Co znajdziemy w pudełku gry Podwodne Miasta?

Pudełko gry Podwodne Miasta odbiega od standardowych rozmiarów i zostało zredukowane, co jest korzystne ze względu na kompleksowość gry. Niby tak, ale przez jej niestandardowy format nie mam za bardzo gdzie jej wepchać, żeby naturalnie to na półce wyglądało Graficznie okładka już mi się podoba, dodatkowo wiem, co będę w tej grze robić

Po otwarciu pudełka, może pojawić się początkowe rozczarowanie związane z jakością elementów i grafiką plansz – tak jak z chipsami, tutaj opakowanie otwieram i wielka chmara powietrza uderza w me oczy. Pudełko śmiało mogłoby być mniejsze. Plansze graczy są zwykłymi, błyszczącymi kartami. Plansza główna ma styl retro, choć jest solidna. W grze znajdziemy wiele papierowych elementów, żetony, karty, plastikowe znaczniki, w tym widowiskowe kopuły reprezentujące podwodne miasta. Są wykonane w porządku, jednak jakościowo bardzo przypomina to Terraformacje Marsa – na początku jest spoko, ale boje się, jak będzie gra wyglądać po parunastu partiach.

Instrukcja gry ma 19 stron, co może wydawać się długie, ale jest logicznie ułożona i pozwala szybko zrozumieć zasady. Wykonanie gry budzi mieszane uczucia – niektóre elementy prezentują się dobrze, inne nieco gorzej.

Rozgrywka w grze Podwodne Miasta

Gra Podwodne Miasta polega na rozwijaniu podwodnych nacji poprzez budowę tuneli łączących je z lądem. Plansza główna skupia się na podstawowych akcjach, które są wykonywane podczas aktywacji pól. Karty, którymi dysponujemy, odpowiadają kolorom pól na planszy. Optymalny ruch to dopasowanie karty do koloru pola, co pozwala na skorzystanie z dodatkowych profitów. Losowość jest obecna, ale nie dominująca – podobna sytuacja znowu, jak w Terraformacji Marsa

W grze Podwodne Miasta punktuje się za różne aspekty, takie jak budowa kapsuł, rozbudowa budynków czy realizacja celów z kart specjalnych. Rozgrywka jest angażująca i skaluje się dobrze w różnych konfiguracjach graczy. Baliśmy się, że na małą liczbę graczy będzie średnio, ale spoko się to skaluje. Nie ma tutaj odczuwalnej negatywnej interakcji między graczami, a downtime jest minimalny dzięki ograniczeniu ilości kart na ręce. Osoby więc, które nie lubią bezpośredniej rywalizacji będą zadowoleni

Mimo pewnych mankamentów w wykonaniu i grafice, „Podwodne Miasta” oferuje ciekawą i intensywną rozgrywkę. Warto dać jej szansę, zwłaszcza jeśli lubisz gry euro średniej trudności z różnorodnymi ścieżkami do zwycięstwa. Trzeba nieco pokminić, jak układać i wykorzystywać karty, jednak to dość prosta rozgrywka nieporównywalna do trudniejszej Uczty dla Odyna.

Podwodne Miasta to gra, która może być przyjemnym wyzwaniem dla fanów średnio-zaawansowanych gier planszowych. Mechanika gry jest dobrze przemyślana, a dostępność ograniczonej liczby kart na ręce i wspólnych pól akcji na planszy minimalizuje downtime i sprawia, że każdy gracz jest zaangażowany przez większość czasu rozgrywki. Nie jest to pozycja dla początkujących – jeśli jesteś początkujący, sprawdź propozycje planszówek dla początkujących!

Różnorodność ścieżek do zdobycia punktów sprawia, że każda rozgrywka jest inna. Gracze mogą wybierać różne strategie, eksperymentować z różnymi kartami i podejściami. To sprawia, że Podwodne Miasta ma dużą przyjazność dla graczy, którzy lubią eksplorować nowe rozwiązania i dostosowywać swoje podejście w trakcie rozgrywki. Czyli dokładnie takich jak ja – jest tu sporo miejsca na kombinowanie i wykorzystywanie różnych możliwości.

Recenzja gry Podwodne Miasta – czy warto ją kupić?

Gra Podwodne Miasta oferuje głęboką rozgrywkę, która może przyciągnąć graczy na długie godziny. Jeśli jesteś gotów przejść nad pewnymi wadami wykonania i wydania, ta gra może okazać się satysfakcjonującym doświadczeniem planszowym, zwłaszcza jeśli lubisz gry o rozbudowanych mechanikach i różnorodności możliwych strategii.

Podczas rozgrywki w Podwodne Miasta można dostrzec, że autor gry, Vladimir Suchy, dokładnie przemyślał każdą kartę i mechanikę. Każda karta ma swoje miejsce i znaczenie, co przekłada się na różnorodność strategii. Nawet jeśli początkowo wydaje się, że niektóre karty dają przewagę, to ostateczne wyniki potrafią zaskoczyć. Gra Podwodne Miasta skupia się na umiejętności graczy i ich zdolności do wykorzystania dostępnych kart.

