Wszystko albo nic

Czas gry: 20 minut
Wydawca: Nasza Księgarnia
Wiek: 8+
Wiek według mnie: ograny 7+, nieograny 8+
Liczba graczy: 2-4
Mechanika: dorzucanie kart, kooperacja
Tematyka: brak
Grę najtaniej kupisz tutaj!

Zawartość pudełka:

• 56 kart akcji
• 50 kart zadań

Wykonanie

Wszystko albo nic to niewielka gra, mieszcząca się w kompaktowym, kolorowym pudełku. Grafika dość prosta, a zarazem ciekawa, rzucająca się w oczy. Pokazuje dymki rozmów w stylu komiksowym. Najciekawsze w takim zabiegu estetycznym jest to, że w grze nie można wypowiedzieć ani słowa podczas gry!

W środku znajdziemy tylko karty, jak to na karciankę przystało. Możemy je podzielić na dwa rodzaje, akcje i zadania. Karty zadań są wykonane w prosty sposób, z zadaniem na awersie, bez jakiś udziwnień czy wzorów. Wszystko jasne i czytelne dla grających.

Karty akcji są jednak wykonane w nieco inny sposób. Występują w czterech różnych kolorach z odpowiednimi numerkami. Do tego możemy znaleźć wzorki podobne jak na pudełku, ukazujące dymki. Fajny zabieg, bo ich kolorystyka i to, że są tak żywe, mogą dawać wrażenie, jakby karty chciały nam coś powiedzieć i nie mogą…tak samo jak osoby grające. Mały szczegół, a mnie bardzo mnie ucieszył. Karty są dość cienkie i trochę się wyginają, ale to byłoby już czepialstwo z mojej strony. Jak na niewielką karciankę gra wykonana fajowo.

Rozgrywka

Zadaniem graczy w grze Wszystko albo nic będzie wykonanie odpowiedniej ilości zadań. Przed grą trzeba przygotować zadania – ich ilość zależy od poziomu trudności jaki sobie wybierzecie i ile osób bierze udział w rozgrywce. Ale jak w zasadzie wykonuje się te zadania?

Na stole mamy przygotowane cztery odkryte karty akcji i na nie będziemy układać karty z ręki. Obok nich będą leżeć karty zadań, które będziemy starać się wykonać. Zadania, dla przykładu, mogą wyglądać tak: dwie niebieskie karty obok siebie, różne kolory, albo suma kart odpowiednich kolorów.

Gracz w swojej kolejce będzie rzucać kartę z ręki na jednej z czterech odkrytych. Wykładana karta musi mieć jednak przynajmniej jedną cechę wspólną: ten sam kolor lub tę samą wartość.

Jeśli wyłożenie karty spowodowało wykonanie zadania, odkładam je na bok i dobieram nowe. Jeśli nie, kolejkę rozgrywa następny gracz.

W grze nie można mówić co się będzie rzucać, można jedynie powiedzieć, jakie będziemy robić zadnie lub pokazać, na którą kartę chcemy coś rzucić. Trochę to pomaga, jednak nie zawsze

Gra się kończy, jeśli skończy się stos kart zadań, lub jeśli skończą nam się karty akcji. Zdarza się też, że któryś z graczy nie może rzucić karty z ręki, bo nic mu nie pasuje – wtedy też następuje koniec gry. Wygrywamy w przypadku, gdy ukończymy określoną liczbę zadań. Jeśli zakończenie gry nastąpi w inny sposób, niestety przegrywamy.

Recenzja gry Wszystko albo nic

Wszystko albo nic to niewielka, fajnie wykonana karcianka do pogrania z rodziną czy znajomymi. Tytuł kooperacyjny, czyli wszyscy gramy przeciwko grze. Osobiście nie przepadam za tytułami, w których muszę polegać na współgraczach, jednak w tę grało mi się bardzo przyjemnie. Gdy ktoś zaproponuje mi partię, na pewno nie odmówię.

Zasady rozgrywki są banalnie proste i można je wytłumaczyć w 5 minut. Dzieciaki czy starsze osoby z załapaniem zasady nie powinny mieć problemu, dzięki czemu tytuł fajnie się sprawdzi dla młodszych graczy, jako nauka współpracy i inny sposób ćwiczenia logicznego myślenia.

Rozgrywka troszkę losowa, co może u niektórych powodować frustrację. Niekiedy karty tak nie pasują, że najlepiej potasować i zacząć od nowa. W tym tytule podoba mi się jedno – planowanie w przód. Tutaj niby losowe zadania, kolory inne, jednak odpowiednia kolejność rzucania kart wiele zmienia. Dzięki temu można praktycznie co rundę wykonywać zadanie. Przy bezmyślnym rzucaniu karty nie byłoby to możliwe…tutaj przypadkowo zadań się nie wykonuje.

Gra mocno przypomina bardzo dobre The Mind, w którym też mieliśmy ograniczenie mowy. Bardzo lubię taki zabieg w grach, bo powoduje wiele śmiesznych sytuacji nad stołem….szczególnie dla osób, które nie grają i oglądają z zewnątrz. Nie grajcie w to w barze, bo ludzie się będą dziwnie patrzeć.

Regrywalność jest na poziomie średnim, sporo tutaj kart, jednak nie czuć wielkiego powiewu świeżości rozgrywając następne partię.

Wszystko albo nic fajnie się sprawdzi jako tytuł rodzinny czy imprezowy, ale nie jako główna gra. Drugie imię tego tytułu to filler, nic więcej.

Podsumowanie gry Wszystko albo nic

Kooperacyjnych gier nie lubię, jednak we Wszystko albo nic zagram z chęcią. Szybka, niewielka, fajnie wykonana. Sporo zabawy i uśmiechu przy ograniczeniu mowy podczas rozgrywki.

Plusy

• Sporo śmiesznych sytuacji
• Fajne wykonanie
• Bardzo prosta

Minusy

• Może się szybko znudzić
• Czasem trafi się martwy punkt
  

  ---

  Przydatne odnośniki

  Link do strony wydawnictwa

  Kociaki łobuziaki recenzja 

  Grę najtaniej kupisz tutaj!

  ---

  Dziękuję wydawnictwu Nasza Księgarnia za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!

