych materiałów. Zawsze trzeba zachowywać zasady podczas układania, więc myślenia tutaj jest dwa razy więcej. Jest tutaj ogrom różnych akcji, co pozwala iść w zupełnie inny styl grania. Może to jednak niekiedy przytłaczać, a dodatkowo odczułem, jakby wybór akcji nie miał zbytnio znaczenia. Niekiedy każda droga dawała mi praktycznie to samo, przez co nie czułem znacznego wyboru w tym, co robię.

Układanka

Uczta dla Odyna wykorzystuje nie tylko worker placement, ale również układanie kafelków jak w Patchworku czy Parku Niedźwiedzi. Jest to o tyle fajny system, bo nie możemy układać tego dowolnie, a z głową. Odpowiednie zestawienie kafelków może nam przynosić korzyści, a dodatkowo trzeba pamiętać o odpowiednim układaniu, które jest zawarte w mini pomocy na każdej planszetce.

W grze podoba mi się również to, że jest dużo myślenia, dużo różnych działań i dróg, a nadal pozostaje prosta. Podobnie jak w Pola Arle tego samego autora wysyłamy naszych robotników i wykonujemy akcje. To większość filozofii. Może to jednak przytłaczać, bo w pierwszej rozgrywce nie wiedziałem właściwie, co robię i w co powinienem iść. Nie jest to gra prosta, a bardzo wymagająca. Wymaga od graczy ciągłego planowania przy wykonywaniu akcji oraz przy układaniu towarów w osadzie.

Regrywalność

Jeśli chodzi o regrywalność gry, to jest spora ze względu na ilość kart robotników oraz różnych akcji. Nie gramy tutaj schematycznie, a możemy wykonywać akcje dowolnie i wysyłać naszych robotników gdziekolwiek. Co więcej, na naszej planszy układamy towary na różne sposoby, co za każdym razem może stanowić duże wyzwanie.

Skalowanie

Jeśli chodzi o rozgrywkę w dwie osoby, to oferuje za dużo wolnych pól. Gracze grają praktycznie sami i nie wpływają na siebie w żadnym stopniu. Rozgrywka w trzech i czterech graczy wygląda już nieco lepiej, bo szybciej schodzą wartościowe kafle, a wyspy szybciej zostają podbite. Nie można tutaj jednak mówić o dużej interakcji z innymi.

Czy rozkoszowałbym się Ucztą? W moim odczuciu gra jest ciekawa, jednak momentami zbyt przytłaczająca. Rozgrywka oferuje zbyt wiele dróg, możliwości oraz akcji, przez co można czasem czuć, jakby nasze ruchy miały średni wpływ na to, co się dzieje na planszy. Czułem się nieco zagubiony w tym, co robię i co widzę – gra zajmuje cały, rozłożony już u nas stół. Część elementów musieliśmy położyć na dostawionym taborecie. Nie widać tutaj też świeżości, jeśli chodzi o ciężkie eurasy Uwe Rosenberga. Podoba mi się jednak sposób zakrywania planszetek osady.

Podsumowując, gra Uczta dla Odyna to dobra gra worker placement, która jest dla mnie trochę zbyt przytłaczająca. Jeśli chcecie dużego eurasa, to już lepiej wybrać Ganges. Jeśli jednak uwielbiacie eurasy i ogrom możliwości Wam nie przeszkadza, to Uczta dla Odyna to tytuł dla Was!

Dziękuję księgarni Gandalf za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!

Artykuł Uczta dla Odyna – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Za grą stoi duet Inka i Markus Brand, znany między innymi z Murano, Pokoleń oraz całej popularnej serii Exit. Oryginalny tytuł gry to Rajas of the Ganges, a polską edycję (razem z uproszczonym tytułem) zawdzięczamy wydawnictwu Egmont. To Ganges jest zresztą dopiero początkiem większej rodziny gier – później na rynku pojawiła się samodzielna odsłona Ganges: Karty i Karma, wykorzystująca podobny klimat, ale opartą na kartach z kośćmi zamiast klasycznego worker placement.

Wykonanie

Na wstępie muszę powiedzieć, że trochę zawiodłem się na wydawnictwie Egmont. Egzemplarz przyjechał do mnie bardzo zniszczony i poobijany z zewnątrz. Wydawco, nie idź w tę stronę!

Jeśli chodzi już o samą grę, to wygląd nie urzekł mnie. Główna plansza, która jest strasznie kolorowa, z ogromną ilością różnych grafik i symboli, jest mało zrozumiała. Sporo elementów i pól zlewa się ze sobą, co nieco przeszkadzało mi podczas gry.

Same grafiki czy kafelki prowincji są jakby bez życia – zrozumiałe, ale w tym przypadku mało kolorowe. Jakby przenieść część tych kolorów z głównej na małe plansze – byłoby idealnie.