Ciekawym aspektem gry jest skalowanie – Podwodne Miasta działa dobrze zarówno w grze w dwie osoby, jak i w większym składzie, na przykład w cztery osoby. Gra w większym gronie może być dłuższą rozrywką, ale nie jest to uciążliwe ze względu na zaangażowanie graczy w swoje tury.

Ikonografia gry Podwodne Miasta jest intuicyjna, ale znajomość języka jest niezbędna, aby zrozumieć szczegóły zawarte na kartach – nie jest to gra niezależna językowo!

Podsumowanie recenzji gry planszowej Podwodne Miasta

Podsumowując, Podwodne Miasta jest grą, która może przyciągnąć graczy o różnym doświadczeniu. Preferowani są jednak gracze średniozaawansowani, jednak doświadczeni gracze nie będą się nudzić! Choć ma pewne mankamenty w wykonaniu i grafice, to oferuje głęboką i angażującą rozgrywkę. Sama jakość wykonania jest jednak sprzeczna, bo wielu osobom może się spodobać. Osobiście polecam wypróbować tytuł i zaopatrzyć się w niego do swojej kolekcji!

Dziękuję wydawnictwu Portal Games za egzemplarz do recenzji!

Artykuł Podwodne Miasta – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Za Inis stoi Christian Martinez, a oprawę graficzną przygotował duet Jim Fitzpatrick i Dmitry Bielak – ten drugi znany jest choćby z ilustracji do Kemeta. Grę wydało w 2016 roku francuskie Matagot, znane z tworzenia klimatycznych tytułów typu „dudes on a map” – Inis jest w tej rodzinie spadkobiercą Cyklad i wspomnianego już Kemeta. Do Polski trafiła w 2018 roku dzięki wydawnictwu Portal, a na Zachodzie zdążyła już zebrać nominacje do Golden Geek Award w kategoriach Gra Roku, Najlepsza Gra Strategiczna oraz Najlepsza Oprawa Graficzna.

Wykonanie gry Inis

W pudełku o dużych rozmiarach znajdziemy sporo ślicznie i starannie wykonanych elementów. Zacznijmy jednak od pudełka, na którym widnieje piękna grafika. W wersji angielskiej wieko różni się od tego, jakie zostało wydane u nas – mi osobiście bardziej podoba się polska wersja. Sama gra nawiązuje do celtyckich legend i w takim stylu elementy zostały przygotowane. Mam tutaj na myśli przede wszystkim grafiki i styl ich kreski, które świetnie przypominają te z ich kultury. W środku pierwszą rzeczą, jaka rzuci nam się w oczy, są spore kafle terenu. To na nich będą odbywały się wszystkie batalie i starcia. Wszystkie są wykonane w takim samym stylu – postrzępione po bokach. Są one tak zaprojektowane, że łączą się ze sobą, co tworzy świetny efekt podczas tworzenia terenów gry – coś jak puzzle. W pudle nie znajdziemy planszy – wszystko będzie tworzyło się samo właśnie dzięki tym kaflom. Symbolizują one przeróżne miejsca np.: Równiny, Błonia, Kopalnia soli.

Kolejnym bardzo ważnym elementem są oczywiście klany. Są to nie żetony, nie pionki, a plastikowe figurki, wykonane starannie. Są one niewielkich rozmiarów – wystarczająco jak na takie pole bitwy. Przy większej ilości nie tworzy się taki tłok, jaki byłby przy większych rozmiarach. W każdym kolorze mamy 12 figurek w 4 różnych odsłonach (wojownik, druid itp.). Nie ma to większego znaczenia podczas gry, ale jest to miły smaczek podczas rozgrywki.

Karty

Bardzo istotnym elementem są również karty. W grze Inis wyróżniamy 3 rodzaje kart:

• żółty – karty teren;
• zielony – karty akcji;
• czerwony – karty eposu.

Wszystko zostało wykonane bardzo solidnie, z prześlicznymi grafikami. Każda ma swoje oddzielne działanie, a w dodatku wszystkie są unikatowe – nie powtarzają się. Są żywe, kolorowe i tak jak wspomniałem, utrzymane w stylu celtyckim. Jedyne, co mogę im zarzucić, to to, że bardzo szybko zaczęły się wyginać. Jest to w sumie jedyna wada, jaka nasuwa mi się na usta. W pudełku znajdziemy jeszcze drobne żetony, pomagające w grze.

Muszę przyznać, że w ostatnim czasie żadna gra tak bardzo nie przypadła mi do gustu pod względem wykonania. Jest solidna, ładna, kolorowa i żywa, a w dodatku ma swój piękny styl. Nie ma tutaj mieszanki kreski, co bardzo wpływa na klimat i odczucia płynące z rozgrywki. Wykonanie na plus!

Rozgrywka

Inis posiada stosunkowo proste zasady, patrząc na to, co oferuje nam już sama rozgrywka. Zasady można przyswoić już w 15 minut, jednak aby naprawdę dobrze się bawić, trzeba trochę pograć. Jest to gra typu area control, gdzie będziemy rozmieszczać nasze klany w celu zdobycia władzy na krainach. Gra kończy się, gdy zostanie spełniony przynajmniej jeden z trzech warunków zwycięstwa. Jeśli dana osoba jest pretendentem, zostaje władcą krainy i zwycięzcą.