  

Artykuł Wszystko albo nic – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Sonar

Autor: Roberto Fraga, Yohan Lemonnier
Czas gry: 30 minut
Wydawca: FoxGames
Wiek: 8+
Wiek według mnie: ograny 7+, nieograny 8+
Liczba graczy: 2-4
Mechanika: rysowanie, wykonywanie akcji
Tematyka: statki
Grę najtaniej kupisz tutaj!

Zawartość pudełka:

• 4 dwustronne arkusze kapitana
• 4 ścieralne markery
• 2 przezroczyste arkusze dla radiooperatorów
• 4 dwustronne arkusze radiooperatora
• instrukcja
• zasłonka

Wykonanie

Sonar to gra średniego kalibru, której pudełko jest nieco mniejsze od standardowego (5 klanów, Dominion). Otwierając je za pierwszym razem możemy dostać szoku. Wewnątrz elementów jest niewiele – pisaki, zasłonka, scenariusze i przeźroczyste arkusze. Jest biednie jeśli chodzi o ilość, jednak nie można powiedzieć tego samego o jakości. Grafiki przygotowane w bardzo ładny i ciekawy sposób, nadający klimat podwodnej rozgrywce.

Na grę pierwszy raz trafiłem w internecie – ktoś wrzucił fotkę, w której grali właśnie w Sonar. Bardzo spodobał mi się pomysł z zasłonką i przeźroczystym arkuszem, dzięki niemu szukanie przeciwnego okrętu wychodzi sprawnie.

W pudełku znajdziemy również arkusze misji, wykonane w ciekawy sposób. Grafiki przypominają mi nieco kreskówkowy klimat – coś dla mnie

Jakościowo Sonar wypada nieźle, jednak ilość elementów boli.

Rozgrywka

Łapcie za ster, bo ruszamy na podwodną bitwę!

Sonar to gra prosta, w którą zagra każdy niezależnie od wieku i stażu w planszówkowym świecie.

Na początku trzeba podzielić się na dwie drużyny, a następnie na role. W przypadku gier w mniej niż 4 osoby, gracz będzie wykonywać dwie role – kapitana i nawigatora.

Zadaniem nawigatora jest rysowanie i szukanie położenia okrętu drużyny przeciwnej. Odpowiednie rysowanie, ruszanie arkuszem po planszy pozwoli na dokładne zlokalizowanie wroga.

Kapitan jednak będzie wykonywać akcje na zmianę z przeciwnikiem. Raz jedna drużyna, następnie druga. Akcji jest kilka, więc kapitan ma spore pole manewru, aby chować się przed przeciwną załogą. Kapitan w swojej kolejce wykonuje jedną z następujących akcji:

• Nawigacja – porusza okręt w jeden z kierunków i oznajmia to drużynie przeciwnej. Otrzymuje też 1 punkt energii
• Wynurzenie – pozwala zmazać poprzednie ruchy z planszy, aby wyczyścić pole ruchu. Trzeba jednak podać dokładne położenie statku przeciwnej drużynie
• Sonar – kapitan przeciwnej załogi musi podać jedną z dwóch informacji o aktualnej pozycji swojego okrętu: rząd albo kolumnę (koszt 2 punkty energii)
• Cisza – kapitan wykonuje cichy ruch. Nie musi podawać kierunku w którym popłynie (koszt 3 punkty energii)
• Torpeda – Odpalamy torpedę w zadeklarowane miejsce np (A6) Trzeba znajdować się w odpowiednim sektorze, aby torpeda dosięgnęła cel. (koszt 4 punkty energii)

Maksymalnie można posiadać 4 poziomy energii. Na planszach można dowolnie zapisywać notatki, plany itd.

Kapitanowie na zmianę wykonują akcje dopóki któraś z drużyn nie oberwie dwa razy.

Grę wygrywa drużyna, której statek nie zatonął.

Recenzja gry Sonar

Sonar urzekł mnie głównie swoim wykonaniem i bardzo prostymi zasadami, które każdy załapie raz dwa. Bardzo podoba mi się też szybkość przygotowania, bo w 10 sekund jesteśmy już gotowi do gry. Na rynku gier drużynowych jest niewiele, dlatego z chęcią siadałem do gry w Sonar.

Kilka pierwszych rozgrywek bawiłem się naprawdę świetnie, jednak następne gry zaczęły mnie nieco nudzić. Ruchy były dość schematyczne i nie czułem świeżości w nowych partiach. Muszę zaznaczyć, że każda gra odbywała się w innych zespołach z zupełnie różnymi osobami.

Gra się jednak fajnie, do czasu. Dlaczego? Gra nie ma konkretnego czasowego zakończenia tur. Nie ma tutaj ilości zakończonych ruchów do skończenia rozgrywki. Zabawa może się ciągnąć w nieskończoność – jedni uciekają, drudzy gonią i tak na zmianę. Jedna rozgrywka trwała ponad półtorej godziny i zaczęła mniej bawić, a bardziej irytować.

Sonar to lekka pozycja, więc można nieco przymknąć oko na powyższe niedociągnięcia – tego typu gry nie będzie się raczej wyciągać zbyt często i ciupać dzień w dzień. W przypadku sięgania po nią z przerwami, większymi odstępami czasu między rozgrywkami, gra się bardzo przyjemnie.

Jest sporo kombinowania nieważne jaką rolę przyjmiemy. Kapitan musi sprawnie manewrować i gubić przeciwników, a nawigator ma sporo roboty przy gonitwie i szukaniu.

Podsumowanie gry Sonar

Sonara warto wypróbować pomimo swoich wad. Dzięki fajnemu wykonaniu i prostocie zasad w tę pozycję zagrają młodsi jak i starsi gracze. Jeśli szukacie czegoś takiego, a statki lubicie, musicie zagrać. Tytuł fajnie się sprawdza jako filler, nie jako gra „główna” w kolekcji.

Artykuł Sonar – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Obłędny Rycerz

Czas gry: 30 minut
Wydawca: FoxGames
Wiek: 6+
Liczba graczy: 2-4
Mechanika: dźwignie, manewrowanie planszą
Tematyka: rycerz
Grę najtaniej kupisz tutaj!