Na duży plus natomiast należy zaliczyć kolorowe, duże kostki, które fajnie leżą w dłoni podczas rzucania. Są naprawdę masywne, w porównaniu do tych, które mamy na przykład w Sagradzie. Bardzo spodobał mi się również pomysł na pionek pierwszego gracza. Jest to tekturowy słoń, który jest chyba najlepszy, jeśli chodzi o wykonanie.

Pomijając wygląd wszystkich elementów, wszystko jest solidne i trwałe. Po paru partiach nie mamy problemów z poobijanymi kostkami, czy ze ścierającymi się kafelkami. Choć mnie do końca Ganges nie urzekł, to wielu osobom (np. moim znajomym) bardzo się podoba. Jest to kwestia preferencji każdego z Was.

Rozgrywka

Ganges to gra Euro, która wykorzystuje mechanikę worker placement, czyli wysyłanie robotników do pracy. W swojej kolejce gracz wysyła jednego ze swoich robotników na wybrane pole. W zależności od tego, jakie wybierze, będzie brał kostki, rozbudowywał prowincje, pływał po rzece czy udawał się do pałacu w celu zdobycia dodatkowych bonusów. I to jest praktycznie wszystko z głównych zasad Gangesu!

Gracze, wykorzystując odpowiednie akcje, będą próbowali zwiększyć swoje bogactwo oraz liczbę punktów. Dlaczego? Grę wygrywa ta osoba, której w pewnym momencie znacznik punktów i bogactwa miną się ze sobą na torach wokół planszy. Na danych torach, w zależności od postępów, gracze będą pozyskiwali bonusowych robotników czy kości.

Ważne jest, aby wszystkie akcje starać się łączyć ze sobą, aby jak najlepiej wykorzystać ich potencjał. Trzeba również pamiętać, że pola są ograniczone. Inni gracze mogą nam zająć upragnione miejsce, co wymusi na nas zmianę taktyki.

Tak właśnie w skrócie prezentuje się Ganges. Klasyczne Euro wykorzystujące mechanikę worker placement.

Recenzja gry Ganges

Ganges to bardzo dobra gra, wykorzystująca jedną z moich ulubionych mechanik. Jeśli chodzi o wygląd, to wypada średnio. Wygląd nie przypadł mi do gustu, jednak jakość na duży plus. Problematyczna jest jednak dla mnie plansza, na której wszystko jest strasznie napaćkane i nieczytelne. Niekiedy miałem problem podczas gry, gdzie mam rozmieścić mojego robotnika.

Podczas rozgrywki nie spotkałem się z paraliżem wyborów. Jest ich sporo, ale fajnie ze sobą współgrają, dzięki czemu można stworzyć interesującą drogę do zarabiania czy zdobywania sporej ilości punktów. Ciekawym elementem jest również wykorzystywanie kostek jako waluty. Niekiedy musimy się dostosować do tego, co nam wypadło i zmienić naszą taktykę. Co prawda wartościami oczek na kostkach można manipulować, ale w pewnym momencie przestaje to być dla nas opłacalne.

Regrywalność

Jeśli chodzi o regrywalność, to jest naprawdę spora. Jeśli szukacie euro gry na 40 partii, to Ganges idealnie się sprawdzi. Mamy tutaj sporo różnych kafelków prowincji oraz kostek, które za każdym razem narzucają nam inny styl gry. W grze nie spotkałem się również z taktyką wygrywającą. Każdy styl jest dobry i przynosi pewne korzyści.

Skalowanie

Skalowanie również jest dobre. W rozgrywce na mniejszą liczbę graczy zakrywamy niektóre pola, aby nie było za dużo luzu. W dodatku po zakryciu niektórych pól inne pola drożeją, co zmienia styl gry na bardziej oszczędny.

Jest tutaj sporo losowości, która jednak w tej grze nie przeszkadza, choć nie jestem zwolennikiem tego typu mechaniki, bo nigdy nie mam szczęścia do kostek. Tym razem fajnie zostało to wykorzystane, bo kostki są jakby walutą, co narzuca inny sposób myślenia. Podobną mechanikę można spotkać w Zamkach Burgundii, gdzie wykorzystujemy oczka na kostkach do wykonywania akcji.

A teraz podsumowanie podsumowania Ganges to naprawdę dobra euro gra, przy której bawiłem się naprawdę świetnie. Wszystko fajnie ze sobą działa i współgra. Nie można jej nic zarzucić poza niezbyt interesującym wyglądem planszy, ale to już kwestia gustu. To jedna z gier, do której siądę jeszcze ze znajomymi nie raz. Jeśli lubicie Epokę Kamienia, to Ganges jest kolejnym tytułem, który powinien trafić na Waszą półkę.