Rozgrywka w grze Inis dzieli się na dwie fazy: Fazę Zgromadzenia i Fazę Pory Roku.

W pierwszej będą wybierani władcy poszczególnych ziem, Brann będzie losował kolejność ruchu, oraz będziemy sprawdzać, czy któryś z graczy nie jest zwycięzcą. Co więcej, podczas tej fazy będziemy wykonywać draft kart Akcji (zielone). Nie jest to klasyczny draft, będziemy tutaj brali karty, które i tak będzie można oddać później. W zależności od ilości graczy ten punkt wygląda nieco inaczej. W rozgrywce na 4 osoby musimy dołożyć dodatkowe karty, które obowiązują tylko podczas gry w taką ilość osób.

Pory Roku

Drugą fazą jest Faza Pory Roku. Gracze na zmianę rzucają karty akcji, dopóki wszyscy po kolei nie spasują. Można pasować wcześniej, ale jest to dość ryzykowne. Karty akcji niekiedy wywołują dołożenie nowego terenu, rekrutację, budowę, a nawet przemieszczenia wojsk, które prowadzą do konfliktów między plemionami.

Tak jak wspomniałem, gra ma proste zasady, ale sam gameplay oferuje o wiele więcej. Mamy tutaj naprawdę masę planowania, kombinowania i strategicznego myślenia. Nie jest to jednak suchy tytuł. Klimat, jaki został tutaj wprowadzony, jest dość odczuwalny i dzięki temu możemy poczuć się jako wódz jednego z tych klanów. Samo planowanie oraz konflikty sprawiają masę frajdy, nawet kiedy przegrywamy. Karty Eposu (czerwone) niekiedy potrafią nieźle namieszać na planszy, co zmienia całą grę o 360 stopni.

Wiele razy zdarzało się, że jeden ruch, jedna karta zmieniała losy całej gry. Prowadzi to do bardzo dynamicznej gry idącej w parze z ogromną ilością planowania. Mnie takie połączenie się bardzo podoba – ostatnio żadna gra nie sprawiła mi tyle radości podczas gry.

Recenzja gry Inis

Na samym początku powiem, że jest to jedna z najlepszych gier strategicznych, w jakie miałem ostatnio okazję zagrać. Świetne wykonanie, klimat i unikalne zasady to świetne połączenie, które tworzy tak dobrą grę, jaką jest Inis.

Wykonanie gry jest bardzo solidne pod każdym względem. Kolorystyka, jakość, trwałość, klimat to tylko część superlatywów, jakimi może pochwalić się ten tytuł. Mechanika gry nie przypomina typowego area control – jest to coś nowego, łączącego fajny, nieklasyczny draft, ze sporą ilością planowania.

Skalowanie

Skalowanie gry jest naprawdę dobre – zaskoczyło mnie to, bo za pierwszym razem myślałem, że na dwie osoby nie będzie działać. Wręcz przeciwnie – bawiłem się świetnie. Na trzy i cztery osoby również rozgrywka była dynamiczna, szybka i sprawiała sporo frajdy z samego grania. Jeśli trafi się bardzo „strategiczne” towarzystwo, to czekanie na swoją kolejkę może jednak trochę zająć

Regrywalność

Regrywalność to kolejna rzecz, jaką może pochwalić się ta gra. Mamy tutaj sporo kafli terenów, które w zależności od rodzaju mają różne efekty, oraz sporo kart Eposu, które mają swoje unikalne działanie. Nigdy nie wiemy, czego się spodziewać od przeciwnika, więc jeszcze bardziej wciągamy się w grę i każdy ruch. Problemem może być jednak zbyt mała ilość kart akcji. Co rundę draftujemy te same karty, co może być lekko nużące. Ma to jednak swoje plusy – podstawowe akcje możemy przewidzieć, co nie tworzy tej gry zbyt losowej. Nie tworzy to również efektu paraliżu wyborów. Wszystko jest jak dla mnie zbalansowane.

Podsumowanie gry Inis

Biorąc wszystko pod uwagę, gra Inis na pewno trafia do mojego TOP 10 (jak nie nawet do TOP 5). Gra podoba mi się pod każdym względem – wykonanie, mechanika i draft, którego nie znajdziemy w innych tytułach. Wszystkie akcje i manewry wykonujemy za pomocą kart, co również bardzo mi się podoba. Jeśli zaczynacie zabawę z grami, to nie kupujcie gry Inis. Jest to gra wymagająca, pomimo prostych zasad. Jeśli jednak jesteście doświadczonymi wyjadaczami planszówkowymi i szukacie gry strategicznej, to jasno mogę stwierdzić, że jest to gra dla Was! Jeśli klimat starć o władzę i terytorium Wam się podoba, koniecznie sprawdźcie też moją recenzję Rising Sun – to kolejny tytuł w podobnym, konfliktowym duchu.

Dziękuję księgarni Gandalf.com.pl za przekazanie egzemplarza gry!

Artykuł Inis – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.