Zawartość pudełka:

• 1 plansza z pułapkami
• 4 dźwignie
• 20 map
• 8 przeszkód
• 4 laski dynamitu
• 4 strażników
• znacznik serca
• znacznik życia
• wskaźnik postępu
• Obłędny Rycerz
• Zły
• instrukcja

Wykonanie

Obłędny Rycerz to naprawdę solidnie wykonana gra. Na samym początku w oczy rzuca się grafika na pudełku, która swoim stylem przypomina mi bajki czy kreskówki. Gra skierowana jest głównie do dzieci i zauważyłem, że taka kreska bardzo przyciąga ich uwagę. Cała gra (elementy, plansze, grafiki) są przygotowane w dokładnie takim samym stylu.

Fajnym bajerem są dźwignie oraz plansza z pułapkami, które razem odpowiadają tutaj za rozgrywkę. Wykonane z twardego plastiku, trwałe, dobrze spełniają swoją rolę, do której przejdę w następnym akapicie.

Mnie taki styl przekonał, jednak niektórzy rodzice z jakiegoś powodu omijają grę szerokim łukiem. A szkoda, bo to naprawdę fajna rodzinna planszówka.

Rozgrywka

Obłędny Rycerz to gra kooperacyjna, w której gracze za pomocą specjalnych ramp będę przechodzili plansze. Przed rozpoczęciem trzeba wybrać kampanię, składającą się z pięciu plansz, którą chcemy przechodzić. Na końcu każdej kampanii znajduje się mapa z bossem do pokonania. Nic nie stoi oczywiście na przeszkodzi, żeby przechodzić je w dowolnej ilości i kolejności. Trzeba też wybrać poziom trudności na jakim chcemy przechodzić – w zależności od tego jaki wybierzemy, tyle będziemy mieć dostępnych żyć.

Jak się pewnie domyślacie, przechodząc pięć map, wygrywamy, tracąc wszystkie życia, przegrywamy. Zaczynając od pierwszej mapy naszym zadaniem jest przejście mapy po złotej drodze wyznaczającej trasę lub pokonanie strażników jeśli tacy występują. Aby ich pokonać, trzeba wrzucić ich do otworów. Czasem do odpowiednio wyznaczonych, czasem dowolnie – zależy od poziomu planszy.

Gracze muszą odpowiednio współpracować i tak podnosić rampy, żeby rycerz poruszał się po planszy. Nie będzie to jednak takie łatwe, bo na każdej planszy znajdują się przeszkody i dziury, do których może wpaść rycerz. Jeśli źle nim pokierujemy i wpadnie do otworu, tracimy punkt zdrowia.

Recenzja gry Obłędny rycerz

Obłędny Rycerz to kolejna świetnie wydana gra wydana przez Liski. Niczego mi tutaj nie brakuje –  wszystkie elementy wykonane są naprawdę solidnie, nie niszczą się, ani nie ścierają, a co najważniejsze, nie ma problemu z rampami, czyli głównym elementem gry. Nie spadają, działają tak, jak powinny. Ważne też, że wszystkie plansze są odpowiednio docięte – otwory na rycerza idealnie pasują do plastikowej podstawki, dzięki czemu rycerz nigdzie się nie blokuje. Grafika świetnie wpasowuje się w klimat rozgrywki, a sposób rysunkowa świetnie przyciąga wzrok dzieciaków.

Rozgrywka w Rycerza jest banalnie prosta, dzięki czemu dzieciaki nie mają problemu ze zrozumieniem zasad. Pudełkowe 6 lat jest raczej odpowiednie – młodsze dzieci ogarniają zasady, jednak mają jeszcze problem z koordynacją i odpowiednim naciskaniem ramp.

Poziom trudności poszczególnych kampanii jest świetnie wyważony. Od początku zaczynamy od prostych, nieskomplikowanych plansz, przechodząc później do naprawdę trudnych map, z którymi po kilku godzinach treningu i kilkunastu partiach nadal mamy problemy.

Mechanika gry jest niespotkana, dzięki czemu Obłędny Rycerz wyróżnia się na tle innych gier rodzinnych. Podczas prezentacji w Empiku, na której miałem okazję być, Rycerz był najbardziej obleganym tytułem. Widać było, że nie tylko dzieci, a rodzice też świetnie się przy tej planszówce bawili.

Czas gry na pudełku sugeruje 30 minutową rozgrywkę i tyle mniej więcej rzeczywiście schodzi. Przy grze z dzieciakami, gdzie konieczna jest nieco większa precyzja i wolniejszy ruch rampami, może to potrwać nieco dłużej.

Podsumowanie gry Obłędny rycerz

W mojej opinii Obłędny Rycerz to pozycja obowiązkowa do każdej biblioteczki rodzinnych planszówek. Skierowana głównie do takiego grona osób – bardziej poważni gracze nie znajdą tutaj nic dla siebie. Ta gra to idealna zabawa, żeby wprowadzić dzieciaki do świata gier. Na pewno się im spodoba, przy czym rodzice też spędzą świetnie czas ze swoimi pociechami.

Plusy

• Solidnie wykonana
• Pomysł na mechanikę
• Ćwiczy zręczność i logiczne myślenie
• Dzieci i dorośli będą się świetnie bawić

Minusy

• Ja nie znalazłem, może wam się uda

Przydatne odnośniki

Link do strony wydawnictwa

Grę najtaniej kupisz tutaj!

Iluzja od FoxGames

Dziękuję wydawnictwu FoxGames za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!

Artykuł Obłędny Rycerz – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Podróż w czasie

Czas gry: około 60 minut
Wydawca: FoxGames
Wiek: 12+
Liczba graczy: 1-6
Mechanika: łamigłówki, odkrywanie kart
Tematyka: Podróż w czasie
Grę najtaniej kupisz tutaj!

Zawartość pudełka:

• 60 kart

Wykonanie

Jeśli chodzi o wykonanie tego Escape Rooma, to jest dobre. Niewielkie pudełko zawiera tylko karty – nawet instrukcja jest na nich napisana. Są dużych rozmiarów, co fajnie się sprawdza podczas chaosu, który momentami panuje podczas gry. Dzięki temu karty są widoczne, przejrzyste i nie ma problemu z ich odczytaniem. Kolorystyka gry jest również bardzo fajna i miła dla oka. Najważniejsze w wykonaniu jest chyba jasność czytanego tekstu, a on jest w dobry sposób napisany. Jest prosty i zrozumiały, więc nie ma problemu przy zagadkach. Grafiki są też bardzo fajne i powinny spodobać się każdemu. Więcej niestety nie mogę Wam zdradzić

Rozgrywka

Rozgrywka w Escape Room Podróż w czasie jest naprawdę prosta. Zadaniem graczy będzie wyjście z pokoju, w tym przypadku przejście gry w 60 minut. Każdy błąd będziemy oznaczać „X”, który na koniec doda nam 5 minut do naszego czasu. Gra jest jednorazowa – kolejne przejścia będą bez sensu, bo będziemy znali odpowiedzi.