Jesteście ciekawi, co znajdziecie w środku? Zobaczcie unboxing gry Ganges. A jeśli szukacie czegoś lżejszego od tego samego wydawcy, zerknijcie też na moją recenzję Ubongo.

Dziękuję wydawnictwu Egmont za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!

Artykuł Ganges – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Za Inis stoi Christian Martinez, a oprawę graficzną przygotował duet Jim Fitzpatrick i Dmitry Bielak – ten drugi znany jest choćby z ilustracji do Kemeta. Grę wydało w 2016 roku francuskie Matagot, znane z tworzenia klimatycznych tytułów typu „dudes on a map” – Inis jest w tej rodzinie spadkobiercą Cyklad i wspomnianego już Kemeta. Do Polski trafiła w 2018 roku dzięki wydawnictwu Portal, a na Zachodzie zdążyła już zebrać nominacje do Golden Geek Award w kategoriach Gra Roku, Najlepsza Gra Strategiczna oraz Najlepsza Oprawa Graficzna.

Wykonanie gry Inis

W pudełku o dużych rozmiarach znajdziemy sporo ślicznie i starannie wykonanych elementów. Zacznijmy jednak od pudełka, na którym widnieje piękna grafika. W wersji angielskiej wieko różni się od tego, jakie zostało wydane u nas – mi osobiście bardziej podoba się polska wersja. Sama gra nawiązuje do celtyckich legend i w takim stylu elementy zostały przygotowane. Mam tutaj na myśli przede wszystkim grafiki i styl ich kreski, które świetnie przypominają te z ich kultury. W środku pierwszą rzeczą, jaka rzuci nam się w oczy, są spore kafle terenu. To na nich będą odbywały się wszystkie batalie i starcia. Wszystkie są wykonane w takim samym stylu – postrzępione po bokach. Są one tak zaprojektowane, że łączą się ze sobą, co tworzy świetny efekt podczas tworzenia terenów gry – coś jak puzzle. W pudle nie znajdziemy planszy – wszystko będzie tworzyło się samo właśnie dzięki tym kaflom. Symbolizują one przeróżne miejsca np.: Równiny, Błonia, Kopalnia soli.

Kolejnym bardzo ważnym elementem są oczywiście klany. Są to nie żetony, nie pionki, a plastikowe figurki, wykonane starannie. Są one niewielkich rozmiarów – wystarczająco jak na takie pole bitwy. Przy większej ilości nie tworzy się taki tłok, jaki byłby przy większych rozmiarach. W każdym kolorze mamy 12 figurek w 4 różnych odsłonach (wojownik, druid itp.). Nie ma to większego znaczenia podczas gry, ale jest to miły smaczek podczas rozgrywki.

Karty

Bardzo istotnym elementem są również karty. W grze Inis wyróżniamy 3 rodzaje kart:

• żółty – karty teren;
• zielony – karty akcji;
• czerwony – karty eposu.

Wszystko zostało wykonane bardzo solidnie, z prześlicznymi grafikami. Każda ma swoje oddzielne działanie, a w dodatku wszystkie są unikatowe – nie powtarzają się. Są żywe, kolorowe i tak jak wspomniałem, utrzymane w stylu celtyckim. Jedyne, co mogę im zarzucić, to to, że bardzo szybko zaczęły się wyginać. Jest to w sumie jedyna wada, jaka nasuwa mi się na usta. W pudełku znajdziemy jeszcze drobne żetony, pomagające w grze.

Muszę przyznać, że w ostatnim czasie żadna gra tak bardzo nie przypadła mi do gustu pod względem wykonania. Jest solidna, ładna, kolorowa i żywa, a w dodatku ma swój piękny styl. Nie ma tutaj mieszanki kreski, co bardzo wpływa na klimat i odczucia płynące z rozgrywki. Wykonanie na plus!

Rozgrywka

Inis posiada stosunkowo proste zasady, patrząc na to, co oferuje nam już sama rozgrywka. Zasady można przyswoić już w 15 minut, jednak aby naprawdę dobrze się bawić, trzeba trochę pograć. Jest to gra typu area control, gdzie będziemy rozmieszczać nasze klany w celu zdobycia władzy na krainach. Gra kończy się, gdy zostanie spełniony przynajmniej jeden z trzech warunków zwycięstwa. Jeśli dana osoba jest pretendentem, zostaje władcą krainy i zwycięzcą.

Rozgrywka w grze Inis dzieli się na dwie fazy: Fazę Zgromadzenia i Fazę Pory Roku.