Nie ma tutaj specjalnych mechanik, zasad, czy jakiś cudów, tylko obracanie kart. Jeśli znamy odpowiedź, po prostu odwracamy kartę i sprawdzamy rozwiązanie. Dodatkowo, tak jak w klasycznych Escape Roomach będziemy znajdywać przedmioty, które pozwolą nam rozwiązać niektóre zagadki. Będziemy je  odkładać na bok, aby pomogły nam później. W grze będziemy mieć cztery talie, a każda z nich będzie odkrywać nowe tajemnice. Możemy je rozwiązywać dowolnie, jednak z czasem wykonanie jednej talii będzie konieczne, aby ruszyć w innej.

Jeśli uda się  graczom zmieścić w 60 minutach, wygrywają.

Recenzja gry Escape Room Podróż w czasie

Nie mogę dużo napisać o grze, aby nie zepsuć wam zabawy. Wykonanie gry jest dobre, a przede wszystkim czytelne. Podczas szybkich łamigłówek i obracania kart nie było problemu z ich czytelnością. Zasady również są mega proste, jednak same łamigłówki mogą być wymagające. My grę przeszliśmy w 5 osób w czasie 47 minut. Bawiliśmy się bardzo dobrze, jednak pięcioosobowy skład, to o wiele za dużo. Wydaje mi się, że najlepiej rozegrać grę na dwie lub trzy osoby, by w większej ekipie czasem wkrada się trochę chaosu, a wymiana poglądów może być nieco zbyt zażarta. Sama historia w grze jest ciekawa, jednak chodzi tutaj głównie o łamigłówki.

Bardzo lubię gry logiczne i łamigłówki, więc ten Escape Room był fajnym wyborem. Może was trochę przerazić, że gra jest jednorazowa, jednak po przejściu możecie spokojnie się z kimś wymienić. Jeśli znacie kogoś, kto ma inną edycję, to wymiana 1:1 i za 40 złotych macie już 2 gry rozegrane. (Nadal możecie przecież sprzedać)

Podsumowanie Escape Room Podróż w czasie

Jeśli lubicie Escape Roomy i łamigłówki nie stawiają przed wami wyzwania, to ta gra jest dla was. Fajny przerywnik między cięższymi grami i ciekawa do pogrania z dziećmi czy ze znajomymi.

Plusy

• Przypomina prawdziwy Escape Room
• Sporo ciekawych zadań i łamigłówek
• Możecie się na spokojnie wymienić

Minusy

• Średnio działa w większym gronie

Przydatne odnośniki

Grę najtaniej kupisz tutaj!

Link do strony wydawnictwa

Dziennik zagadkowa podróż od FoxGames

Artykuł Escape Room Podróż w czasie – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Robinson Crusoe: Przygoda na przeklętej wyspie

Czas gry: 75-120 minut
Wydawca: Portal Games
Wiek: 10+
Liczba graczy: 1-4
Mechanika: worker placement
Tematyka: bezludna wyspa, survival

Zawartość pudełka:

• 90 kat Przygód
• 70 kart Wydarzeń
• 52 karty Tajemnic
• 12 specjalnych kości
• 7 różnych scenariuszy
• talia kart Bestii
• karty Przedmiotów i Ekwipunku
• drewniane znaczniki surowców
• kafelki wyspy
• drewniane znaczniki
• plansze graczy
• naklejki na pionki graczy
• dodatkowe tekturowe znaczniki

Wykonanie gry Robinson

W dość ciężkim pudełku znajdziemy wiele dobrze wykonanych elementów. Zaczynając od planszy która została wykonana w bardzo ciekawy sposób. Łączy ona parę elementów, które można byłoby rozdzielić na mniejsze plansze. Znajdziemy na niej mapę nieodkrytej wyspy, miejsca na poszczególne karty, miejsca na znaczniki obozu, oraz pola na wykonany i wymyślony ekwipunek. Wszystko znajduje się na jednej planszy i o dziwo wygląda to nieźle. Ciężko się w tym pogubić, bo wszystko jest jasne, przejrzyste, oraz dokładnie opisane w lewym górnym rogu tuż obok pola na karty wydarzenia.

Oprócz tego znajdziemy ogrom kart, które możemy podzielić na różne kategorie. Są to karty wydarzeń, ekwipunku, narzędzi, tajemnic i przygód. W trakcie jednej rozgrywki nigdy nie użyjemy ich wszystkich. Wszystkie są dobrze zaprojektowane, a co najważniejsze trwałe. Po parunastu rozgrywkach nadal się nieźle trzymają. Grafiki na nich jeszcze bardziej wprowadzają nas w ten ciekawy oraz tajemniczy klimat przetrwania. Nigdy nie wiemy co możemy spotkać na swojej drodze.

Jak już mowa o rozbitkach, to warto wspomnieć o kolejnym komponencie, czyli planszach gracza. Zostały wykonane z twardej tektury, co znacząco zwiększa ich trwałość. Aby tego było mało, każdy gracz dostaje żetony swojej postaci oraz znacznik zdrowia.

Ostatnim elementem jaki znajdziemy w pudełku są przeróżne żetony, drewniane i tekturowe. Dzięki nim będziemy zaznaczać nasze morale, poziomy budynków, narzędzie, trucizny czy nawet skarby. Wszystkie te elementy robią naprawdę ogromne wrażenie nie tylko swoją ilością, ale również świetnym wykonaniem. Pod tą kategorią Robinson Crusoe wypada świetnie. Jest jednak jedno małe ale – instrukcja. Nie jest ona jasno napisana, jest pomieszana i chaotyczna. Znalezienie w niej czegokolwiek jest problematyczne i uciążliwe. Po jej przeczytaniu mamy wiele niejasności i błędów. To jedyny i okropny minus wykonania gry.

Przygotowanie do gry Robinson Crusoe

Przygotowanie do gry zajmuje trochę czasu, dlatego warto o nim powiedzieć parę słów. W grze Robinson Crusoe będziemy rozgrywali scenariusze. Nie jest to gra typu Legacy, więc wszystkie scenariusze możemy rozgrywać po paręnaście razy do puki nam się nie znudzą. Przygotowanie do gry zaczynamy od wyboru odpowiedniego dla nas scenariusza. Każdy znich wprowadza nowe, dodatkowe zasady, oraz cel jaki musimy osiągnąć. W każdym ze scenariuszy będziemy musieli wykonać inne zadanie, od przygotowania i podpalenia ogniska sygnałowego, aż po uratowanie Jenny.

Co jeszcze w tej „skrzyni”?

W każdej grze, nie ważne od wybranego scenariusza, musimy przygotować parę elementów. Pierwszym z nich jest talia kart wydarzeń. Z całego stosu losujemy 12 kart, które będą nas obowiązywać podczas danej partii. Takie rozwiązanie jest bardzo dobre, bo w każdej grze scenariusze będą inne i niepowtarzalne. Nigdy nie wiemy na co się przygotować i na co być gotowym. Oprócz tego losujemy jedno ze startowych wydarzeń, które nie ma negatywnego efektu. Następnie należy przygotować karty przygód, kafelki wysyp, oraz narzędzie. Jeden kafelek startowy kładziemy na wyspie – to tam nasi rozbitkowie zaczynają przygodę. Ostatnim elementem jest przygotowanie odpowiednich narzędzie. Część z nich jest stała oznaczona strzałką, jednak część musimy wylosować z talii. Każdy gracz również dostaje odpowiednią planszę postaci, żetony i znaczniki.  Jeśli wszystko jest gotowe, możemy przejść do kolejnej części, czyli rozgrywki! Recenzja Robinson Crusoe na przeklętej wyspie niżej!

Rozgrywka

Tak jak wspomniałem w przygotowaniu w grze Robinson Crusoe będziemy rozgrywać scenariusze. Naszym zadaniem nie jest tylko przeżyć, ale również wykonanie zadania. Jeśli nie zdążymy z czasem, albo któryś z rozbitków zginie – przegrywamy. Każdy scenariusz trwa odpowiednią liczbę tur, który oznacza czas jaki mamy na wykonanie zadania. Wszystko jest opisane na kartach, więc nie musicie tego szukać w internecie czy instrukcji. Pierwszym scenariuszem jest „Rozbitkowie” dlatego na jego przykładzie opiszę co i jak. W tym scenariuszu naszym zadaniem będzie ułożenie specjalnego ogniska sygnałowego, tak aby zmieścić się w 12 miesiącach. Łatwe? Nie za bardzo. Na dzikiej wyspie spotka nas wiele niebezpieczeństw.

Każdy miesiąc oznacza turę, która składa się z 6 różnych faz. Pierwszą z nich jest rozpatrzenie Wydarzenia. Ciągniemy kartę ze stosu i rozpatrujemy jej górną część. Dolna część jest rozpatrywana później, bo trafia na torze Akcji Zagrożenia. Tutaj możemy stracić jedzenie, zniszczy nam obóz, czy zaatakują nas dzikie zwierzęta. Na wszystko musimy być gotowi. Następnie rozpatrujemy Morale naszych rozbitków. Jeśli mamy wystarczającą ilość żetonów, możemy wykorzystywać specjalne zdolności postaci. Następnie przechodzimy do fazy Produkcji – dostajemy odpowiednie surowce z kafelka, gdzie znajduje się nasz obóz.

Czas przygody

Najważniejszą jednak fazą jest faza Akcji. W tej części będziemy wykonywać najwięcej decyzji, które znacząco wpływają na grę. Podczas niej będziemy wysyłać naszych robotników w odpowiednie miejsca. Mamy 7 różnych miejsc, gdzie możemy wykorzystać naszych kompanów. Możemy wysłać ich na polowanie, budowę, zbieranie czy eksploracje. Wszystkie akcje są rozpatrywane dopiero wtedy, gdy wszyscy gracze rozmieszczą swoich robotników. Teraz pola, gdzie zostało wysłanych dwóch robotników są rozpatrywane pozytywnie od razu, to tam, gdzie był tylko jeden musimy rzucić specjalnymi kośćmi. Może nam się dana akcja nie udać, stracimy zdrowie, czy będziemy musieli rozpatrywać specjalną kartę przygody. Wszystko zależy od naszego szczęścia. Czasem jednak trzeba zaryzykować, aby zwyciężyć.

Po tej akcji następują dwie fazy: Pogody, w której rzucamy kośćmi pogody i rozpatrujemy ich działanie, oraz Noc. Podczas tej ostatniej musimy wyżywić naszych kompanów, oraz położyć się spać. Jeśli nie mamy schronienia, tracimy zdrowie, jeśli nie mamy pożywienia, tracimy zdrowie. W grze musimy wykonywać wiele trudnych decyzji, które mają naprawdę ogromny wpływ w dalszej części gry.

Recenzja Robinson Crusoe

Gra Robinson Crusoe bazuje na wielu różnych elementach- eksploracji wyspy, drzewku technologicznym, budowie narzędzi i schronienia. Wszystko łączą się ze sobą, przeplata i uzupełnia. Wszystko to łączy się w świetną grę, która wymaga od nas nie tylko skupienia i odpowiednich decyzji, ale również szczęścia. Jeśli dorzucimy karty wydarzeń i morale, to mamy naprawdę ogrom decyzji i różnych czynników wpływających na rozgrywkę. Od razu trzeba to wspomnieć – gra nie jest prosta. Nie tylko patrząc na ilość zasad, ale również spore wymagania jakie stawia przed nami gra. Trzeba wykonywać wiele trudnych, nie raz spontanicznych wyborów, aby wykonać scenariusz.

Regrywalność

Wszystkie elementy znacząco zwiększają regrywalność gry – wiele kart wydarzeń, przygód, narzędzi oraz skarbów. Dodatkowo mamy sporo scenariuszy, w których musimy wykonywać różne działania, aby zwyciężyć. Do tego dochodzą również kostki oraz zdolności postaci. Nie sposób się znudzić przy Robinson Crusoe.

Skalowanie

Gra Robinson Crusoe również bardzo dobrze się skaluje. Im więcej pionków i różnych akcji mamy, tym więcej musimy wykorzystać materiałów, czy też pożywienia. Jeśli jednak mamy trudności z grą, możemy wykorzystać dodatkowe pionki psa, lub Piętaszka, którzy pomogą nam przeżyć.