W pierwszej będą wybierani władcy poszczególnych ziem, Brann będzie losował kolejność ruchu, oraz będziemy sprawdzać, czy któryś z graczy nie jest zwycięzcą. Co więcej, podczas tej fazy będziemy wykonywać draft kart Akcji (zielone). Nie jest to klasyczny draft, będziemy tutaj brali karty, które i tak będzie można oddać później. W zależności od ilości graczy ten punkt wygląda nieco inaczej. W rozgrywce na 4 osoby musimy dołożyć dodatkowe karty, które obowiązują tylko podczas gry w taką ilość osób.

Pory Roku

Drugą fazą jest Faza Pory Roku. Gracze na zmianę rzucają karty akcji, dopóki wszyscy po kolei nie spasują. Można pasować wcześniej, ale jest to dość ryzykowne. Karty akcji niekiedy wywołują dołożenie nowego terenu, rekrutację, budowę, a nawet przemieszczenia wojsk, które prowadzą do konfliktów między plemionami.

Tak jak wspomniałem, gra ma proste zasady, ale sam gameplay oferuje o wiele więcej. Mamy tutaj naprawdę masę planowania, kombinowania i strategicznego myślenia. Nie jest to jednak suchy tytuł. Klimat, jaki został tutaj wprowadzony, jest dość odczuwalny i dzięki temu możemy poczuć się jako wódz jednego z tych klanów. Samo planowanie oraz konflikty sprawiają masę frajdy, nawet kiedy przegrywamy. Karty Eposu (czerwone) niekiedy potrafią nieźle namieszać na planszy, co zmienia całą grę o 360 stopni.

Wiele razy zdarzało się, że jeden ruch, jedna karta zmieniała losy całej gry. Prowadzi to do bardzo dynamicznej gry idącej w parze z ogromną ilością planowania. Mnie takie połączenie się bardzo podoba – ostatnio żadna gra nie sprawiła mi tyle radości podczas gry.

Recenzja gry Inis

Na samym początku powiem, że jest to jedna z najlepszych gier strategicznych, w jakie miałem ostatnio okazję zagrać. Świetne wykonanie, klimat i unikalne zasady to świetne połączenie, które tworzy tak dobrą grę, jaką jest Inis.

Wykonanie gry jest bardzo solidne pod każdym względem. Kolorystyka, jakość, trwałość, klimat to tylko część superlatywów, jakimi może pochwalić się ten tytuł. Mechanika gry nie przypomina typowego area control – jest to coś nowego, łączącego fajny, nieklasyczny draft, ze sporą ilością planowania.

Skalowanie

Skalowanie gry jest naprawdę dobre – zaskoczyło mnie to, bo za pierwszym razem myślałem, że na dwie osoby nie będzie działać. Wręcz przeciwnie – bawiłem się świetnie. Na trzy i cztery osoby również rozgrywka była dynamiczna, szybka i sprawiała sporo frajdy z samego grania. Jeśli trafi się bardzo „strategiczne” towarzystwo, to czekanie na swoją kolejkę może jednak trochę zająć

Regrywalność

Regrywalność to kolejna rzecz, jaką może pochwalić się ta gra. Mamy tutaj sporo kafli terenów, które w zależności od rodzaju mają różne efekty, oraz sporo kart Eposu, które mają swoje unikalne działanie. Nigdy nie wiemy, czego się spodziewać od przeciwnika, więc jeszcze bardziej wciągamy się w grę i każdy ruch. Problemem może być jednak zbyt mała ilość kart akcji. Co rundę draftujemy te same karty, co może być lekko nużące. Ma to jednak swoje plusy – podstawowe akcje możemy przewidzieć, co nie tworzy tej gry zbyt losowej. Nie tworzy to również efektu paraliżu wyborów. Wszystko jest jak dla mnie zbalansowane.

Podsumowanie gry Inis

Biorąc wszystko pod uwagę, gra Inis na pewno trafia do mojego TOP 10 (jak nie nawet do TOP 5). Gra podoba mi się pod każdym względem – wykonanie, mechanika i draft, którego nie znajdziemy w innych tytułach. Wszystkie akcje i manewry wykonujemy za pomocą kart, co również bardzo mi się podoba. Jeśli zaczynacie zabawę z grami, to nie kupujcie gry Inis. Jest to gra wymagająca, pomimo prostych zasad. Jeśli jednak jesteście doświadczonymi wyjadaczami planszówkowymi i szukacie gry strategicznej, to jasno mogę stwierdzić, że jest to gra dla Was! Jeśli klimat starć o władzę i terytorium Wam się podoba, koniecznie sprawdźcie też moją recenzję Rising Sun – to kolejny tytuł w podobnym, konfliktowym duchu.

Dziękuję księgarni Gandalf.com.pl za przekazanie egzemplarza gry!

Artykuł Inis – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.