Po paru partiach wiem, że nie jest to gra dla początkujących. Jest tutaj sporo zasad, które mogą odepchnąć nowego gracza. Gracz po paru partiach w tę grę zaczyna ją poznawać i wie co jest dobre, a co wręcz niezbędne. Zdobywa się doświadczenie, co w trudniejszych scenariuszach na pewno pomaga. Jeśli uda się zwyciężyć to uwierzcie, daje to ogrom frajdy i radości!

Recenzja Robinson Crusoe przygoda na przeklętej wyspie – podsumowanie

Problemem gry są jednak liczne niejasności, które wynikają z ogromu zasad i średnio przystępnej instrukcji. Czasem nie wiemy czy wykonujemy zgodny z zasadami ruch czy nie. To jedyny minus jaki nasuwa mi się na myśl o tej grze. Pomimo tego Robinson Crusoe to najlepsza gra kooperacyjna w jaką miałem okazję zagrać!

Plusy:

• super wykonanie
• duża regrywalność i skalowalność
• wiele scenariuszy
• świetny temat i klimat w grze
• wymagająca, pobudza do działania

• sporo niejasności
• słaba instrukcja

Sprawdź również

Najtaniej tutaj!

Reykholt od Portal

Dziękuję wydawnictwu Portal Games za zniżkę na egzemplarz recenzencki!

Artykuł Robinson Crusoe: Przygoda na przeklętej wyspie – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Głodostwory

Czas gry: 15 minut
Wydawca: Egmont
Wiek: 8+
Liczba graczy: 3-6
Mechanika: zbieranie kart, kooperacja
Tematyka: obsługa klientów, restauracja

Zawartość pudełka:

• 24 karty akcji
• 21 kart klientów
• 64 karty dań
• klepsydra
• instrukcja

Wykonanie

Głodostwory jest to najnowsza produkcja wydawnictwa Egmont, który dopiero trafił do sklepów. Jest to kolejny tytuł w którym gracze połączą swoje siły we wspólnej zabawie. Pudełko od gry Głodostwory odrazu przyciąga uwagę. Kolorowe potwory na okładce będą naszymi klientami w naszej restauracji. Po otwarciu pudełka ukaże nam się dość ciekawy, a zarazem zabawny insert. Przypomina od potwora śliniącego się na widok całego tego jedzenia w środku W jego „buźce” będziemy trzymać wszystkie komponenty – karty i klepsydrę.

W środku znajdziemy dość sporą ilość kart, bo aż 64 dania, 24 akcje, 21 stworów oraz kartę szefa kuchni. Zostały one wykonane dość solidnie, a grafiki na nich bardzo mi się spodobały. Nie jest to może najpiękniejszy styl, jednak bajkowy sposób rysowniczy bardzo dobrze wpasowuje się w taką tematykę. Karty potworów bardziej mi odpowiadają, bo każda z nich jest unikatowa, a każdy klient chce zamówić coś innego, za to duży plus.

Instrukcja została napisała dość czytelnie. Każdy etap i przygotowanie do gry został dobrze przygotowany. Skoro jest to gra na czas, nie mogło tutaj zabraknąć klepsydry! Odmierza ona dokładnie dwie minuty.

Zasady

Naszym zadaniem w grze Głodostwory jest obsłużenie wszystkich klientów przed upływem zaplanowanego czasu. Dwie minuty to naprawdę mało, jednak wszyscy będziemy ciężko pracować na sukces kooperując ze sobą. Przygotowanie do rozgrywki szybkie i dość prostę. Tasujemy talię kart niebieskich oraz czerwony i tworzymy z nich na środku dwa stosy kart. Następnie ciągniemy z niebieskiego stosu tyle kart potworów, ilu jest graczy w rozgrywce plus 1. Na razie wszystkie te karty leżą przygotowane na stole. Każdy gracz otrzymuje na swoją rękę po 6 kart z czerwonego stosu. Ręka gracza nie jest jawna dla innych! Pozostało nam już tylko wybranie szefa kuchni, czyli gracza rozpoczynającego. Będzie on odpowiedzialnym za zarządzanie klepsydrą i pozostałym w niej czasem.

Gra rozpoczyna się z pierwszym obróceniem klepsydry. Teraz należy odkryć połowę z potworów na stole zaokrąglając do góry. Czy rozgrywce czteroosobowej mamy pięć kart potworów, dlatego należy odkryć trzy z pięciu. W swoim ruchu gracz ma trzy różne akcje do wyboru:

• może obsłużyć klienta podając CAŁE! zamówienie
• odrzucić kartę
• wykorzystać kartę akcji

Po zakończeniu jakiejkolwiek akcji gracz dobiera karty do momentu, aż będzie mieć ich sześć. Dopiero wtedy swoją turę może rozpocząć kolejny gracz. Podczas gry będzie bardzo chaotycznie – czas nie gra na naszą korzyść. Tutaj bardzo ważna jest rozmowa między graczami i odpowiednia współpraca.

Gra kończy się zwycięstwem graczy, jeśli obsłużą wszystkich klientów w wyznaczonym czasie jeśli nie – przegrywają.

Recenzja gry Głodostwory

Głodostwory to przede wszystkim szybka i bardzo głośna gra kooperacyjna. Podczas gry jest naprawdę chaotycznie. Grafiki na kartach i klimat wprowadza nas w niesamowite temo i presję podczas gry. Wszystko ciekawie łączy się w bardzo dobry tytuł kooperacyjny. Bardzo podoba mi się to, że każdy potwór jest unikatowy, a zamówienia nie powtarzają się. Fajne jest, że odpowiednie dania mają swoją odpowiednią ilość w talii. Niektóre, takie jak Sushi jest zdobyć o wiele trudniej, dlatego cały czas musimy odpowiednio zarządzać ręką.

Bajkowy klimat i grafiki przyciągają młodszych graczy, jednak dorośli również będą się dobrze bawić.Wszystkie karty i zamówienia są dość czytelne, więc młodsi gracze nie będą mieć problemu podczas wielkiego chaosu w wydawaniu „bulgoczącego napoju ze ścieków”. Gra jest bardzo szybka i dynamiczna, a presja czasu potrafi być naprawdę stresująca. Przez taką sytuację może dojść do niespodziewanego chaosu, albo wymiany ostrych zdań Właśnie ta dynamika sprawia, że chce się w nią grać, a przede wszystkim funduje nam to sporą regrywalność. Do tego dochodzą również różne karty potworów, które zmieniają się praktycznie co rozgrywkę.

Egmont wydał bardzo dobrą grę kooperayjną, która najbardziej przypadła do gustu najmłodszemu – dziewięcio letniemu graczowi. Pomimo takiej prostoty i krótkiemu czasu rozgrywki gra jest zaskakująco dobra. Gra nie należy do prostych, jednak jeśli mamy odpowiedniego przywódcę, który ogarnie zamieszanie, to zwycięstwo jest dość pewne. Gra podczas partii dawała nam wiele frajdy i nie lada wyzwania.

Podsumowanie gry Głodostwory

Głodostwory to gra, którą mogę polecić osobom, które szukają dobrej i niebanalnej gry kooperacyjnej. Spodoba się młodszym i starszym graczom.

Plusy

• Dynamiczna rozgrywka
• Sprawdza się w rodzinnym i imprezowym gronie
• Bardzo prosta
• Różne karty potworów
• Ciekawa wypraska

Minusy

• Za duże pudełko
• Bardzo chaotyczna na 6 graczy

Sprawdź również

Link do strony wydawnictwa

Najtaniej tutaj!

Ganges od Egmont

Dziękuję wydawnictwu Egmont za przekazanie egzemplarza recenzenckiego!

Artykuł Głodostwory – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.

Rising 5

Czas gry: 30 minut
Wydawca: Portal + 2Pionki
Wiek: 10+
Liczba graczy: 1-5
Mechanika: ruch postacią, walka z potworami, odgadywanie hasła
Tematyka: Kosmos

Zawartość pudełka:

• 1 plansza do gry
• 1 znacznik Bramy
• 5 figurek Postaci i podstawki
• 55 kart Postaci (11 dla każdej Postaci)
• 7 żetonów run
• 1 znacznik zaćmienia
• 14 symboli Astrologicznych, podzielonych na dwa zestawy (A i B)
• 27 kart Regionów (w tym 6 czarno-białych kart Startowych)
• 3 karty Reliktów
• 4 karty Artefaktów
• 4 kostki Energii
• 1 kość Walki
• 5 kart Czerwonego Księżyca
• 1 instrukcja

Wykonanie

Tym razem zacznę od bardziej dokładnego opisu pudełka. Zostało ono wykonane z ciekawego materiału. Niektóre elementy, w tym postacie, zostały dodatkowo pokryte specjalną fakturą. Tworzy to wspaniały efekt! Na samej okładce znajdziemy pięciu bohaterów, którymi będziemy grali na planecie Asteros, natomiast w środku pudełka znajdziemy sporo przeróżnych elementów, które jakościowo zostały wykonane bardzo dobrze.

Opis wnętrza pudełka zacznijmy od wypraski, w której będziemy trzymać wszystkie elementy. Została ona zaprojektowana tak, aby każdy element miał swoje miejsce w pudełku. Nic nie lata, rozwala, więc to na pewno duży plus. To co pierwsze wpada nam do ręki, to instrukcja. Niestety trudno mi jednoznacznie określić, czy jest czytelna czy nie, bo… jej nie czytałem ;). Podczas kilku eventów miałem okazję grać wcześniej w tę grę i kiedy do mnie dotarła instrukcja była już zbędna, patrząc jednak na jej jakość wykonania i grafiki, może ona nas bardziej „zaprzyjaźnić” z grą od samego startu. Następnym bardzo ważnym elementem jest oczywiście plansza. Na jej odwrocie znajdziemy kosmos, wraz z planetą Asteros. Natomiast na głównej części mamy trzy różne krainy, miejsce na runy, grafiki postaci, oraz miejsce na znaczniki gwiazdozbiorów. Jest ona wykonana bardzo czytelnie, a jej grafika przypomina tytułową planetę.

Bohaterowie i runy

W pudełku pod planszą znajdziemy jeszcze naszych tytułowych bohaterów. Ich wizerunki zostały wykonane z tektury, a podstawki z plastiku. Najważniejszym elementem gry Rising 5 są jednak karty i runy. Zaczynając od pierwszego, możemy je podzielić na parę kategorii: krainy, słońca, postaci, artefaktów i nagród z bossów. Wszystkie mogę jednak ocenić na tym samym poziomie – fajnie i ciekawie zaprojektowane. Wszystko jest kolorowe, czytelne i klimatyczne. Aby uratować planetę będą nam potrzebne runy, którymi będziemy musieli ułożyć odpowiednią sekwencję. Są one w wykonane z tektury w 7 różnych kolorach. Każda z nich posiada również swój odpowiedni symbol, co może być ułatwieniem dla osób, które mają problem z rozróżnieniem niektórych barw. Aby tego było mało, znajdziemy jeszcze tekturowe znaczniki gwiazdozbiorów. Za ich pomocą będziemy mogli rozwikłać zagadkę run Asteros!

A no tak! Byłbym zapomniał. Podczas okrywania planety napotkamy sporo potworów i aby je pokonać, będziemy musieli użyć kostki. Jest ona koloru czerwonego, a liczba oczek na jej ściankach jest trochę inna niż normalnie. Znajdziemy na niej dwie jedynki, dwójkę, trójkę, czwórkę i zaćmienie słońca. Aby grać w Risnig 5:Runy Asteros jest nam potrzebna specjalna aplikacja na telefon. Jeśli jednak nie macie jej, albo telefon wam padł możecie zagrać w wariant z mistrzem gry. Do pudełka dodana została specjalna plansza i żetony, aby takie rozwiązanie było możliwe.

Wszystko prezentuje się dość solidnie i fajnie. Najbardziej spodobała mi się wypraska, w której każdy element ma swoje odpowiednie miejsce. Problemem może być jednak wielkość pudełka. Pomimo tak dużej ilości elementów, nie są one wielkie i można byłoby to wszystko zamknąć w nieco mniejszym pudełku. Samo jednak wykonanie stoi bardzo wysoko.

Walka z planetą

Rising 5: Runy Asteros jest grą kooperacyjną, która sprawdza naszą umiejętność logicznego myślenia. Przyda nam się tutaj też jednak odrobina szczęścia Gra wykorzystuje wcześniej wspomnianą aplikację, którą należy pobrać i włączyć. Aby rozpocząć zabawę należy oczywiście przygotować rozgrywkę. Cały ten proces jest jednak opisany w instrukcji, więc po prostu to pominę. Jeśli udało się przygotować grę, a wszyscy siedzą już przy stole, włączamy nową grę w naszej aplikacji. Musimy podać nasz startowy kod (sekwencja 4 run), a następnie aplikacja poda nam wskazówki dotyczące naszego ułożenia. Zadaniem graczy, jest ułożenie odpowiedniego połączenia 4 run, aby wygrać grę. Aplikacja za każdym razem losowo wybierze kod, a w dodatku nie będzie nam dawać jednoznacznych wskazówek. Będzie nam pomagać za pomocą znaków w gwiazdach. Każdej runie jest również przydzielany losowy gwiazdozbiór, który na czas rozgrywki będzie przypisany do odpowiedniego koloru. Mamy tutaj sporo główkowania!

Zdolności bohaterów

Gracz w swoim ruchu będzie wysyłał jednego z 5 bohaterów do określonego zadania. Możemy jednak zdecydować się na parę akcji, wyrzucając przy tym większą ilość kart danej postaci. Podczas wykonywania zadani każda postać aktywuje swoją specjalną zdolność.

• Orakl potrafi zamienić miejscami dwie runy (może to być zamiana miejsc run przy bramie lub wymiana jednej z bramy na nową z rezerwy) – to najważniejsza zdolność, bo bez niej nie da się wygrać gry.
• Eli to postać, która pozwoli nam podnieść o 1 poziom znacznik zaćmienia.
• Nova to waleczna bohaterka, dzięki której będziemy mieli szansę zaatakować potwora z krainy bez użycia akcji postaci.
• Ekho posiada umiejętność teleportowania innych bohaterów w dowolne miejsce na planszy.
• Hal to robot, który potrafi kopiować umiejętności bohaterów i używać ich zdolności.

Gdy już zdecydujemy się, ile kart i kim chcemy wykonać zadanie, musimy wybrać jakie. Mam trzy różne możliwości: atak, ruch i pieczętowanie bramy. Po wykonaniu akcji musimy dobrać przynajmniej jedną kartę postaci. Tę liczbę musimy ogłosić jeszcze przed ich dobraniem. Trzeba jednak pamiętać o limicie kart na ręce, aby nie przesadzić. Z upływem czasu talia będzie się kurczyć, więc warto oszczędzać i nie brać jak największej ilości. Jeśli talia się skończy przed ułożeniem kodu, gra kończy się przegraną. Gdy w trakcie dobierania kart, pojawi się karta czerwonego księżyca, to natychmiast przerywamy dobieranie. Wtedy musimy zsumować wszystkie czerwone księżyce na kartach potworów, by dokładnie o taką liczbę obniżyć wskaźnik zaćmienia. Jeśli ten wskaźnik spadnie na ostatnim polu – przegrywacie grę. Możemy również zdecydować się na spasowanie w swojej turze. Musimy jednak dobrać jedną kartę, pamiętając przy tym o limicie kart na ręce.

Bonusy

Podczas naszej przygody będziemy zdobywali różne bonusy i kostki, które ułatwiają nam rozgrywkę. Na swojej drodze spotkamy jednak sporo potworów, które po pokonaniu dają nam bardzo potrzebne kostki. Walka jest bardzo prosta – jeśli na kostce wypadnie tyle samo lub więcej siły, co na karcie potwora – wygrywacie. Jeśli natomiast wypadnie zaćmienie, od razu przegrywacie. Aby ułatwić trochę walkę możecie pomagać sobie wzajemnie. Jeśli na danym polu stoi 2, lub więcej bohaterów to siła ataku zwiększa się o jeden. Inni gracze mogą również dorzucić karty, aby wzmocnić bohatera w walce. Po przegranej walce, należy obniżyć wskaźnik zaćmienia o tyle pól, ile jest słońc na karcie stwora. Jeśli natomiast wygracie, zdobywacie nagrodę w postaci kostek, kart czy słońc.

Jeśli wydedukowaliśmy (albo tak się nam wydaje) kod, to sprawdzamy. W momencie, gdy sekwencja run zgadza się, wygrywacie grę!

Recenzja gry Rising 5

Rising 5: Runy Asteros to gra, która przede wszystkim zachwyciła mnie swoim wykonaniem. Jest bardzo solidne i ciekawe, a grafiki są niesamowite. Wszystko to buduje wspaniałą otoczkę podczas walki z potworami na planecie Asteros. Gra to jednak nie samo wykonanie. Sama rozgrywka sprawiła mi dużo frajdy! Mechanicznie gra jest dość prosta, dlatego gra się dość sprawnie, a wytłumaczenie zasad nie jest zbyt problematyczne.

Ciekawym rozwiązaniem jest tutaj wykorzystanie aplikacji na telefon. Za każdym razem w grze będziemy musieli odkryć inny kod, którym również losowo zostały przydzielone odpowiednie gwiazdy. Znacząco zwiększa to poziom regrywalności. Wadą tego tytułu może być jednak niewielka ilość kart w poszczególnych miejscach na planszy. Jest ich znacząco za mało, bo już po dwóch rozgrywkach karty powtarzały się. Wprowadzenie mechaniki czerwonego słońca bardzo mnie zaintrygowało i wprowadziło wiele emocji do rozgrywki.

Podczas grania nigdy nie wiemy, kiedy z talii „wyskoczy” słońce, dlatego cały czas musimy być czujni. To właśnie ten element i szybko kończąca się talia najbardziej odczuwają na gracza podczas gry.

Podsumowanie gry Rising 5

Gra świetnie sprawdzi się podczas gry ze znajomymi i ze swoją rodziną. Ja po paru partiach w Rising 5: Runy Asteros jestem bardzo zadowolony. Z czystym sercem mogę polecić grę każdemu, kto lubi gry logiczne i kooperacyjne.

Plusy

• Świetne wykonanie
• Ciekawy klimat
• Dużo kombinacji run i gwiazd
• Mechanika czerwonego słońca

Minusy

• Za mało kart

Sprawdź również

Link do strony wydawnictwa

Najtaniej tutaj!

Dziękuję wydawnictwu Portal za zniżkę na egzemplarz recenzencki!

Artykuł Rising 5: Runy Asteros – recenzja pochodzi z serwisu KubaGra - Blog o grach planszowych!.